เมื่อวานเย็นฉันเดินผ่านนักเรียนที่กำลังรอรถมารับ อดแวะซักถามพูดคุยด้วยไม่ได้

เด็กหญิงที่อยู่ทางซ้ายมือ แววตาของเธอซ่อน

ความเศร้าลึกๆ ที่ครูอย่างฉันสัมผัสได้

เธอเป็นนักเรียนใหม่ที่เพิ่งเข้ามาเรียนในระดับ

ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๑ ไม่เคยเห็นหน้าพ่อแม่ รู้แต่ว่ามาอยู่กับอากง อาม่า
ตั้งแต่อายุสองเดือน

อากงอาม่ามีอาชีพขายก๋วยเตี๋ยวในตอนเย็น รายได้พอกินพอใช้ไปวันหนึ่งๆ

ทุกวันหลังเลิกเรียนจะมีผู้ปกครองมารับ
บางวันงานยุ่งจนลืมหลาน เธอและน้องที่เรียนอยูที่โรงเรียนใกล้กัน

เคยเดินไปถึงวัดพระประโทณในเวลาสองทุ่ม

ฉันฟังแล้วรู้สึกตกใจไม่น้อย

"เด็กที่สามารถวิ่งฝ่าสายฝนได้จะเป็นผู้ที่เข้มแข็ง และประสบความสำเร็จ" ฉันได้แต่ให้กำลังใจ

พร้อมทั้งให้เธอจดเบอร์โทรศัพท์ของฉันไว้

หากวันใดมีปัญหาให้โทรบอกครู ครูจะไปส่งไม่ต้องเกรงใจ...

สู้ต่อไปเถิดนะเด็กน้อย อย่าด่วนอ่อนแอ    อย่าด่วนแพ้พ่าย


ดอกไผ่ ธรรมทิพย์สกุล

๒๕ มิถุนายน ๒๕๕๗