มุมเหงาๆกับกาลเวลา
ภาพนี้..คงมีชื่อ..
เรียกหาเวลา...
ครอบครัวเล็กๆ..
เมื่อกว่าเจ็ดสิบปีที่แล้ว...
ป่า..ในวังวน..ป่าในใจ..คน
อารมณ์และวังวน
ที่พึ่งแห่งใจ...
พุทธบารมี....เป็นประทีป..ส่องใจ..ที่มัวหมอง..ให้คืนสู่..ความเป็นประภัทรสร.."จิตที่แท้"
เป็นครอบครัวที่อบอุ่นมากๆๆ นะคะ
สวัสดีค่ะ..ดร.เปิ้ล..เวลาที่ผ่านไปเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง..สิ่งที่เห็นในชีวิตประจำวันในแกลลอลี่ชีวิต..วันนี้เป็นเพียงภาพสท้อนจากวัน..วาน..."..แม่เล่าให้ฟังว่า..ลูกระเบิดลง..ตอนสงคราม...คนหัวขาดกระเด็น..และยังเดินไปได้อีกหลายก้าว..กว่าจะล้มลง."....แม่เป็นคนดุ..ตี..ลูกเก่ง..โดยเฉพาะคนโต..จะต้องโดนก่อนเขา..แถมด้วย..คำสอนที่ว่า..คนโต..ต้องรับผิดชอบให้เป็น..ตัวอย่าง..๕...
สวัสดีค่ะ
เวลาเหงาๆ บางเวลาเราก็คิดถึงสิ่งต่างๆที่นานมาแล้ว
บางเรื่องก็ทำให้เราได้ยิ้ม มีความสุขหายเหงาได้นะคะ
คิดถึงคุณยายธีเสมอค่ะ
(ซึ้งใจค่ะ.).คุณกานดา น้ำมันมะพร้าว..ภาพที่ส่งมา..ดูแล้วน้ำตาซึมค่ะ..ถ้าเป็นภาพที่ถ่ายในปัจจุบัน..และยังมีให้เห็นในอนาคต..ละก็..เราอยู่รอดกันได้..กับคำว่าพอ....นะเจ้าคะ...