การกลับมาเกิดใหม่ของการสอนไวยากรณ์ (The reincarnation of grammar instruction)

ถึงแม้ว่าจะมีการต่อต้านการสอนไวยากรณ์แบบตรงๆ (direct grammar instruction) แต่มีนักวิจัยและนักการศึกษาจำนวนมาก ยังให้การสนับสนุนบทบาทของการเรียนรู้แบบมีสำนึกอยู่ (conscious learning) และได้ผลิตงานการศึกษาจำนวนมากในการสอนเกี่ยวกับรูปประโยค และยังเสนอว่าการสอนแบบเป็นทางการมีนัยยะสำคัญทางสถิติอยู่

อย่างไรก็ตาม ถึงแม้ว่านักวิจัยเหล่านี้สนับสนุนการสอนไวยากรณ์ แต่พวกเขาต่างก็ตระหนักรู้แล้วว่าการสอดแทรก (intervention) โดยการให้ทำแบบฝึกหัดแบบเก่า เช่น การให้พูดตาม (drill), การให้เติมคำในบทสนทนา (slot-filling excercise) ยังคงมีประสิทธิภาพน้อยกว่าเทคนิคที่เน้นการสื่อสาร ที่นำมาแทนแบบฝึกหัดแบบเก่านั้น

ผลก็คือมีการใช้เทคนิคการทำด้วยตนเอง (do-it-yourself) ซึ่งประดิษฐ์โดยครูที่สอนภาษา เพื่อกระตุ้นให้ผู้เรียนวิเคราะห์และนำกฎเกณฑ์ทางภาษาเข้ามาอยู่ในสำนึกของตนเอง เครื่องมือและเทคนิคที่มากมายเหล่านี้มีความแตกต่างในจุดมุ่งหมาย และหลายวิธีการ แต่ยังมีจุดเน้นอยู่อย่างหนึ่งก็คือ ต้องการกระตุ้นให้ผู้เรียนมีสำนึกในเรื่องลักษณะทางภาษาศาสตร์ที่สำคัญ, อะไรเป็นลักษณะที่สิ่งเหล่านี้แบ่งปันกันในภาษา, อะไรทำให้สิ่งเหล่านี้แตกต่าง และที่สำคัญก็คือ กระตุ้นให้ผู้เรียนสร้างไวยากรณ์ของตนเอง ด้วยการสำรวจและลองผิดลองถูกด้วยตนเอง

หนังสืออ้างอิง

James M. Bourke. (2014). A Rough Guide to Language Awareness.