มีแง่มุมหลายเกิดขึ้นเมื่อได้ชมรายการ "วัฒนธรรมชุบแป้งทอด ตอน ทำไมไม่อ่าน"
ซึ่งออกอากาศในวันที่ ๒๗ ก.พ.๕๗ ...

...

...

วัฒนธรรมชุบแป้งทอด: ทำไมไม่อ่าน - 27 ก.พ.57 (HD) 

ที่มา : http://www.youtube.com/watch?v=42eu509o50s

...

...

มีนักเขียนสองท่านที่เป็นผู้ดำเนินรายการ คือ "โตมร ศุภปรีชา" กับ "สราวุธ เฮ้งสวัสดิ์" หรือ "นิ้วกลม"

...

สารคดีเรื่องนี้มีมุมมองหลายมุมจากผู้รู้ที่คร่ำหวอดหลายท่านในวงการนักเขียนหนังสือ
มีนักเขียนมากมายที่รู้จักแต่งานเขียนของท่านเหล่านั้นมากกว่าหน้าตา

การได้ชมมุมมองเหล่านี้ทำให้เลือดแห่งการเป็นนักอ่านของผมพุ่งพล่าน
เพราะทำให้เราต้องนั่งกลับมาตอบคำถามของตัวเองว่า

"แน่ใจหรือว่าเราคือนักอ่าน" ที่อ่านผ่าน ๆ ไป หรืออ่านอย่างลึกซึ้ง

...

วัฒนธรรมการอ่านในประเทศไทยเป็น "วัฒนธรรมมุขปาฏะ" จริง ๆ หรือเปล่า
คือ พูดฟังกันต่อ ๆ มามากกว่าการอ่านอย่างเป็นจริงเป็นจัง
อ่านด้วยการวิเคราะห์ และวิจารณญาณของตัวเองจริง ๆ

...

ชอบคำกล่าวของอาจารย์นิธิ เอียวศรีวงศ์ ปราชญ์แห่งมอชอที่บอกว่า

...

"การอ่านตัวหนังสือ" กับ "การอ่านหนังสือ" นั้นไม่ใช่สิ่งเดียวกัน เพราะหนังสือโดยเฉพาะงานวรรณกรรมนั้นเกิดขึ้น จากการกลั่นกรองประสบการณ์ที่สั่งสมมาจนเกิดตกผลึก แล้วสร้างสรรค์ใหม่ โดยคิดวิธีนำเสนอให้น่าเชื่อถือ สะเทือนอารมณ์ และงดงามมีศิลปะ เพราะฉะนั้นการอ่านหนังสือเหล่านี้จึงไม่ใช่แค่การ "รับรู้" ข้อมูลเฉย ๆ แต่งานเหล่านี้ได้เข้ามาเปลี่ยนแปลง หรือปลดปล่อย "ข้างใน" ของผู้อ่านด้วย

คำว่า "การอ่าน" จึงมีความหมายมากกว่า "อ่านออกเขียนได้" เพราะหาก "อ่านเป็น" แล้ว ผู้อ่านย่อมมิใช่คนเดียวกับเมื่อยังไม่ได้อ่าน

การอ่านจะเปลี่ยนแปลงโลกและวิธีมองโลกของผู้อ่านไป แต่จะเปลี่ยนไปมากน้อยแค่ไหน ก็ขึ้นอยู่กับตัวผลงานและตัวผู้อ่านคนนั้น ๆ 

การอ่านจึงลึกซึ้งกว่าที่เราคิดมาก และไม่ได้จำกัดอยู่เฉพาะการอ่านตัวอักษรหรือหนังสือเท่านั้น 

...

ที่ผมยกมานี้เพียงแค่เศษเสี้ยวของสิ่งที่ได้รับจากสารคดีตอนนี้
โปรดใช้เวลาและคิดตามไปด้วย

สังคมไทยอาจจะต้องความคิดเห็นจากท่านเพิ่มอีกก็ได้

...

บุญรักษา ทุกท่านครับ ;)...

...