ถ้าคนเราอยากประสบความสำเร็จ เขาต้องรู้ว่าตอนไหนต้องเดินหน้า ตอนไหนต้องเดินถอยหลัง ตอนไหนต้องปล่อยวาง


AAR ของโจโฉ/Reflection

หัวหน้ากองก็เหมือนหมอ

ทุกครั้งที่รักษาคนไข้ ยิ่งรักษา ก็จะยิ่งเก่งขึ้น

พูดอีกอย่างก็คือ ยิ่งคนตายจากการรักษาผิดพลาด หมอจะเรียนรู้มากขึ้น

ถ้าหัวหน้ากองทหารไม่เคยพ่ายแพ้ เขาจะรู้ได้อย่างไรว่ารบยังไงถึงจะชนะ

ในโลกนี้ไม่มีใครที่ไหนหรอก ที่จะรบชนะตลอด

คนที่ไม่ถอดใจเท่านั้น, ถึงจะแข็งแกร่งขึ้น และได้พบกับชัยชนะที่แท้จริง

ทหาร 83 หมื่นคนของเราบุกกังตั๋ง แต่เราแพ้ให้กับทัพซุนกวนและเล่าปี่ ที่มีทหารแค่ 6 หมื่นคน

ทำไม? ข้าคิดหาเหตุผลมาตลอด

ช่วงหลายปีมานี้ เราทำศึกชนะมาตลอด

ทหารเริ่มลำพอง, แม่ทัพเริ่มเกียจคร้าน

เราจึงพากันดูถูกคู่ต่อสู้

ข้ามองไม่ออกแม้กระทั่ง แผนแปรพักตร์ง่ายๆ (อุยกาย)

เพราะงั้นแผนที่ใช้่ไฟของกังตั๋งจึงได้ผล

และก็เป็นแบบที่เห็นกัน

ข้าคิดว่าถึงเวลาแล้ว ที่พวกเราต้องลิ้มรสความพ่ายแพ้บ้าง

การล้มเหลวเป็นเรื่องดี

ความล้มเหลว (ซื่อเป้ย) สอนให้รู้วิธีประสบความสำเร็จ

ความล้มเหลว สอนให้รู้ว่าจะเอาชนะยังไง

ความล้มเหลว สอนให้เรารู้ว่าจะรวมแผ่นดินยังไง

ถ้าคนเราอยากประสบความสำเร็จ

เขาต้องรู้ว่าตอนไหนต้องเดินหน้า ตอนไหนต้องเดินถอยหลัง ตอนไหนต้องปล่อยวาง (บีแมนเติมให้)

การทำสงครามก็เช่นกัน คนเราต้องชนะได้ และรับความพ่ายแพ้ได้

[ลูกผู้ชายต้องยืดได้ หดได้... {ยืดได้ตอนกำหนัด-general, หดได้ตอนรู้ว่าจะถูกตอน (เป็นขันที-ไฮ้สุย)}..อิอิ]

แม้เราจะพบกับความพ่ายแพ้ที่ผาแดง (RED cliff)

แต่แผ่นดินของเรา ไม่ได้เสียหายอะไรเลย

เรายังมีเมืองของเราครบ มณฑลทั้ง ๔ (ชิง ยู ปิง ชิ)

เมืองต่างๆ, กองทัพที่เหลือ, ประชาชน, ภาษีที่เก็บได้

ยังมีมากกว่าซุนกับเล่ารวมกันมากมายนัก

ราชสำนักยังอยู่ที่ฉูฉาง และยังเป็นของเรา (โจโฉ)

แต่ซุนกับเล่าละ มีอะไร?

ในยามคับขัน พวกเขาจะร่วมมือกัน ต่อสู้ศัตรู

แต่เมื่อได้รับชัยชนะแล้ว พวกเขาจะระแวงกัน

และวางแผนเข้าใส่กันเอง อย่างเช่น

ถ้าเกิดจิวยี่กับจูกัดเหลียง-ขงเบ้ง ร่วมแรงร่วมใจกันแบบจริงใจ

มีหรือที่ พวกเราทั้งหมดจะรอดชีวิตกันมาได้?

พวกเจ้าว่าจริงหรือเปล่า (จริงด้วย ใช่แล้ว)

ถ้าซุนกับเล่าเป็นแบบนี้เสียแล้ว มันก็ขึ้นกับเวลาเท่านั้น

ที่้ทั้งสองจะแยกจากกันและตกต่ำไปด้วยกัน

(ใช่แล้ว พวกเขาต้องแพ้แน่ๆ)