ไปที่นั่น...เพื่อรำลึกถึงความดี ความเสียสละอุทิศตัวของคุณครูโคบายาชิ ซึ่งท่านได้จากโลกนี้ไปแล้วตั้งแต่ปี พ.ศ. ๒๕๐๖ .

         เที่ยงวันหนึ่ง โต๊ะโตะจังตัดสินใจว่าจะบอกเรื่องสำคัญมากแก่ครูใหญ่ รอจ้องว่าจะเข้าไปนั่งตักครูใหญ่ เหมือนที่เด็กๆ ชอบทำเวลาครูใหญ่เข้ามานั่งกลางวงในห้องอาหาร แต่เปลี่ยนใจเดินไปนั่งคุกเข่าเรียบร้อยตรงหน้าครูใหญ่

          ครูใหญ่ขยับมาใกล้ แล้วถามว่า “มีอะไรเหรอ”

          “ถ้าหนูโตขึ้น หนูจะเป็นครูโรงเรียนนี้ค่ะ” โต๊ะโตะจังพูดช้าๆ เสียงอ่อนโยน ราวกับเป็นพี่สาว หรือแม่ของครูใหญ่ คราวนี้ครูใหญ่ไม่หัวเราะ แต่พูดเคร่งขรึม

          “สัญญาได้ไหม”

          “สัญญาค่ะ”

......................

          ไฟไหม้โรงเรียนโทโมเอ…

          เวลานั้น ใกล้เกิดสงครามโลกครั้งที่ ๒ เรียวจัง ภารโรงที่เด็กๆ รักต้องไปเป็นทหาร มีงานเลี้ยงน้ำชาเป็นครั้งแรกเพื่ออำลา

เรียวจังเดินทางไปเป็นทหาร พร้อมกับระเบิดลูกแรกมาลงที่โตเกียว

          และระเบิดจากเครื่องบิน บี.๒๙ ทิ้งลงที่โรงเรียนโทโมเอ ลูกแล้วลูกเล่า

          เท็ตสึโกะ (ตะโตะจัง-ผู้เขียน) พรรณาไว้ว่า

          “โรงเรียนที่เป็นความฝันของคุณครูโคบายาชิ อยู่ในเปลวเพลิง มีเสียงระเบิดน่ากลัวแทนเสียงหัวเราะ และร้องเพลงของเด็กๆ โรงเรียนค่อยๆ พังทลายลง และถูกเผาไหม้...ประกายไฟพุ่งขึ้นทั่วทุกแห่งในจิยูงะโอกะ”

          “ความรักที่คุณครูโคบายาชิมีต่อเด็กๆ และการศึกษา เป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าเปลวไฟที่เผาผลาญโรงเรียน พลังในกายและใจของคุณครูใหญ่ยังมีอยู่อีกมาก” (หน้า๑๘๔-๑๘๕)

.....................

บันทึกเพิ่มเติม(ของฉัน)

         หนังสือมี ๖๒ ตอน และมีบทส่งท้ายของผู้เขียน หลายๆ ตอนน่าประทับใจ เช่น “คุณครูชาวนา”  “โรงเรียนซอมซ่อ” และทุกๆ ตอนมี “ปุ๋ยความคิด” ซุกซ่อนอยู่ สุดแต่ใครจะหยิบจับมาใช้ หนังสือยังมีขาย

          การอ่านหนังสือเล่มนี้อีกครั้งหลังจาก ๓๐ ปีผ่านไปเมื่อย่างเข้าวัยเลข ๖ ให้ความรู้สึกที่อ่อนโยน รับรู้ความรักความผูกพันที่คุณคุโรยานางิ เท็ตสึโกะ มีต่อโรงเรียนโทโมเอ และครูใหญ่โคบายาชิ ฉันเองถ้ามีครูอย่างนี้ก็คงรู้สึกไม่ต่างจากคุณเท็ตสึโกะเช่นกัน

          ในบทส่งท้าย คุณเท็ตสึโกะเขียนถึงการไปเยี่ยมสถานที่ตั้งโรงเรียนในปัจจุบันแล้ว “รู้สึกเศร้าใจจนน้ำตาไหล” และ เล่าถึงชีวิตปัจจุบันของเพื่อนๆ ในโรงเรียนเท่าที่เธอสืบหามาได้ มีการนัดพบปะกันทุกปีที่วัดคุฮองบุตสึ

          เดือนพฤศจิกายนนี้ ฉันจะไปญี่ปุ่น จึงได้เพิ่มแผนการไปเยือนสถานที่ที่เคยเป็นที่ตั้งโรงเรียนโทโมเอ ใกล้กับสถานีรถไฟจิยุงะโอกะ และวัดคุฮองบุตสึ วัดที่เด็กๆ ไปทัศนศึกษา อันเป็นสถานที่แห่งเดียวที่ยังคงเหลืออยู่ ฉันตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไปหาให้เจอ

          ไปที่นั่น...เพื่อรำลึกถึงความดี ความเสียสละอุทิศตัวของคุณครูโคบายาชิ ซึ่งท่านได้จากโลกนี้ไปแล้วตั้งแต่ปี พ.ศ. ๒๕๐๖ .

เสาร์ที่ ๒๐ กันยายน ๒๕๕๗

อ้างอิง: คุโรยานางิ เท็ตสึโกะ. โต๊ะโตะจัง เด็กหญิงข้างหน้าต่าง. แปลโดย ผุสดี นาวาวิจิต. กรุงเทพ : สำนักพิมพ์กะรัต , ๒๕๒๗. หน้า ๑๘๔-๑๘๕ ตอน “ซาโยนาระ”