........ความรู้สึกรุ่มร้อนกลางหทัย

คอยซอนไซกัดกร่อนให้แหว่งเว้า

ใกล้จะขาดสะบั้นร้อนแผดเผา

ไร้ขัดเกลาแลเหลียวเหนี่ยวรั้งใจ

........มองพินิจเพ่งดูรู้ว่าโกรธ

มันมีโทษมหันต์หากปล่อยไว้

ควรคิดหาแนวทางมาแก้ไข

เพื่อมิให้ทำลายตัวเราเอง

........อารมณ์ร้อนวู่วามน่าชิงชัง

หากมิยั้งสั่งหยุดมันข่มเหง

เกิดพินาศอาละวาดอลเวง

ไม่หวั่นเกรงผู้ใดให้ระอา

........ต้องขจัดโกรธาให้สิ้นซาก

ขุดถอนรากจิตโมหะละเวรา

พึ่งพระธรรมนำชัยลดอัตตา

อีกไม่ช้าจิตสงบพบร่มเย็น

(อร วรรณดา ๒๘ ม.ค.๕๘)