เรื่องขำ ๆ...

วันนี้ (๑๖ มิถุนายน ๒๕๕๗) ฉันได้ขอลาพักผ่อน ๑ วัน เพื่อไปพบแพทย์รับยาและฟังผลตามที่หมอนัดทุก ๆ ๔ เดือน

ผลน้ำตาล + ไขมัน + ไทรอยต์ + ความดัน ปกติ...ค่อยโล่งใจ...

วันนี้ช่วงขับรถยนต์กลับมาที่บ้านแล้ว ฝนตกหนัก บทจะเทลงมาก็เทเสีย...บทจะหยุดก็หยุดเงียบเชียว...

ช่วงเย็น "พี่ภัคร" ได้ล้างบริเวณรอบ ๆ บ้าน เพราะมีเศษดิน ผง ฝุ่นปลิวเข้ามาในรอบบ้าน...

๒ คน แม่ - ลูก ล้างรอบบ้านไปก็คุยกันไป...เพื่อไม่ให้เสียเวลา...

"พี่ภัคร" เล่าให้แม่ฟังว่า...ตอนพาแก้ว (แฟนพี่ภัคร) ไปสอบธนาคารแห่งหนึ่ง (ไม่ขอเอ่ยชื่อนะคะ) สาขาใน กทม.

พี่ภัครไปแต่เช้า ธนาคารยังไม่เปิด...พี่ภัครกับแก้ว จึงนั่งรอบริเวณด้านหน้าทางขึ้นเข้าไปยังธนาคาร...

แต่พอดี "ยาม" เห็น หันมาบอกกับพี่ภัครว่า..."นั่งไม่ได้นะ...เดี๋ยวเสียภาพลักษณ์ของธนาคาร"...

พี่ภัครเล่าไปก็หัวเราะไป...เป็นเพราะเขาคงพูดตามหัวหน้าธนาคารสั่ง...คริ ๆ ๆ...

พี่ภัครก็เลยไม่นั่ง...แต่เนื่องจากวันนี้มีการสอบเข้าเป็นพนักงานธนาคาร จึงทำให้มีคนมาเป็น ๑๐๐ คน...

สุดท้าย...เมื่อไม่มีโต๊ะให้เขานั่ง พวกเขาที่มาสอบก็นั่งตามที่พี่ภัครนั่งกันครั้งแรก...

พี่ภัครหันไปมองหน้ายาม...พร้อม ๆ กับพยักหน้าให้และก็ยิ้ม...เออ!!! ยามก็คงรู้สึกสินะ!!! คริ ๆ ๆ

แต่วันนี้...ฉันไปตรวจที่โรงพยาบาล ฯ อีก ทำทุกกระบวนการเกือบเรียบร้อยแล้ว...มาถึงขั้นตอน

ที่กำลังยืนรอให้พยาบาลพิมพ์ยาหน้าซอง และพยาบาลเรียกให้ไปจ่ายเงิน...

ฉันกับพี่อีกคนหนึ่ง (ถ้าฉันจำไม่ผิดเขาเคยเป็นครู แต่ได้เกษียณอายุไปก่อนหน้านี้แล้ว)...

ฉันยืนรอเพื่อพยาบาลเรียกจะได้ได้ยิน...ยิ่งวันนี้เป็นวันจันทร์ คนไข้มากมาย เกือบสัก ๔๐๐ คน ก็ว่าได้

ทำให้ไม่มีเก้าอี้ให้นั่งรอ...ฉันได้ยินเสียงพยาบาลคนหนึ่งพูดปาว ๆ ว่า..."ขอความกรุณาให้ไปนั่งรอที่

เก้าอี้นะคะเพราะตรงนี้มันแน่น"...

ฉันมองตาพี่ที่ยืนด้วยกัน...พร้อม ๆ กับพูดว่า..."ไม่ได้เบิ่งตาดูเลยเหรอว่า...เก้าอี้มั่นไม่มีว่างเลย...

พูดออกมาได้ สมองไม่ได้คิดก่อนพูดเลยรึ"...ทำเอาพี่คนที่ยืนดูกับฉัน "ยิ้ม" ให้ฉัน เหมือนคิดเช่นเดียวกัน

กับฉันเลย...

ทำให้ฉันคิดในใจว่า..."คนเราหนอ สักแต่จะพูด รู้กระทั่งรู้ ไม่มีจิตบริการที่ดีเอาเสียเลย"...

สุดท้ายฉันก็ได้แต่ทน ๆ เมื่อได้ยาแล้ว ก็รีบกลับบ้านเลย...เพราะพยาบาลคนนี้ เขาจะทำกิริยาแบบนี้

ทุกครั้ง ที่ทำกับคนไข้...เพราะที่ฉันเห็นเป็นครั้งที่ ๓ แล้ว สำหรับพยาบาลคนอื่น เขาไม่เห็นว่า...

เขาก็รู้ว่า วันจันทร์คนมันเยอะ พูดไป ก็ไม่มีเก้าอี้ไว้ให้บริการเขา แล้วพูดไปทำไม?...

แต่คนนี้สิ!!! ฉันว่ามัน "แรงส์!!!" เกินไป...ฉันเอามาเล่าให้พี่ภัครฟังแล้ว เรา ๒ แม่ - ลูก ก็หัวเราะ

ชอบใจในพฤติกรรมของเจ้าหล่อนกัน...เออ!!! หนอ มนุษย์...ทำให้เราเห็นอะไรแปลก ๆ อยู่เสมอ คริ ๆ ๆ...

ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาอ่านบันทึกนี้ค่ะ

บุษยมาศ  แสงเงิน

๑๖ มิถุนายน ๒๕๕๗