ขึ้นอย่าหลง ลงอย่าท้อ

"โยม..การทำบุญด้วยจิตใจบริสุทธิ์ แน่วแน่ ไม่หลงไปทางอื่น เรียกว่าขึ้นอย่าหลง..รอนานจนเมื่อยก็อย่าท้อ..จึงฝากโยมให้นึกไว้ ขึ้นอย่าหลง ลงอย่าท้อ.." ท่านพูดไปมือก็รับซองไปด้วย

นับตั้งแต่ผมตัดสินใจที่จะมีอาชีพครู มาจนถึงผู้บริหารสถานศึกษา ผมได้รับรางวัลบ่อยมาก ทั้งเกียรติคุณบัตรและเงินรางวัล อันเนื่องมาจากการทำงานหนัก จัดการความรู้อย่างเป็นระเบียบและทำงานเป็นระบบ พอถึงเวลาที่จะต้องนำเสนอผลงาน จึงไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลย

ผลแห่งการปฏิบัติงาน มาหยุดชะงัก เมื่อ ๒ - ๓ ปีที่ผ่านมา เมื่อไม่ได้ดูแลร่างกาย ทำให้ป่วยหนัก ต้องเข้าโรงพยาบาลและได้รับการผ่าตัดครั้งใหญ่ เสียเวลาและเสียเงินไปมิใช่น้อย

ตอนที่นอนอยู่โรงพยาบาล..ก็คิดอยู่เสมอ ว่าช่วงชีวิตขาขึ้น เราก็ไม่ได้หลงไหลได้ปลื้ม ตอนนี้ขาลง เราก็จงอย่าท้อ ยกมือไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์และเจ้าที่เจ้าทาง ขอให้ลูกรอดชีวิตกลับไปโรงเรียนด้วยเถิด ลูกจะปรับปรุงตัวเองและปรับระบบการทำงานใหม่ ชดเชยรูปแบบการทำงานที่อาจผิดทิศผิดทาง

เมื่อชีวิตอยู่รอด การงานก็ราบรื่น ความสำเร็จในการบริหารจัดการ บังเกิดขึ้นอย่างเป็นรูปธรรมจนถึงทุกวันนี้ ..อย่างไรก็ตาม วันนี้ก็ยังท่องไว้เสมอว่า "ขึ้นอย่าหลง ลงอย่าท้อ"

ถ้อยคำนี้..มาสะดุด ฉุดกระชากใจให้คิด ว่าต้องปฏิบัติให้ได้ เมื่อไปงานทอดกฐิน ที่วัดธรรมาราม จ.อยุธยา โดยได้บัตรเชิญชวนให้ทำบุญอย่างเฉพาะเจาะจง เป็นจำนวน ๑ กอง เป็นเงินทั้งสิ้น ๒,๕๕๗ บาท

พิธีการทอดกฐิน จะเริ่มบ่ายโมงครึ่ง ผมไปถึงเกือบเที่ยง  เห็นญาติโยมเข้าคิวต่อแถวยาวเกือบร้อยเมตร เพื่อจะนำซองเงินทำบุญกฐินถวายให้กับมือท่านเจ้าอาวาส

สมคำร่ำลือจริงๆ ว่าเป็นงานกฐินมหาชน คุณแม่ผมกับหลานบอกว่า มาถึงวัดราวสิบโมง ก็เห็นแถวยาวเหยียดอย่างนี้ตลอด ผู้คนทะยอยมาเรื่อยๆ ไม่มีขาดสาย

ผมรู้สึกชื่นชมท่านเจ้าอาวาส ท่านต้องเป็นพระที่ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบอย่างแน่นอน และต้องเป็นพระนักเทศน์และพระนักพัฒนาองค์หนึ่ง เพราะวัดใหญ่มาก บริเวณวัดสะอาดและเป็นระเบียบ

การเข้าคิวยาวมากผมยืนจนเมื่อยขา ท่านเจ้าอาวาสถือไมค์พูดตลอดเวลา เหมือนให้กำลังใจแฟนคลับของท่านที่เดินทางไกลมาจากที่ต่างๆ ท่านบอกว่าถ้าโยมชวนคุย อาตมาก็ต้องตอบ ข้างหลังก็จะต้องรอนาน อย่าว่ากันนะ อดทนหน่อย ท่านพูดเหมือนจะทราบว่า ผมจะยืนเข้าแถวไม่ไหวแล้ว....

"โยม..การทำบุญด้วยจิตใจบริสุทธิ์ แน่วแน่ ไม่หลงไปทางอื่น เรียกว่าขึ้นอย่าหลง..รอนานจนเมื่อยก็อย่าท้อ..จึงฝากโยมให้นึกไว้ ขึ้นอย่าหลง ลงอย่าท้อ.." ท่านพูดไปมือก็รับซองไปด้วย

ได้มาทำบุญกฐิน ซึ่งเป็นบุญใหญ่ครั้งนี้ และได้ยินได้ฟังถ้อยคำโดนใจแบบนี้ ก็นับว่าคุ้มสุดคุ้ม อย่ากระนั้นเลย ทำบุญใส่ซองไปเลย ๒,๖๐๐ บาท เกินไปนิดหน่อย ทางวัดไม่ต้องทอนก็แล้วกัน...

 

    ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

๖ พฤศจิกายน ๒๕๕๗

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่า....จากโรงเรียนเล็ก



ความเห็น (6)

เขียนเมื่อ 

ชอบคำนี้จังผอ.ครับ มีนัยดีมาก

เขียนเมื่อ 

ขออนุโมทนา สาธุคุณด้วยครับ ..... 

ส่วนเรื่อง "ขึ้นอย่าหลง ลงอย่าท้อ" ผมเจอรูปที่ส่งแชร์มาทางเฟสอันหนึ่งของเพื่อนร่วมงาน ... ทันทีที่ได้อ่าน ...อ่านแล้วรู้สึกไม่ค่อยดี ... แสดงให้เห็นความไม่มั่นใจในความจริงใจของตนเอง ... ต้องฝึกฝนต่อไป.... ตามที่ท่าน ผอ.ได้ทำไว้เป็นแบบอย่างที่ดียิ่งครับ....

ขอบคุณครับ

เขียนเมื่อ 

ขออนุโมทนาด้วยครับอาจารย์


เขียนเมื่อ 

สอนตนได้  เตือนตนได้   ใช่.....มนุษย์

ดังคำพุทธวาจา  ว่าไว้นั่น

หากสอนตนไม่ได้ก็จบกัน

แม้เทวัญ...ก็อย่าหมายให้สอนได้เลย...

ขอบคุณครับ