ปกหนังสือฉบับแปลเป็นภาษาอังกฤษ โดย โดโรธี บริททัน

....................

          ที่โรงเรียนโทโมเอ ของ โต๊ะโตะจัง ทุกเช้าคุณครูจะจดวิชาที่เรียนบนกระดานดำ แล้วบอกนักเรียนว่า

          “เอาละ เริ่มเรียนวิชาที่ชอบได้เลยจ๊ะ”

          นักเรียนจะเลือกเรียนวิชาอะไรก่อนก็ได้ “ตามใจชอบ” นักเรียนก็จะเลือกวิชาที่ชอบมากที่สุดก่อน วิชาที่ชอบน้อยที่สุดไว้สุดท้าย นักเรียนจึงเรียนไม่เหมือนกัน

          วิธีการสอนทุกชั้นเรียนในโรงเรียนโทโมเอเป็นแบบนี้ วิธีนี้ทำให้ครูรู้จักเด็กมากขึ้นว่า เด็กคนไหนคิดอะไร สนใจอะไร ซึ่งดีสำหรับครู

          สำหรับนักเรียน การได้เริ่มเรียนวิชาที่ชอบก่อน เป็นเรื่องน่าดีใจ วิชาไม่ชอบเก็บไว้ชั่วโมงสุดท้าย ให้ทันก่อนโรงเรียนเลิกเป็นใช้ได้

          การเรียนทุกวิชา เป็นการเรียนแบบฝึกฝนด้วยตนเอง ถ้ามีตรงไหนไม่เข้าใจก็ไปถามครู หรือให้ครูมาอธิบายที่โต๊ะ จนกว่าจะเข้าใจ แล้วทำแบบฝึกหัดต่อไป จึงไม่มีนักเรียนคนไหนไม่ตั้งใจฟังคำพูด และคำอธิบายของครู

......................

บันทึกเพิ่มเติม(ของฉัน)

วิธีสอนแบบนี้ ฝึกให้เด็กๆ รับผิดชอบต่อการเรียนของตนเอง นักเรียนกับครูมีความสัมพันธ์ใกล้ชิด

ห้องเรียนที่มีนักเรียน ๙ คน ของโรงเรียนโทโมเอ ย่อมเป็นเรื่องง่ายที่จะสอนแบบนี้ แต่นี่คือ “ปุ๋ยความคิด” สำหรับการคิดต่อ คิดนอกกรอบ สำหรับโรงเรียนอื่นๆ .

เสาร์ที่ อาทิตย์ ๑๔ กันยายน ๒๕๕๗

เขียนที่เชียงใหม่ เมื่อวานเย็นฝนตก ร้อนอ้าวบรรเทาแล้ว

อ้างอิง: คุโรยานางิ เท็ตสึโกะ. โต๊ะโตะจัง เด็กหญิงข้างหน้าต่าง. แปลโดย ผุสดี นาวาวิจิตร. กรุงเทพ : สำนักพิมพ์กะรัต , ๒๕๒๗. หน้า ๒๔-๒๕