"พาใจกลับบ้าน" (กลอน)


๑. ชีวิตติดกิจงาน

เมื่อชีวิต ติดกิจ จิตจึงจอด

ไปสวมกอด ทอดทาง หวังผลได้

จิตจึงแต่ง แปลงหวัง ฝังคู่กาย

ร่างจึงว่าย ไปกับกิจ จิตหลงตน

หลักมรรคา สากล ถนนชีพ

ถูกให้บีบ รีบหา ผลาผล

หาอาหาร การกิน สู้ดิ้นรน

เพื่อให้พ้น กลกรรม ธรรมดา

หมุดหมายงาน บ้านรถ ยศตำแหน่ง

ต่างแสวง แย่งยื้อ ถือมุสา

ทุ่มเทกิจ จิตมั่น พันธนา

ลืมมรรคา ชีวากาล ประหารตัว


๒. ชีวิตหลงโลกสวรรค์

หลักมรรคา สากล พลโลก

มีทุกข์โศก สุขเศร้า เคล้าคนคั่ว

มีกินเกียรติ กามคุณ หนุนพันพัว

มีดีชั่ว เป็นตัวแยก แตกต่างกัน

โลกมนุษย์ สุดยอด จอดสองสาย

คือสุขใจ สุขกาย คล้ายสวรรค์

คือทุกข์กาย ทุกข์ใจ คล้ายโลกันต์

จนหลงวัน หลงคืน ไม่ตื่นใจ

ชีวิตภพ หลบไม่พ้น กลกำเนิด

จิตเตลิด เชิดชู อยู่เวียนว่าย

ทะเลภพ รบเร้า จนเขลาใจ

หลงงมงาย ในรสโลก เวียนวกวน


๓. จิตหลงใจ

จิตก็คล้อย ลอยไหล ไปตามโลก

ไม่รู้รก รากเหง้า ครั้งเก่าโน้น

ไม่รู้เค้า เหง้าแม่ จิตแท้ตน

เพราะโดนโคลน จนหม่นหมอง มองไม่เป็น

จิตเสียศูนย์ คุณภาพ จึงหยาบกร้าน

หลงตามมาร ขยันป้อง มองไม่เห็น

กิเลสสาน ตัณหาสร้าง ทางลำเค็ญ

กลับมองเห็น เป็นถูก สุขอบาย

จิตจึงขาด ปราศแรง มาแย้งย้อน

เพราะถูกป้อน ปรนเปรอ จนเบลอใบ้

หลงในตน หลงในโลก หมกอบาย

หลงว่าได้ มรรคา มายาลวง


๔. จิตฝ้าฟาง

จิตดั้งเดิม เยิ้มเยื่อ เจือสว่าง

ตาไม่ฝ้า ไม่ฟาง ร่างไม่หน่วง

บริสุทธิ์ ดุจดาว พราวเต็มดวง

ไร้จุดดวง ด่างพร้อย รอยด่างใจ

พอจิตตก โลกครอบ ทุกข์รอบด้าน

จิตผกผัน ปั้นแต่ง ตามแรงใฝ่

รสเสน่ห์ เกทับ จนหลับไป

ตาจึงไหม้ ใสบอด จอดโลกา

ตาใน ในตา ปัญญาบอด

ไม่เห็นยอด ธงชัย ที่หมายหน้า

วิสัยทัศน์ กาลไกล ไม่นำพา

หมดปัญญา จะข้ามพ้น ยลนิพพาน


๕. กาย-ใจแย้งย้อน

แม้กายกล พลโลก ปกปักอาตม์

ตามแรงสัตว์ บาทวิถี มีอาหาร

หล่อเลี้ยงกาย ให้พ้น ทนทรมาน

แต่สังขาร รัน(run)ตามกฎ ทุกบทตอน

ใจก็เป็น เช่นกาย ตามสายเกิด

แม้ใจเปิด เชิดกาย หมายสมร

แต่ใจเจ็บ เหน็บจิต เป็นนิตย์จร

มีทุกข์ร้อน ย้อนสุข คลุกเคล้าคลอ

กายและใจ คล้ายคลอ เกาะกันแน่น

เป็นเพื่อนแฟน แน่นเหนียว กันเชียวหนอ

แต่กายใจ ต้องย้ายแยก แตกหน่อกอ

กฎมาเซาะ เจาะกระจาย ย้ายแยกทาง


๖. กายตรง ใจดื้อ

ถ้ากฎธรรม มาจำพราก ให้จากจบ

ต้องเคารพ สยบธรรม ตามแผนผัง

กายเกิดกล มีผลจบ พบลาวาง

ไปตามทาง ร่างกฎ บทชีวี

ถ้าใจจับ รับกาย ไว้ยึดมั่น

ว่าร่างฉัน มั่นหมาย ไม่คลายหนี

จิตจะผูก ปลูกสร้าง ร่างชีวี

กลายเป็นผี มีห่วง บ่วงภารา

เมื่อกายจร มรณ์ม้วย ด้วยกาลกฎ

ใจไม่ปลด ปล่อยวาง ร่างตัณหา

เมื่อใจดื้อ ถือกาย ไม่จากลา

จึงปิดตา อนาคต ปลดอบาย


๗. สมบัตินำพา

เมื่อกายเกิด ต้องก่อกอง ผองสมบัติ

เพื่อบำบัด ขจัดทุกข์ ปลูกเชื้อไข

จึงสะสม สมบัติทรัพย์ รับรองกาย

ให้สบาย ได้สะดวก บวกสุขนำ

แก่นทรัพย์นี้ มีหมาย คือใช้สอย

เป็นผู้คอย ย่อยสลาย คลายคำถาม

ปัญหาเกิด บำบัดได้ ใช้ทรัพย์นำ

ถ้าถลำ นำปัญหา มาสู่ตน

คนมากมาย ใหลหลง ในพงศ์เผ่า

เพราะทรัพย์เผา เร้ารุก ลูกหวังผล

ก่อการกรรม ทำร้าย สายพันธุ์ตน

เพราะทรัพย์ดล ให้คนบ้า หลงฆ่ากัน


๘. ความรู้หลอกตน

นรชน พ้นตาย กายกำเนิด

ยังไม่เลิศ ประเสริฐจิต มีฤทธิ์ขันธ์

ต้องฝึกฝน สกลกาย ในศีลทาน

ฝึกวิญญาณ ชั้นปัญญา นำพาใจ

มวลวิชา สามารถ บำบัดชีพ

มิให้ตีบ ติดตัน การขวนขวาย

หล่อเลี้ยงตัว ไม่กลัวปอด ให้รอดตาย

ชีพอยู่ได้ เพราะวิชา รักษาตน

แต่วิชา สามารถ อาจหลงผิด

มีควาามคิด ติดวิสัย ขยายผล

ลำพองเพ้อ เย่อหยิ่ง ดิ่งกมล

กลายเป็นคน ล้นรู้ ครูมายา


๙. ศาสนาชี้หมุดหมาย

สรรพศาสน์ จัดจิต ให้พิจเพ่ง

ใครครัดเคร่ง เร่งฝึกตน ให้พ้นผา

ไม่ตกหล่น ไม่ล้นไหล ในธารา

รู้รักษา ตัวจิต มีฤทธิ์ฌาน

โลกมีล้น กลกาม งามดังศิลป์

ใครยลยิน สิ้นวิเคราะห์ เพาะสังขาร

กายก่อกาย เกิดกาย หมายเผ่าพันธุ์

ใครรู้ทัน ก็สั้นสิ้น วิญญาณชน

ศาสน์สอนชี้ ให้มีทาง สว่างแจ้ง

พ้นกำแพง แอ่งอบ ภพภูมิผล

สอนให้จิต ให้คิดถูก ปลูกปวงชน

หมายให้พ้น กลโลก นรกภัย


๑๐. บ้านใจจริงแจ้ง

เป็นเรื่องยาก หนักหนา พาดวงจิต

มิให้ติด พิษภัย ในรสใคร่

สัญชาตเชื้อ เจือจุน หนุนข้างใน

สัตว์ทั่วไป จึงไหลหลง ลงโลกา

จิตประภัส กำหนัดกาย กลายเป็นหลง

เจตจำนง ประสงค์แท้ จึงแปรหนา

มรรคบ้านเก่า เหง้าไข ไร้วิญญา

หลงโลกา มายาลวง จึงร่วงดิน

ชนทั้งปวง มีบ่วงรัด จำกัดจิต

ไม่รู้ทิศ ทางกลับ ดับแดดิ้น

บ้านเคหา อาคาร สถานวิณ (ญาณ)

หมดสิ้นกลิ่น ยินดี เปรมปรีดา

มีเหล่าชน คนมากมาย ไขว่คว้ากลับ

รู้ความลับ กับดักคน บนโลกบ้า

แสวงธรรม กัมมัฎฐาน ผ่านมรรคา

เบื่อโลกา อิ่มเอียนกาย ใฝ่นิพพาน

บ้านพักใจ สลายทุกข์ สุขเที่ยงแท้

เป็นบ้านแม่ แปรจิต สถิตย์สถาน

เป็นบ้านเก่า เผ่าพันธุ์ ปั้นวิณญาณ

กลับไปบ้าน ไปทานธรรม ให้ฉ่ำเอย

------------------------๒๑/๒/๕๘---------------------

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน จับความคิด



ความเห็น (2)

เขียนเมื่อ 

ให้ข้อคิดดีดีทั้งนั้นเลยนะคะ

ลึกล้ำ