เรื่องเล่าจากบ้านแม่ตาด  :

กว่าจะรู้ตัวว่า...อยากเป็น "นายแพทย์"





หลายวันก่อนผมได้ไปร่วมอบรมเกี่ยวกับ "นักบริบาลชุมชน" ที่โรงพยาบาลสันกำแพง ตามนโยบายของกระทรวงสาธารณสุขที่อยากให้มีนักบริบาลชุมชนอยู่ทุกหมู่บ้าน เพื่อช่วยเหลือผู้ป่วยติดเตียงหรือผู้ป่วยระยะสุดท้ายในชุมชนต่างๆ เป็นการแบ่งเบาภาระของเจ้าหน้าที่หรือทางโรงพยาบาลอีกทางหนึ่ง


การอบรมครั้งนี้มีทั้งภาควิชาการและภาคปฏิบัติ ซึ่งทำให้ผู้เข้ารับการอบรมได้รับความรู้เกี่ยวกับการบริบาลผู้ป่วยติดเตียงหรือผู้ป่วยระยะสุดท้ายอย่างถูกวิธีและสามารถนำไปปฏิบัติได้อย่างถูกต้อง โดยบรรยากาศของการอบรมเป็นไปด้วยความสนุกสนานและเฮฮาตลอดเวลา


ผมเป็น อสม.มาแล้วหลายปี ผ่านการอบรมมาแล้วเป็นร้อยครั้ง  แต่ไม่มีครั้งไหนเลยที่จะรู้สึกเฮฮา สนุกสนาน และประทับใจเท่ากับการอบรมในครั้งนี้  เนื่องจากทำให้ผมได้รู้จักวิธีการดูแลคนไข้ การได้บริการชุมชน ได้ทำประโยชน์ต่อสังคม และทำให้รู้สึกว่าตนเองมีคุณค่ามากยิ่งขึ้น


วันนั้น  ผมได้ค้นพบว่า  แท้ที่จริงแล้วสิ่งที่ผมใฝ่ฝันอยากจะเป็นมากที่สุดก็คือ "หมอ" หรือ "นายแพทย์"   แต่กว่าผมจะรู้ตัว อายุก็ล่วงเลยมาถึง  45 ปี ซึ่งสายเกินไปเสียแล้ว....กลับไม่ได้ ไปก็ไม่ถึงแล้วจริงๆ    5 5 5