ต้นสีเสียดยืนต้นตาย...

เกือบ ๕๐ - ๖๐ ปี ที่ปู่ของพ่อเร (พ่อบ้าน) ปลูกต้นสีเสียดไว้ให้...สำหรับพวกเราที่เป็นลูกหลาน แต่ก่อนไม่เคยรู้เลยว่า ปู่ปลูกไว้เพื่ออะไร?...ปู่ปลูกไว้โดยไม่ได้หวังผลตอบแทนว่าจะได้ใช้ในคราวที่ปู่ยังมีชีวิตอยู่...ปู่คงรู้ว่า เมื่อปลูกไว้ในคราวนั้น ปู่ก็ปลูก ๆ ทิ้งไว้...ในอนาคตลูกหลานก็คงได้นำไปใช้...จริงอย่างที่ปู่ได้คิด ได้ปลูกไว้...ปู่ไม่ทันได้ใช้ต้นสีเสียด...เพราะปู่ได้จากโลกใบนี้ไปเสียก่อน...

ช่วงเวลาผ่านไปนานพอสมควร...ต้นไม้ก็เช่นเดียวกับมนุษย์ เมื่อมีเติบโตก็มีอันต้องสิ้นอายุขัย...ต้นสีเสียดที่ปู่ของพ่อเรได้ปลูกไว้ ได้ยืนต้นตาย...โดยที่ไม่ได้มีใครไปทำอะไรมัน...ตอนแรกพ่อเรก็ไม่รู้ ปล่อยไว้แบบนั้น จนญาติ ๆ มาบอกว่า จะเอาต้นไม้หรือเปล่า? เพราะถ้าไม่เอา เขาจะซื้อ...เท่านั้นเองพ่อเรก็ต้องรีบไปดูว่ามันเป็นอย่างไร?...(เนื่องจากที่ดินผืนนี้...ย่าซึ่งเป็นแม่ของพ่อเรได้ยกให้พ่อเรเป็นมรดก ๕ ไร่)...แต่พวกเราก็ปล่อยให้เป็นที่ปลูกป่า ให้มันขึ้นโดยธรรมชาติ ไม่ถาง ไม่ทำลาย ปล่อยให้ต้นไม้ใหญ่ที่บรรพบุรุษได้ปลูก เติบโตขึ้นตามธรรมชาติ

สุดท้ายพ่อเรก็หาคนไปเลื่อยเพราะพวกเราเสียดาย ถ้าไม่เลื่อย มันก็จะผุไปตามธรรมชาติ ซึ่งไม่เกิดประโยชน์...เลื่อยแล้วก็นำมาเก็บไว้ที่บ้านที่พรหมพิราม...ปัญหา...บ้านก็มีแล้ว ๒ หลัง เลื่อยแล้วเอามาทำอะไร? นี่สิ!!! คือ ปัญหา เพราะมันเกินกำลังเราแล้ว...น้องเพรียงบอกพ่อเรว่า "ขาย" เลยพ่อเพราะเราก็ไม่ได้ใช้ จะใช้ก็เฉพาะทำพื้นรถอีแต๋น เท่านั้น นอกนั้นก็ควรขาย...

แต่พ่อเรเสียดาย...ไม่ยอมขาย บอกว่า...เก็บไว้ในโรงไม้นั่นแหล่ะ ถึงคราวได้ใช้เดี๋ยวเราก็เอามาใช้ประโยชน์ได้เอง...พวกเราก็เลยได้แต่ตามใจ...ต้นสีเสียดต้นนี้ มันเติบโตเพียง ๑ ต้น แต่ก็มี ๒ แฉก คนสมัยก่อน เรียกว่า "๒ นาง" แต่ที่เลื่อยมาได้ เพียงนางเดียว ยังเหลืออีก ๒ นาง นี่ขนาดได้ต้นหรือนางเดียวนะเนี่ย!!! ต้นใหญ่มาก ได้ไม้มาเยอะเลย...

ยังเหลืออีก ๒ ต้น (๒ นาง) รอเวลาคนเลื่อยว่าง ๆ คงเลื่อยมาเก็บได้อีก...เมื่อเลื่อยแล้ว พ่อเรบอกพวกเราว่า...จะไปจัดการป่าในสวนให้โล่งและก็จะหาต้นยางนาไปปลูกแทนอีก...นี่คือ..."ความคิดของพ่อเร" ที่มีความคิดเหมือนปู่ที่ทำไว้ตอนที่พ่อเรมีชีวิตอยู่...จะได้ใช้หรือไม่ได้ใช้ก็ช่าง เพียงมีที่ดินแล้วทำไว้ให้กับลูก ๆ หลาน ๆ ในอนาคตเห็นเป็นตัวอย่าง...

ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาอ่านบันทึกนี้ค่ะ

บุษยมาศ  แสงเงิน

๑ มิถุนายน ๒๕๕๗

(ด้านล่างที่เห็นเป็นสวนป่าสักทองอีกประมาณ ๓ ไร่กว่า ๆ)...ซึ่งกำลังเติบโตขึ้น...ในอนาคตเจ้าฟ้าคราม...คงได้ใช้ในการปลูกบ้านเพื่อเป็นที่อยู่อาศัย...