แต่ละคนต่างพากันแย่งกันแนะนำหมู่บ้านของตนเอง ซึ่งเป็นสิ่งที่หนูประทับใจมาก เพราะเด็กๆ เล่าเรื่องหมู่บ้านตนเองให้ฟังโดยที่เราไม่ได้ถามซักคำ มันช่วยให้เราได้ทบทวนตัวเอง ทบทวนความผูกพันของตัวเองที่มีต่อบ้านเกิดตัวเองเหมือนกัน




นิสิตทำกิจกรรมอะไรบ้างในหนึ่งหลักสูตรหนึ่งชุมชน

เป็นปีแรกที่เข้าร่วมกิจกรรมนี้ค่ะ เท่าที่รู้คือทำกิจกรรมเดียวกันนี้ต่อเนื่องมา 3 ปีแล้ว บทบาทที่หนู  ได้รับมอบหมายคือการให้ความรู้พื้นฐานภาษาเกาหลี เริ่มตั้งแต่ระดมความคิดกับเพื่อนๆ ช่วยกันออกแบบและจัดทำบทเรียนเพื่อที่จะนำไปให้ความรู้แก่ชุมชน ส่วนทุกๆ เย็นหลังจากทำกิจกรรมต่างๆ ก็จะนั่งประชุมเพื่อถอดบทเรียนร่วมกับเพื่อนๆ ว่ามีปัญหาอย่างไร และแก้ไขปัญหานั้นๆ อย่างไร ซึ่งก็มีทั้งที่แยกรายกิจกรรมและภาพรวมทั้งหมดร่วมกับเพื่อนๆ

ทำไมนิสิตถึงตัดสินใจเข้าร่วมกิจกรรมหนึ่งหลักสูตร

ตอนแรกที่หนูเข้าร่วมกิจกรรมนี้ ก็ไม่ได้คิดอะไรมากเท่าไหร่ คิดเพียงว่ากิจกรรมนี้มีมาตั้งแต่รุ่นพี่แล้ว และเราเองก็ต้องสานต่อจากรุ่นพี่ แต่พอได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม กลับทำให้ดิฉันเข้าใจจุดประสงค์ของกิจกรรมที่แท้จริง ซึ่งมีทั้งการเรียนรู้เพื่อตนเองและผู้อื่น ไปพร้อมๆ กัน และที่ชอบมากคือการได้เรียนรู้ด้วยการลงมือทำร่วมกันเป็นทีม ทำให้เห็นถึงความรับผิดชอบต่อหน้าที่และสังคมไปในตัว



นิสิตใช้ความรู้วิชาใด หรือแนวคิดอื่นๆ ทำกิจกรรมหนึ่งหลักสูตรหนึ่งชุมชน

พวกเราใช้วิชาภาษาเกาหลีเบื้องต้นแก่ชุมชน โดยเน้นในเรื่องการพูดในชีวิตประจำวัน และการแนะนำตัวเอง

นิสิตได้เรียนอะไรจากกิจกรรมหนึ่งหลักสูตรหนึ่งชุมชน

ได้หลายอย่างเลย เช่น มีประสบการณ์ในการสอน ได้รับรู้ว่าผู้เรียนในแต่ละวัย ต้องการวิธีเรียนต่างกัน ได้รับความรักจากเด็กที่แม้ว่ากิจกรรมในปีนี้สิ้นสุดลงแล้ว แต่เด็กก็ยังโทรมาหา บอกว่าคิดถึง และอยากให้มาอีก มันทำให้เรารู้สึกว่าตนเองมีค่า และสิ่งที่เราทำก็มีค่า





ปัญหาและความสำเร็จ

เรื่องปัญหาหนูว่ามันก็ธรรมดา ไม่มีอะไรที่จะประสบความสำเร็จโดยไม่พบเจอปัญหา เช่นในกิจกรรมแรกๆ ที่ได้รู้จักกับเด็กที่มาเรียน เด็กๆ มักจะส่งเสียงดัง พูดแทรกในเวลาที่สอน รู้สึกเครียดและกดดันมาก แต่ก็จะพยายามใจเย็นๆ อดทน และเรียนรู้ที่จะสร้างสรรค์บรรยากาศให้ดีที่สุด ซึ่งมันทำให้เราได้รู้จักวิธีการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้เป็นอย่างดีเลยทีเดียว

ส่วนความสำเร็จ หรือความสุขนั้น หนูรู้สึกได้ว่าเมื่อทำความรู้จักกับเด็กๆ แล้ว ได้พูดคุยกันมากขึ้นแล้ว ทำให้เราสนิทกันมากขึ้น แม้เด็กๆ จะยังคงส่งเสียงดังตามเคย แต่พวกเขาก็มีความสนใจในสิ่งที่หนูและเพื่อนๆ ได้สอนมากขึ้น เหมือนกับตอนที่ได้มีโอกาสไปส่งเด็กๆ กลับบ้าน พวกเขาดูมีความสุขมาก  หนูไปส่ง แต่ละคนต่างพากันแย่งกันแนะนำหมู่บ้านของตนเอง ซึ่งเป็นสิ่งที่หนูประทับใจมาก เพราะเด็กๆ เล่าเรื่องหมู่บ้านตนเองให้ฟังโดยที่เราไม่ได้ถามซักคำ มันช่วยให้เราได้ทบทวนตัวเอง ทบทวนความผูกพันของตัวเองที่มีต่อบ้านเกิดตัวเองเหมือนกัน




เรื่อง :  นางสาวแสงตะวัน รุ่งเรือง 56010115588 สาขาภาษาเกาหลี ชั้นปีที่ 2 
ภาพ : อ.กนกกุล มาเวียง และนิสิตสาขาเกาหลี
โครงการ : พัฒนาขีดความสามารถและสร้างภูมิคุ้มกันให้กับนักเรียนระดับประถมศึกษาและผู้ใช้แรงงานอุตสาหกรรม กรณีองค์การบริหารส่วนตำบลเลิงแฝก