วันพุธ 25 มิถุนายน 2557

ตื่นแต่เช้า...แต่กว่าจะเปิดผ้าม่านยังไม่ถึงหนึ่งโมงเช้า

แสงแดดก็เริ่มทอแสงประกายเจิดจ้า

เพราะท้องฟ้าสลัวๆมาหลายวัน

เมื่อมีใครคนใดคนใดคนหนึ่งไม่อยู่บ้าน

เพราะภาระหน้าที่แยกย้ายกันไป 

แต่ผมก็ยังคิดถึงคุณเสมอๆตลอดมา 

อยากฟังข่าวของคุณเสมอๆ แม้จะเป็นเรื่องดีหรือเรื่องร้าย และภาวนาว่า ให้ผ่านเรื่องร้ายๆ ไปได้ อย่างมีสติและมีความสุขช้าๆไปกับรายทาง

วันนี้ผมมีความสุขมากเช่นกัน

ผมมองดอกทานตะวัน...ที่ผมลงมือปลูกเอง....แต่ฝีมือของผมได้เท่านี้เอง... ดูเหมือนมันขาดสารอาหารเช่นผม 

ชีวิตไม่ได้สมบูรณ์แบบเหมือนที่บอกไว้จริงๆๆ

เราคุยว่า เราอยากเขียนบันทึกไปจนตัวเราแก่...แต่อาจจะไม่แก่ 

ผมเหลือบมองสายตาของคุณที่ซุกซ่อนความนิ่งและเศร้า

ผมสงสารคุณจัง.... เวลาที่คุณทานยา....แต่เป็นการทานยาทุกสองชั่วโมง

(มิน่าคุณทำอะไรๆได้มากมายและชีวิตที่เต็มไปด้วยเรื่องราวมากๆๆกว่าผม) 

ผมไม่สามารถช่วยอะไรคุณได้เลย.....นั่นแหละที่ทำให้ผมมองลึกลงในแววตาคุณแบบที่ผมไม่มั่นใจ

ผมจะเฝ้าวันที่คุณกลับมาหาผม.... แม้ดอกและต้นทานตะวันมันคงจะตายไปแล้ว

แต่ถ้าคุณคิดถึงผม...เด็กๆ คุณมองดวงตะวัน จะเห็นความรักของพวกเรา แม้จะแสบตาไปบาง

ผมจะพยายามเขียนถึงคุณอีก.... รอเวลาจะกลับมาเขียนอีก.....