...มิตรภาพข้ามกาลเวลา...สถานที่...ของคน GotoKnow...


ผมเดินทางด้วยเท้าสองข้าง...จากสถาบันขงจื่อ...เข้าเขตโรงพยาบาลศรีนครินทร์ ม.ขอนแก่น

ผ่านโรงอาหาร...เดินขึ้นบันได 5 ชั้น...เห็นป้ายตึกที่ทำงานของพี่แก้ว

ถามน้องพยาบาล...น้องช่วยพาไปหาพี่แก้ว

เจอพี่แก้ว...ทักทาย รอยยิ้ม และเสียงหัวเราะ

ความตั้งใจเดิมของผม คือ มาทักทาย เพราะพี่แก้ว มีงานมากมาย

และห้องทำงานที่ลงรูปข้างบน เป็นเพียงส่วนหนึ่งของห้องทำงานของพี่แก้ว...


พรุ่งนี้...พี่แก้วก็จะเดินทางไปประชุมที่กรุงเทพฯ

แต่ยังไม่วาย รบเร้าไม่ให้ผมรีบกลับ ขอเลี้ยงข้าวเย็น

รีบชงชา หาขนม ถามไถ่เรื่อยเปื่อย ครอบครัว ชาสมุนไพร

เรื่องป่าที่พี่แก้วปลูกไว้...สมบูรณ์มาก เพราะยังพบ "หมากเล็บแมว"

ตอนกลับพี่แก้วให้ชาสมุนไพรที่น้องพี่แก้วผลิตเอง...กลมกล่อม อร่อย และหอมกลิ่นธรรมชาติ

และได้ขนมของพี่หนูรี ที่พี่แก้วแบ่งปันให้ผมและหลานๆ

ตามอนุทินที่เขียนไว้... https://www.gotoknow.org/journals/139378

ผมรู้สึกอบอุ่นในยามบ่ายของวันนี้...


ผมถามใจตัวเองเหมือนกันว่า ทำไม...ผม และใครในพื้นที่ GotoKnow สนิทสนมกันราวกับญาติมิตรจิตสหาย ?

คำตอบ...ไม่ได้อยู่ที่เวลา

คำตอบ..ไม่ได้อยู่ที่สถานที่

แต่คำตอบ..อยู่ที่เมื่อผมอ่านบันทึก หรืออนุทินของใครสักคน...แล้วผมอยากเจอตัวจริงของท่านนั้น

ผมมั่นใจว่า ผมและท่านเหล่านั้น...จะต้องได้เจอกัน....

โดยมีบันทึก และอนุทิน...นำทางให้เรามาพบกัน...ส่งความปรารถนาดีต่อกัน

เป็นพี่ เป็นน้อง เพื่อเป็นแรงบันดาลใจ...ให้ผมได้เดินทางจนกระทั่งล้มตัวลงนอนในค่ำคืนของวันนี้

เป็นความสุขวันต่อวัน....


(อังคาร 20 มกราคม 2558)