เวลาเดินทางไปพร้อมๆ กับชีวิต และสังขาร

เวลาได้ทำให้ความฝันของผมเป็นจริง...หรือเลือนๆ ลาง...หรือแทบมองไม่เห็นฝัน...หรือทิ้งความฝันไว้อย่างนั้น...

ตามจริงชีวิตไม่ได้มีเวลาเลยสักนิด...ที่จะคิดที่จะเสียดายเวลา

ทั้งที่เวลาเป็นสิ่งมีค่าจริงๆ

เมื่อย้อนคิดแล้ว...ผมเสียดายที่ได้ปล่อยเวลาเดินทางไกลจากชีวิต

โดยไม่ได้เขียนบันทึกกับเวลาที่ก้าวออกไปออกไป...

ผมพลาดความสุขจากการเขียนบันทึกอย่างใหญ่หลวงไปจริงๆ

พอๆ กับการเดินผ่านห้องเก็บเสื้อผ้า...ที่มีกองหนังสือหลายกองเรียงราย...ที่ผมยังไม่ได้อ่าน

หนังสือที่ซื้อเอง...มีคนมอบให้...หรือได้แจกฟรี

พอได้อ่านบันทึกของ "พี่หนุ่ย"  "ชวนอ่านหนังสือ “บันทึกลับของแอนน์ แฟร้งค์” http://www.gotoknow.org/posts/570531

เป็นเล่มที่ผมเคยเขียนถึงนานแล้ว "บันทึกลับของแอนน์ แฟร้งค์>>เราจะเป็นในสิ่งที่เราอ่าน" http://www.gotoknow.org/posts/558878

เรื่องราวหนังสือเล่มนี้ เป็นเรื่องราวจากการเขียนบันทึกของเด็กหญิงอายุ 13 ปี ...ท่ามกลางสงครามที่ดุเดือด...เมื่อพ่อของเธอ ได้อ่านบันทึกของแอนน์ครั้งแรก หลังจากที่เธอเสียชีวิต เมื่ออายุ 15 ปี แล้วนั้น เขาประทับในอย่างยิ่ง กับการรักการอ่าน การรักการเขียน

จนกลายเป็นบันทึกแห่งประวัติศาสตร์อันประมาณค่ามิได้ของโลก...

การเขียนบันทึก และการอ่านหนังสือของผม...คงจะเป็นเรื่องราวของชีวิตของผมก็ว่าได้

ช่วงชีวิตบางเวลา...ผมอ่านผมเขียนแล้วก็ลืมและทิ้งมันไป

ช่วงชีวิตบางเวลา...ผมอ่านและเขียนแล้วก็กลับมาอ่านมาเขียนจนใหม่อยู่ร่ำไป

และช่วงชีวิตบางเวลา...ผมไม่เคยแม้กระทั่งอ่านและเขียนไปจนตลอดชีวิต...