บทรำพึงรำพัน : แรม ๓ ค่ำ เดือน ๑๐

   เป็นอีกคืนหนึ่ง ที่ฝนโปรยปราย พรมพรำเบาๆคล้ายแม่ผู้เมตตาปลอบประโลมเด็กน้อย เสียงคำรามไกลๆประหนึ่งเสียงเพลงร้องกล่อมด้วยน้ำเสียงที่จริงใจ

   ธรรมชาติไม่เคยหลอกให้ลุ่มหลง มีแต่ใจคนเท่านั้นที่เหลิงจนหลงลืมธรรมชาติ...

   เช้าที่ผ่านมา ลมเย็นปลายเดือนสิบ ลูบไล้ผิวกายเตือนฤดูกาลที่กำลังผันผ่าน เย็นสดชื่นคล้ายวสันตฤดูจะล่ำลา

   หรือคืนนี้จะมาย้ำเตือนเพื่อจดจำ ให้ละเมอออกมารับฝอยฝนอันเย็นฉ่ำ 

   ไม่เเกรงจะเปียกปอน ...

  ไม่กลัวความมืดมิด...

  ไม่อายหยดน้ำฝน ที่กลั่นรินหลุดรอดแสงไฟบนถนนอันเปลี่ยวดาย...

   อยากให้ค่ำคืนนี้อยู่ตลอดกาลนาน....

   ............

๑๑ กันยายน ๒๕๕๗

พ.แจ่มจำรัส

   

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ลมหายใจแห่งบทกวี



ความเห็น (4)

เขียนเมื่อ 

ชอบใจ

ถ่ายภาพสวยมากเลยครับ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณครับอาจารย์

ถ่ายในความมืดมิด....นานแล้วครับ

เขียนเมื่อ 

หวัดดีจ้ะคุณพิลัวย....คุณมะเดื่ออยู่โรงแรมที่ กทม.มา 3  คืน  ได้ห้องพักที่ไม่มีหน้าต่าง  ต้องเปิดไฟตลอดทั้งกลางวัน  กลางคืน  ถ้าปิดไฟ จะมืดยิ่งกว่าอยู่ในถ้ำเสียอีก  ยิ่งหว่าภาพนี้อีกจ้ะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณครับ

คุณมะเดื่อ

มาประชุมที่ กทม.เหรอครับ