บทกวี : ความโกรธ (๗๙)

........ความรู้สึกรุ่มร้อนกลางหทัย

คอยซอนไซกัดกร่อนให้แหว่งเว้า

ใกล้จะขาดสะบั้นร้อนแผดเผา

ไร้ขัดเกลาแลเหลียวเหนี่ยวรั้งใจ

........มองพินิจเพ่งดูรู้ว่าโกรธ

มันมีโทษมหันต์หากปล่อยไว้

ควรคิดหาแนวทางมาแก้ไข

เพื่อมิให้ทำลายตัวเราเอง

........อารมณ์ร้อนวู่วามน่าชิงชัง

หากมิยั้งสั่งหยุดมันข่มเหง

เกิดพินาศอาละวาดอลเวง

ไม่หวั่นเกรงผู้ใดให้ระอา

........ต้องขจัดโกรธาให้สิ้นซาก

ขุดถอนรากจิตโมหะละเวรา

พึ่งพระธรรมนำชัยลดอัตตา

อีกไม่ช้าจิตสงบพบร่มเย็น

(อร วรรณดา ๒๘ ม.ค.๕๘)

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บทกวีจำเป็น



ความเห็น (7)

เขียนเมื่อ 

พระท่านว่า

โกรธคือโง่ โมโหคือบ้า

ท่าจะจริงนะครับ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณ กลอนที่สอนดีดีนี้ค่ะ .. ชอบมากๆๆ ตอนนี้ค่ะ


อารมณ์ร้อนวู่วามน่าชิงชัง

หากมิยั้งสั่งหยุดมันข่มเหง

เกิดพินาศอาละวาดอลเวง

ไม่หวั่นเกรงผู้ใดให้ระอา


เขียนเมื่อ 

...เข้าใจตนเอง และเข้าใจผู้อื่นนะคะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณค่ะ อาจารย์ ดร.ขจิต

"โกรธคือโง่ โมโหคือบ้า " ชอบมากค่ะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณค่ะ คุณหมอเปิ้ล

เขียนเมื่อ 

"เข้าใจตนเอง และเข้าใจผู้อื่น"

ขอบคุณค่ะ อาจารย์ ดร.พจนา

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณค่ะ คุณยายธี