- หนูไม่แน่ใจว่างานที่อาจารย์วิบูลย์ได้รับเป็นงานที่อาจารย์รักตั้งแต่เริ่มต้นรึเปล่าค่ะ (QA เป็นงานที่หาคนอยากทำค่อนข้างยาก ส่วนวิจัยอาจมีคนอยากทำแต่หาคนที่ทำแล้วจะดีน่าจะหายาก : ทั้ง 2 เป็นความคิดเห็นส่วนตัวนะคะ) แต่หนูมั่นใจจากการได้ร่วมงานว่าเมื่ออาจารย์ได้รับมอบหมายงานใดอาจารย์จะมองว่างานนั้นเป็นงานที่มีความสำคัญต่อมหาวิทยาลัยและประเทศชาติ และก็จะทำอย่างสุดความสามารถอย่างเป็นระบบทุกครั้ง
- ท่านอาจารย์วิบูลย์พูดอยู่เสมอตั้งแต่เริ่มเข้ามาทำงานใหม่ๆ ว่าอาจารย์ดูแล QAU (เป็นผู้บริหาร) แต่จริงๆ แล้วอาจารย์เป็นอาจารย์อยู่ที่คณะเภสัชฯ ซึ่งวันนึงก็ต้องกลับไปเป็นอาจารย์สอนหนังสือเด็กแต่พวกตูนทำงานประจำกันอยู่ที่นี่ (QAU) อาจารย์จะวางแนวทางพร้อมทั้งอธิบายสิ่งที่อาจารย์ได้ทำไว้ให้กับคนใหม่ที่จะมารับผิดชอบงานแทนอาจารย์ในอนาคต ไม่ว่าจะทางเอกสาร ทาง blog และอื่นๆ อยู่เสมอเพื่อให้เค้าเข้าใจ สานต่อ หรือคิดทำสิ่งใหม่ๆ ได้ง่ายขึ้น
- อาจารย์พูดและหวังอยู่เสมอว่าน้องๆ ใน QAU จะต้องทำงานกันได้เป็นอย่างดีไม่ว่าใครจะมาเป็นผู้บริหาร และยกตัวอย่างของคนที่ตั้งใจทำงานและผลแห่งความตั้งใจทำให้เค้าประสบความสำเร็จให้พวกเราฟังอย่างเห็นภาพ และบอกกับเราว่าในอนาคตไม่ว่าอาจารย์จะอยู่ที่จุดไหนเมื่อมองกลับมาอยากเห็นว่าพวกเรามีความเจริญก้าวหน้าในหน้าที่การงาน (เก่ง+ดี+มีความสุข) อาจารย์จึงมอบหมายงาน+สร้างงานที่มีคุณค่าให้กับเราอยู่เสมอ
- ข้อความข้างต้นมิได้มีเจตนาในการเปรียบเทียบใดใดทั้งสิ้นค่ะ เพียงแค่รู้สึกไปเองว่าอ่านบันทึกหลายๆ บันทึกของท่านอาจารย์หมอแล้วนึกถึงอาจารย์วิบูลย์โดยเฉพาะบันทึกนี้ ที่เขียนก็เพียงเพราะอยากเล่าสิ่งเหล่านี้ให้ญาติผู้ใหญ่อย่างท่านอาจารย์หมอได้ฟังเพียงเท่านั้นค่ะ (ขออนุญาตคิดเหมาเอาเองกับคำว่า "ญาติผู้ใหญ่" นะคะ เพราะคุณธวัชกับอุ ก็เป็นเหมือนพี่เหมือนเพื่อนไปแล้วค่ะ)