มอร์ฟีนไม่ใช่ฟอร์มาลีน

มื้อนี่พยาบาลเพิ่นมาฉีดฟอร์มาลีน มันบ่ไหล

ญาติคนไข้โทรมาหาเพื่อปรึกษาผู้ป่วยมะเร็งที่คอ มีอาการปวด (ขออนุญาตใช้เป็นภาษาอีสาน เพื่ออรรถรสในการอ่าน)

ญาติ-หมอๆ จำได้บ่ ที่ไปเบิ่งเมื่อวาน มื้อนี่พยาบาลเพิ่นมาฉีดฟอร์มาลีน มันบ่ไหล (หมอๆ จำได้ไหม ที่ไปดูเมื่อวาน วันนี้พยาบาลมาฉีดฟอร์มาลีน มันไม่ไหล)
หมอ - หืออออ เดี๋ยวๆ แม่ แม้นฟอร์มาลีนอีหลีติ (เดี๋ยวๆ คุณแม่ ใช่ฟอร์มาลีนจริงๆเหรอ)
ญาติ - แม้นๆๆ มันมีเครื่องติดไว้อยู่แขน (ใช่ๆๆๆ มันมีเครื่องติดที่แขนด้วย)
หมอ -ฟอร์มาลีนมันฉีดคนตายเดะแม่ (ฟอร์มาลีนมันใช้ฉีดกับคนตายนะ)
ญาติ -แม้นติหมอ เพิ่นกะยังบ่เป็นหยัง กะฮ้องปวดอยู่หนิล่ะ (ใช่หรือหมอ ก็ยังไม่ตาย ก็ร้องปวดอยู่ตรงนี้อยู่)
หมอ - บ่แม้นมอร์ฟีนติ (ไม่ใช่มอร์ฟีนหรือ)
ญาติ -เออ แม้น 555 (เออ ใช่จ้า )

เรื่องนี้อาจจะดูขำๆ แต่ก็เกิดการเรียนรูัได้ดังนี้
1.การสื่อสารในกรณีที่รับยาที่บ้าน ต้องมีการแนะนำ ทบทวนถึงชื่อยาที่ให้ วิธีการสังเกตเครื่องมือที่ใช้ที่บ้าน(syring driver)ว่ายังทำงานอยู่หรือไม่ เช่น ไฟยังกะพริบอยู่ไหม ตำแหน่งที่ให้ยามีอาการบวมหรือไม่ ญาติจะคุ้นเคยกับการได้รับยาทางหลอดเลือดที่เห็นการเปลี่ยนแปลงของระดับยาที่ชัดเจนมากกว่า
2.การให้เบอร์โทรศัพท์ช่วยแก้ไขปัญหาในการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายได้ เพราะผู้ป่วยกลุ่มนี้จะมีอาการเปลี่ยนแปลงวันต่อวัน การที่ได้รับคำแนะนำทำให้ญาติลดความวิตกกังวลลงไป ซึ่งผู้เขียนเองก็จะเลือกให้เบอร์โทรศัพท์ใน case ที่เราลงไปเยี่ยมบ้านเอง


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ระยะสุดท้าย ที่มิใช่ปลายทางแห่งการเรียนรู้



ความเห็น (0)