๕๙๗. รวบรวมภาพการจัดงานศพของพ่อ (๒๕ ธันวาคม ๒๕๕๗)

งานศพพ่อ

๒๕ ธันวาคม ๒๕๕๗...คงเป็นอีกวันหนึ่งที่ฉันคงจดจำไม่ลืมเลือน

ซึ่งเมื่อ ๑๕ กว่าปีที่แล้ว ฉันจำได้ว่า วันที่ ๒ พฤษภาคม ๒๕๔๒

ฉันได้สูญเสียแม่ของฉันไป อย่างไม่มีวันกลับคืน...

๒๕ ธันวาคม ๒๕๕๗ ฉันก็ได้สูญเสียพ่อของฉันไปเช่นกัน

ในเวลา ๐๓.๒๐ น. ฉันและครอบครัวได้ตั้งศพพ่อไว้ ๓ คืน

และก็ทำการฌาปนกิจ...ในงานฉันไม่ต้องการบอกใคร ๆ

แต่ความที่ฉันดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการกองบริหารงานบุคคล

ของ มรภ.พิบูลสงคราม ไม่บอกก็ไม่ได้...เมื่อมีคนรู้ ๑ ก็จะกระจายเป็น ๒

เป็น ๓ เป็น ๔ สุดท้ายก็ทั้งมหาวิทยาลัยที่รับรู้เรื่องการตายของพ่อ

เพราะนี่คือ "สังคมของการทำงาน"...ฉันและครอบครัวไม่ได้แจกการ์ด

และฉันได้เตรียมเงินไว้แล้วก้อนหนึ่ง ซึ่งเพียงพอจัดงานศพให้กับพ่อได้

แต่ฉันก็ขอขอบคุณทุกท่านที่ได้มาร่วมงาน และร่วมทำบุญให้กับพ่อ

ในครั้งนี้ด้วย...ขอขอบคุณจากใจจริงค่ะ...

นับว่าเป็นประวัติศาสตร์สำหรับฉันและครอบครัวที่ได้สูญเสียพ่อ

บุคคลอันเป็นที่รักของฉันและครอบครัวในยามเช้าตรู่ตอนตีสาม ๒๐ นาที

พ่อจากพวกเราไปอย่างสงบ...ทั้งที่ท่านมีอาการให้ทราบแล้วตั้งแต่ตอนเที่ยงวัน

ของวันที่ ๒๔ ธันวาคม ๒๕๕๗...พ่ออายุ ๘๐ ปีเศษๆ ก่อนท่านจะไป

อาการของท่านที่ฉัน + สามีของฉันและหลาน ๆ ได้เรียนรู้จากท่าน นั่นคือ

เซลผิวหนังท่านจะเริ่มผุพอง คนโบราณ เรียกว่า กาฬ...จะมีลักษณะเหมือน

น้ำใส ๆ แตกและก็ถลอกเป็นแผลแดง...ก่อนหน้านี้ ท่านก็จะเป็นโดยผุดขึ้น

ตามตัว แล้วก็ยุบ แล้วก็ไปผุดขึ้นที่อื่น เป็นแบบนี้เสมอ ๆ...ซึ่งคนทั่ว ๆ ไป

บอกว่า นี่คือ อาการของคนใกล้จะสิ้นใจแล้ว...

ช่วงเวลา ๖ โมงเย็น พ่อจะเริ่มหายใจทางปาก...ฉันบอกพ่อให้นึกถึง

พระอรหันต์ นึกถึงบุญที่พ่อได้ทำมหาสังฆทาน ที่พวกฉันชวนท่านทำเมื่อ

ตอนท่านยังมีความรู้สึกที่ดีอยู่...สุดท้ายเมื่อตอนตี ๓ ฉันสะดุ้งตื่น...

เหมือนท่านจะบอกลาฉันว่าต้องให้ฉันต้องตื่น ฉันได้ยินพ่อหายใจทางปาก

ดังมาก สุดท้ายพ่อก็เงียบเสียง ค่อย ๆ ผ่อนลง และจากไปอย่างสงบ

ฉัน + สามีของฉัน และหลาน ๆ ได้เรียนรู้การตายจากพ่อของฉัน

พวกเราได้มีโอกาสอยู่ใกล้ท่าน เป็นกำลังใจและปรนนิบัติท่านจวบจนวาระสุดท้าย

พวกเราดีใจที่ได้อยู่ใกล้ ๆ ท่าน ได้เห็นภาพที่ฉันกำลังจากโลกใบนี้ไปอย่างสงบ

ลูก ๆ และหลาน ๆ ก็ขอให้ดวงวิญญาณของพ่อไปสู่สุขคติ หรือภพภูมิที่ดีด้วยเทอญ...

สำหรับพ่อ ๆ คือ ดวงใจและความทรงจำของลูก ๆ หลาน ๆ อยู่เสมอ...

...

ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาอ่านบันทึกนี้ค่ะ

บุษยมาศ แสงเงิน

๕ มกราคม ๒๕๕๘

ภาพเหล่านี้ คือ ภาพการจัดการงานศพให้กับพ่อบุญยัง ทองน้อย

จากลูก ๆ ของพ่อค่ะ...








































































บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่าของ "บุษยมาศ"



ความเห็น (5)

เขียนเมื่อ 

พ่อที่ดี ย่อมมีลูกที่ดีเป็นเมล็ดความดีของสังคม...สุดท้ายของชีวิตคือ "กระดูก" ซึ่งเป็นหลักฐานมรดกแห่งพ่อ และเป็นพยานแห่งการเกิดแล้วดับในภพหนึ่ง..ขอบคุณพี่บุษ ที่ลำดับภาพความจริงของชีวิครับ

เขียนเมื่อ 

ขอแสดงความเสียใจด้วยครับ อาจารย์ดูแลคุณพ่อดีมากแล้วนะครับ

-ขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ

เขียนเมื่อ 

ขอแสดงความเสียใจด้วยค่ะ.... คุณพ่อ ท่านไปสบายแล้ว นะคะ


เขียนเมื่อ 

ขอบคุณทุก ๆ ท่านค่ะ และขอขอบคุณสำหรับดอกไม้กำลังใจด้วยค่ะ