เป็นอีกคืนหนึ่ง ที่ฝนโปรยปราย พรมพรำเบาๆคล้ายแม่ผู้เมตตาปลอบประโลมเด็กน้อย เสียงคำรามไกลๆประหนึ่งเสียงเพลงร้องกล่อมด้วยน้ำเสียงที่จริงใจ

   ธรรมชาติไม่เคยหลอกให้ลุ่มหลง มีแต่ใจคนเท่านั้นที่เหลิงจนหลงลืมธรรมชาติ...

   เช้าที่ผ่านมา ลมเย็นปลายเดือนสิบ ลูบไล้ผิวกายเตือนฤดูกาลที่กำลังผันผ่าน เย็นสดชื่นคล้ายวสันตฤดูจะล่ำลา

   หรือคืนนี้จะมาย้ำเตือนเพื่อจดจำ ให้ละเมอออกมารับฝอยฝนอันเย็นฉ่ำ 

   ไม่เเกรงจะเปียกปอน ...

  ไม่กลัวความมืดมิด...

  ไม่อายหยดน้ำฝน ที่กลั่นรินหลุดรอดแสงไฟบนถนนอันเปลี่ยวดาย...

   อยากให้ค่ำคืนนี้อยู่ตลอดกาลนาน....

   ............

๑๑ กันยายน ๒๕๕๗

พ.แจ่มจำรัส