บทกวี : ปล่อยจิต(๘๑)

........ความสงบร่มรื่นในชีวิต

คือปล่อยจิตละความโลภทิ้งความเขลา

มิระเริงแสงสีลืมลำเนา

พื้นเพเราท้องทุ่งเขียวขจี

........ความภิรมย์เบิกบานสุขเกษม

เกิดอิ่มเอมในจิตคิดใฝ่ดี

มิหลงใหลมธุรสพจนีย์

วางวิถีชีวีผุดผ่องใส

........จิตสงบมีสติปัญญาเกิด

แสนเลอเลิศจิตพบธรรมสว่างไสว

ความปิติหรรษาเกิดกลางใจ

สุขฤทัยคราใดจิตคิดปล่อยวาง

(อร วรรณดา ๑ ก.พ.๕๘)

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บทกวีจำเป็น



ความเห็น (6)

เขียนเมื่อ 

ไพเราะมากค่ะ

-สวัสดีครับ

-ชอบบทสุดท้าย"สุขฤทัยคราใดจิตคิดปล่อยวาง"

-ขอบคุณครับ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณค่ะ คุณหมอ Dr.Ple

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณค่ะ คุณเพชรน้ำหนึ่ง

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณค่ะ คุณยายธี

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณค่ะ อาจารย์ ดร.พจนา

ที่เข้ามาอ่านและให้กำลังใจค่ะ