GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

ชีวิตที่พอเพียง : 153. คิดต่าง

         ผมเป็นคนขวางโลก     คิดต่างจากคนอื่น     จึงทำให้มีชีวิตที่พอเพียงอย่างนี้แหละ    จะว่าดีก็ดี  จะว่าไม่ดีก็ไม่ดี     แต่สำหรับการมีชีวิตแบบพอเพียง ต้องบอกว่าดี     คือพอใจในสภาพที่ตนเป็น  พอใจในสิ่งที่ตนมีอยู่     คือสันโดษนั่นเอง

        ผมเห็นการโยกย้ายตำแหน่งราชการบางตำแหน่งแล้วก็บอกตัวเองว่าถ้าผมได้มีโอกาสอยู่ในสภาพนั้น  (if were นะครับ ไม่มีวันเป็นจริงได้) ผมจะขออยู่ในตำแหน่งเดิม     ขอทำงานเดิมให้มันลุล่วงสำเร็จจนลงหลักปักฐานให้ได้     การโยกย้ายตำแหน่งหน้าที่การงานบ่อยๆ ไม่ทำให้ได้ประโยชน์ต่องานหรือต่อบ้านเมือง     และทำให้เกิดโรคหลงผิดในสังคม     คือหลงให้เกียรติ ให้การยกย่องคนที่ตำแหน่ง  ไม่ใช่ยกย่องที่ผลงาน     หรือหลงผิดยกย่องผลงานฉาบฉวย ฉาบหน้า   ไม่ใช่ยกย่องผลงานที่สร้างรากฐานแก่สังคม

        ผมตีค่าคนที่ผลงานแบบลึกซึ้ง     มากกว่าตำแหน่ง หรือผลงานที่ฉาบฉวย

        ที่จริงผมก็เคยอยู่ในสภาพนั้นอยู่บ้างนิดหน่อย     ผมเคย "มือขึ้น" ในระดับถูกชวนให้ไปดำรงตำแหน่งสำคัญทางการบริหารหน่วยงานวิชาการ     ที่เขาให้เงินเดือนสูงกว่าที่ผมเคยได้รับที่ สกว. มาก    อย่างน้อยก็ ๒ องค์กร     ผมปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิด ด้วยเหตุผลตามย่อหน้าที่ ๒ ข้างบน

        อุดมคติของผมคือ
          (๑) อุทิศชีวิตสร้างผลงานที่ประณีต ลึกซึ้ง     ไม่เน้นตำแหน่ง หรือชื่อเสียงแบบกลวงๆ หรือฉาบหน้า
          (๒) เลือกทำงานที่เรารักและถนัด     ไม่ลอยไปตามกระแส
          (๓) ความเจริญในระยะยาวของหน่วยงานที่เราไปอยู่     ต้องสำคัญกว่าตำแหน่ง และชื่อเสียงของตัวเราเอง  ดังนั้น ไปอยู่ในหน่วยงานไหน ต้องช่วยกันสร้างรากฐานให้แก่หน่วยงานนั้น    ให้มีความมั่นคงและเจริญก้าวหน้าในระยะยาว     ซึ่งหมายความว่าเมื่อพ้นสมัยเราไปแล้ว  รากฐานที่เราช่วยกันวางไว้ จะก่อผลไปอีกนาน     แม้คนจะไม่เห็นตัวเรา หรือผลงานของเราแล้ว     แต่ตัวเราเองจะมองกลับไปที่หน่วยงานนั้นด้วยความสุข และอิ่มเอิบใจ    ข้อ ๓ นี้เขียนเสียยาว     เขียนสั้นๆ คือสร้างคน  สร้างความสามัคคี  และความเห็นแก่ส่วนรวม เอาไว้ให้แก่หน่วยงาน

วิจารณ์ พานิช
๒๐ ตค. ๔๙

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 58315
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 3
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (3)

หนูเป็นคนหนี่งที่ยึดหลักพอเพียงและพอใจ   และถึงแม้จะไม่ได้ทำงานที่ตัวเองรัก  แต่หนูก็รักงานที่ตัวเองทำ  และตั้งใจทำให้ดีที่สุด  เพราะคุณค่าของคนเรา วัดการประสิทธิภาพของผลงานที่แหล่ะค่ะ ---- ขอบคุณอาจารย์สำหรับเรื่องราวดีๆ ที่แบ่งปันกันค่ะ

  • หนูไม่แน่ใจว่างานที่อาจารย์วิบูลย์ได้รับเป็นงานที่อาจารย์รักตั้งแต่เริ่มต้นรึเปล่าค่ะ (QA เป็นงานที่หาคนอยากทำค่อนข้างยาก ส่วนวิจัยอาจมีคนอยากทำแต่หาคนที่ทำแล้วจะดีน่าจะหายาก : ทั้ง 2 เป็นความคิดเห็นส่วนตัวนะคะ) แต่หนูมั่นใจจากการได้ร่วมงานว่าเมื่ออาจารย์ได้รับมอบหมายงานใดอาจารย์จะมองว่างานนั้นเป็นงานที่มีความสำคัญต่อมหาวิทยาลัยและประเทศชาติ  และก็จะทำอย่างสุดความสามารถอย่างเป็นระบบทุกครั้ง 
  • ท่านอาจารย์วิบูลย์พูดอยู่เสมอตั้งแต่เริ่มเข้ามาทำงานใหม่ๆ ว่าอาจารย์ดูแล QAU (เป็นผู้บริหาร)  แต่จริงๆ แล้วอาจารย์เป็นอาจารย์อยู่ที่คณะเภสัชฯ ซึ่งวันนึงก็ต้องกลับไปเป็นอาจารย์สอนหนังสือเด็กแต่พวกตูนทำงานประจำกันอยู่ที่นี่ (QAU)  อาจารย์จะวางแนวทางพร้อมทั้งอธิบายสิ่งที่อาจารย์ได้ทำไว้ให้กับคนใหม่ที่จะมารับผิดชอบงานแทนอาจารย์ในอนาคต ไม่ว่าจะทางเอกสาร ทาง blog และอื่นๆ อยู่เสมอเพื่อให้เค้าเข้าใจ  สานต่อ หรือคิดทำสิ่งใหม่ๆ ได้ง่ายขึ้น
  • อาจารย์พูดและหวังอยู่เสมอว่าน้องๆ ใน QAU จะต้องทำงานกันได้เป็นอย่างดีไม่ว่าใครจะมาเป็นผู้บริหาร  และยกตัวอย่างของคนที่ตั้งใจทำงานและผลแห่งความตั้งใจทำให้เค้าประสบความสำเร็จให้พวกเราฟังอย่างเห็นภาพ  และบอกกับเราว่าในอนาคตไม่ว่าอาจารย์จะอยู่ที่จุดไหนเมื่อมองกลับมาอยากเห็นว่าพวกเรามีความเจริญก้าวหน้าในหน้าที่การงาน (เก่ง+ดี+มีความสุข) อาจารย์จึงมอบหมายงาน+สร้างงานที่มีคุณค่าให้กับเราอยู่เสมอ
  • ข้อความข้างต้นมิได้มีเจตนาในการเปรียบเทียบใดใดทั้งสิ้นค่ะ  เพียงแค่รู้สึกไปเองว่าอ่านบันทึกหลายๆ บันทึกของท่านอาจารย์หมอแล้วนึกถึงอาจารย์วิบูลย์โดยเฉพาะบันทึกนี้  ที่เขียนก็เพียงเพราะอยากเล่าสิ่งเหล่านี้ให้ญาติผู้ใหญ่อย่างท่านอาจารย์หมอได้ฟังเพียงเท่านั้นค่ะ (ขออนุญาตคิดเหมาเอาเองกับคำว่า "ญาติผู้ใหญ่" นะคะ  เพราะคุณธวัชกับอุ ก็เป็นเหมือนพี่เหมือนเพื่อนไปแล้วค่ะ)
  น่าเสียดายจริงๆนะครับที่สังคมไทยเรา ได้สูญเสียโอกาสในการพัฒนาและสร้างสรรค์หลายสิ่งให้เจริญ มั่นคง และยั่งยืน เพียงเพราะ การ หลงให้เกียรติ ให้การยกย่องคนที่ตำแหน่ง  ไม่ใช่ยกย่องที่ผลงาน     หรือหลงผิดยกย่องผลงานฉาบฉวย ฉาบหน้า