​ผจญภัยในจิตใจ ผจญภัยกับชีวิต

ผจญภัยในจิตใจ ผจญภัยกับชีวิต

วันอาทิตย์ ที่ 2 พฤศจิกายน 2557

เช้านี้ตื่นขึ้นมา ไปทำกับข้าวกับแม่ที่ครัว แม่ตั้งใจว่า “ทำอาหารถวายครู”

ใจหนูเองที่ อยากให้แม่ได้ถวายอาหารในงานกฐินด้วย

แต่พอลงมือทำแล้ว ก็เสร็จช้ากว่าที่ตั้งใจกับตนเอง

ทั้งครูและแม่ ก็ชี้ว่า มันช้าไป

การตอบสนองแรกของจิต คือ ตัวชั่ววิ่งสวนออกมา

มันเร็วจริง ๆ ที่จะสร้างอกุศล แต่ครูก็เมตตา ตบลง ว่า

แทนที่จะมุ่งมั่น กลับมาลังเล

เรื่องนี้ ยังแก้ไขไม่ได้ นิสัย อืม ไม่ใช่ มันคือ สันดาน ช่างประชดประชัน ขี้น้อยใจ

ครูเมตตาชี้ว่า ถ้าจะแก้ไข ต้องเจริญสติ แล้วทำให้ทัน มันเป็นอะไรที่

สติไม่ทันจริง ๆ เพียงเท่านี้ ใจก็หมองแล้ว หมองเพราะศีลข้อหนึ่งด่างพร้อย เบียดเบียนทั้งครูและแม่

แทนที่จะทำให้ท่านสบายใจ แต่การกระทำที่ไม่ทันกิเลส มันก็ ทำให้ง่ายต่อการพลาดพลั้ง

แต่ด้วยแรงกระตุ้นอันเป็นกุศลของครูและแม่ก็พาให้ มาถึงงานกฐิน ยกสำรับทัน

เจอแม่รี ที่เมตตาค้ำจุนดูแลจัดหาอาหารให้ทั้งหนูและแม่ได้ทานอย่างอิ่มหนำ

ใช้เวลาประมาณสองชั่วโมงก็เดินทางถึงบ้าน

ไม่ถึงชั่วโมงพ่อขับรถพาหลวงปู่เลิศกับน้า ๆ มา บอกว่า จะไปส่งหลวงปู่ที่วัดปทุมรังสี เพื่อเดินทางไปเยี่ยมครูบาอาจารย์ที่อาพาธ ที่ รพ.ศรีนครินทร์

เหมือนข้างในคิด ๆ กับตนเอง เลยขึ้นรถไปกับพ่อ

หลวงปู่จึงเมตตาให้โอกาสได้ลองแก้ไขปัญหาโทรศัพท์ 3 G ของท่านที่มีปัญหา ทั้ง ๆที่ให้เติมเงินแล้วเมื่อวาน 1000 บาท แต่ยอดก็ไม่เข้าแล้วก็เกิดปัญหาติดต่อกันไม่ได้ ค่อย ๆ ไล่เรียงไปทีละจุด พอว่า เบอร์ที่แจ้งให้เติมเงินไม่ใช่เบอร์ที่ กำลังใช้อยู่

จึงประสานไปที่ Call center ปรากฏว่า ได้คืนยอดหลัง ๆ ที่เติมเข้าไป โดยหักผ่านระบบ แต่ที่เติมเงินผ่านตัวแทนต้องให้ตัวแทนเป็นผู้ดำเนินการ

ได้เรียนรู้ว่า “สติ ที่ครูเมตตาชี้ สั่งสอน นั้นช่วยในการแก้ไขปัญหาได้รวดเร็ว”

กระบวนการที่หนูใช้ในการเจาะหาสาเหตุ ก็เป็นกระบวนการที่ได้เห็น ครูเป็นต้นแบบในการทำให้ดู ให้ได้เห็นเป็นประจำ

เกิดการเรียนรู้ แบบเลียนแบบ มาเนียน ๆ เพราะลำพังเฉพาะตนเอง ได้รับคำสั่งอะไร สิ่งแรกที่เกิดขึ้นมาจะเป็นการสงสัยก่อน แต่พอครูเมตตาพาผ่านม่านหมองของความสงสัย แล้วลงไปหาสาเหตุของปัญหา ช่วยให้ ค่อย ๆ เคาะเอาปัญญาที่มีมาใช้งานได้ทันท่วงที

บ่าย ๆ เย็น ๆ ทำชาฃลู่เพิ่มให้เรียบร้อย เพื่อทดลองวางขายที่บ้าน

ตั้งใจว่า ทำทยอยทำชาสมุนไพร ทดลิงวางขาย และถวายครูบาอาจารย์ไปเรื่อย ๆ

แล้วก็ทำขนมไว้ให้พ่อ แม่ ขาย

แต่อุปสรรคก็เข้ามาให้ไม่ขาดสาย เครื่องคอมที่ใช้งาน พี่เขย เมตตาเพราะรู้ว่า

เครื่องช้าและแฮงค์บ่อย ตั้งใจจะเอาไปหลงเครื่องให้ ปรากฏว่า ลงแล้วยังใช้งานไม่ได้ เพราะมีปัญหา Driver

คิดว่า ยังไงต้องเสร็จ ทำขนมไป คิดไป ปรึกษาหลวงพี่ ลองไป ทำเองที่ร้านเน็ตแถวบ้าน

สุดท้ายเหมือนจะเกิดปัญหาเกินกำลัง ให้ร้านจัดการล้างเครื่องให้

ก็สูญเวลาไปนาน

ข้อวัตรยามเย็นก็ยังไม่เรียบร้อย ตั้งใจว่า ส่งงานเสร็จ ไปทำข้อวัตรของตนเอง

ระลึกว่า ข้อวัตรเป็นสิ่งที่ ควรทำให้เสร็จก่อน ไม่งั้น หมดแรง พรุ่งนี้ต้องเดินทางและทำอะไรอีกมาก

ครูเคยถามว่า “เตรียมตัวแค่ไหน สำหรับการเดินทาง”

ซึ่งแต่ละครั้ง ดูจะ ไม่ค่อยจะเตรียมพร้อมกับตนเองเท่าไหร่

โจทย์ยากขึ้นจริง ๆ ต้องพึงระวังกับตนเอง มากยิ่งกว่านี้

ใจเป็นอย่างไร ระลึกถึงครู ถ้ารักษาใจไม่ให้หมอง อะไรก็ทำอะไรเราไม่ได้

ทำได้ตอนนี้ อดทนกับปัญญาในตนที่ยังไม่เกิด ความสะเพร่าที่ยังไม่แก้ไข

แต่ที่สำคัญ ต้องทำทำข้อวัตรและ พักผ่อนเตรียมร่างกายสำหรับการเดินทาง

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เพียงเพียรพอ



ความเห็น (0)