วันนี้วันที่  10  พฤศจิกายน 2549  เป็นวันคล้ายวันเกิดของลูกสาวคนโตของครูอ้อย

เธอลืมตาดูโลกเมื่อเวลา  0.15 นาฬิกาของวันจันทร์ที่ 10 พฤศจิกายน 2523  ที่อาคาร 8 โรงพยาบาลภูมิพลอดุลยเดช กรุงเทพมหานคร

เธอเกิดที่อาคารเดียวกับแม่ของเธอ.....ห้องคลอดห้องเดียวกัน...ครูอ้อยจำได้ทุกวินาที  แห่งความสุข...ในค่ำคืนนั้น

คืนวันอาทิตย์ก่อนที่จะเจ็บท้องคลอดลูก  ครูอ้อยเริ่มฉีกผ้าอ้อมจากผ้าปูที่นอนผืนเก่าที่ซักไว้สะอาดแล้ว  ความจริงหมอนัดไว้วันที่ 24 พฤศจิกายน  แต่ค่ำคืนนี้.......ทำไมถึงอยากทำอะไรเตรียมไว้ให้ลูก

ครูอ้อยไม่ประสีประสากับการมีลูก  เพราะเป็นท้องแรกและอายุเพียง 22 ปี  ครูอ้อยจึงไปอยู่กับพ่อแม่  รอคลอดใกล้ๆพ่อแม่

คืนวันอาทิตย์เวลาประมาณ  ห้าทุ่ม  ครูอ้อยเริ่มรู้สึกแน่นหน้าอก  นอนไม่ได้  หลังแข็งตลอดเวลา  ต้องนั่งอ่านหนังสือตั้งแต่  3 ทุ่ม  ชักจะทนไม่ไหว  ปลุกพ่อของเด็กว่า  " คุณ..ฉันปวดหลังมาก  ไปโรงพยาบาลเถอะ   "

" รถยนต์คันเก่า ก็สตาร์ทไม่ติด "  ครูอ้อยเริ่มเดินออกจากบ้านไป  ในเวลานั้นไม่กลัวอะไร  มีความรู้สึกว่า  ต้องพาลูกไปในที่ปลอดภัย  ครูอ้อยเดินออกมาจากซอยเกือยถึงหน้าซอยแล้ว  รถจึงแล่นตามมารับ

แต่ครูอ้อยไม่ขึ้นรถ   กลับเดิน....เดิน...เดิน

ต้องไปขึ้นบัตรที่ตึก OPD  แต่ครูอ้อยรู้ว่าต้องคลอดที่อาคาร 8  อาคารที่แม่เล่าให้ฟังว่า  " อ้อยเกิดที่นี่นะลูก "  ครูอ้อยจึงเดินตรงไปที่อาคาร 8

รถนั่งเข็นก็มารับครูอ้อย  แต่ขอสมัครเดินมากกว่า  เพราะหลังแข็งนั่งไม่ได้

เมื่อถึงอาคาร 8  ผู้คนโกลาหล  ค่ำคืนนี้รู้สึกว่าจะมีคุณแม่มาคลอดมากเป็นพิเศษ  เพราะถ้าใครคลอดลูกเป็นผู้หญิงในคืนนี้จะได้รางวัล  ครูอ้อยเพิ่งรู้ว่า  อาคารคุ้มเกล้า  ที่สร้างขึ้นจากเงินที่ประชาชนซื้อฉลากขูดเหมือนล็อตเตอรี่นั้น  นำมาเป็นรางวัลนี้

ครูอ้อยไม่ได้นึกถึงรางวัลอะไร  มองเห็นพยายาล  เดินไปหาเธอและพูดว่า  " ขอไปห้องน้ำค่ะ " ครูอ้อยเดินไปห้องน้ำ  ก่อนจะถึงห้องน้ำ  เห็นแม่นั่งอยู่  แม่ดุว่า  " อย่ามาเดินซิลูก  เดี๋ยวอันตราย "

ครูอ้อยเข้าห้องน้ำ  มองเห็นน้ำอะไรสีขุ่นๆไหลออกมา  ครูอ้อยจึงรีบไปบอกพยาบาล  ว่า  " ใกล้คลอดแล้วค่ะ "  พยาบาลส่ายหน้าและทำเป็นเหมือนไม่เชื่อว่าครูอ้อยจะคลอด  เลยตอบครูอ้อยแบบขอไปทีว่า  " ยังหรอก  ท้องแรก  คลอดยาก "  ครูอ้อยจึงเลี่ยงออกมาหาที่นอนพัก  แต่นอนไม่ได้เลย  เตียงไหนๆก็เต็มไปหมด  ครูอ้อยเห็นเตียงที่วางกับพื้นแบบยกย้ายไปมาได้สะดวก  จึงก้มตัวลงนอน 

แต่ไม่ทันจะนอน  ครูอ้อยก็เจ็บท้องน้อย  จึงเดินไปหาพยาบาลอีกคนหนึ่ง  มือสองข้างก็ช้อนหัวลูกน้อยไว้  " คุณพยาบาลขา  ลูกกำลังจะออกแล้วค่ะ "  เท่านั้นล่ะค่ะ พยาบาลพาไปห้องคลอดที่อยู่ใกล้ๆ  หมอที่ครูอ้อยฝากพิเศษก็ยังไม่มา

ที่เตียงคลอดในสมัยนั้น  เป็นเตียงขาหยั่ง  ครูอ้อยเอามือสองข้างจับหัวเตียงไว้  ยังไม่ทันทำความสะอาดดีเลย  ครูอ้อยมีความรู้สึกว่าท้องของครูอ้อยเคลื่อน ลูกของครูอ้อยกำลังจะเคลื่อนคลอดออกมา

พยาบาลพูดว่า  " อย่าเพิ่งเบ่งนะคะ

ครูอ้อยไม่ได้เบ่ง  แต่ลูกของครูอ้อยเธอออกมาเอง  เธอเป็นเด็กหญิง  สวย ขาวขนชมพู  เธอร้องเสียงดังกังวาล    ครูอ้อยยกศีรษะมองดูเธอ  และบอกพยาบาลว่าเธอชื่อ  " เอี่ยว"

 

เอี่ยว  เป็นสายสัมพันธ์กันระหว่าง คน 2 สกุล

เอี่ยวลูกรักของแม่

ขอความสุขความเจริญจงมีแด่ลูกรักของแม่ตลอดไป