ภาพที่ลูกชายเห็น อาจสวยหรู เป็นเพียงบันไดทดสอบขั้นต้น ที่ไม่ควรประมาท เพราะวิชาชีพครูในปัจจุบัน ไม่ง่าย ต้องใช้ความรู้ความสามารถ และมีจรรยาบรรณ ต้องมุ่งมั่น ทุ่มเทให้กับงานอย่างอดทน ลูกชายผมยังต้องเรียนรู้อีกเยอะ ในหนทางแห่งวิชาชีพที่เขาเลือกเอง

วันที่ผมบรรจุเป็นครูครั้งแรก ผมเดินทางไปคนเดียว ด้วยรถสองแถว บนพื้นถนนลูกรังที่มีฝุ่นตลบอบอวล ระยะทางกว่า ๒๐ กฺิโลเมตร แต่ดูเหมือนไกลกว่า ๑๐๐ กิโล เท่านั้นยังไม่พอ ลงรถได้ในสภาพมอมแมม ยังต้องเดินบนเส้นทางเกวียนอีก ๓ กิโลเมตร สุดแสนลำบาก เปล่าเปลี่ยวเหงาใจที่สุดในชีวิต.. บอกตัวเองอยู่ตลอดเวลา ว่าบ้านเรายากจน เราต้องสู้ ต้องอดทน เพื่อการมีงานทำ

เลือกโรงเรียนที่ชื่อสวยงามมากที่สุด..โรงเรียนบ้านไพรพะยอม..แต่ไกลสุดและกันดารที่สุด หมายความว่า เป็นหมู่บ้านที่แห้งแล้งมากๆ ถึงฤดูน้ำหลาก น้ำจะท่วม หมู่บ้านจะเป็นเกาะ ออกไปไหนไม่ได้ ได้ข่าวว่าปัจจุบันเส้นทางดีขึ้นมาก แต่ถ้าฝนตกหนักๆ สภาพน้ำท่วมก็ยังไม่แตกต่างกับเมื่อก่อนเท่าไรนัก

วันนี้....ผ่านมา ๒๘ ปีแล้ว ผมไปส่งลูกชายคนโต ที่เรียนจบวิชาชีพครู สาขาดนตรีไทย ไปรายงานตัวอย่างเป็นทางการ เข้ารับราชการครู ตำแหน่งครูผู้ช่วย ณ โรงเรียนชุมชนบ้านเมืองการุ้ง ตำบลบ้านการุ้ง อ.บ้านไร่ จ.อุทัยธานี...ไปส่งลูก ให้ลูกอบอุ่นใจ ไปพบท่าน ผอ.และคณะครู ดูแลบ้านพัก ที่เป็นบ้านเช่า ข้าวของเครื่องใช้เตรียมไปพร้อม ท่านผอ.บอกว่าอยู่ชั่วคราวไปก่อน สัปดาห์หน้าจะจัดบ้านพักครูในโรงเรียนให้เข้าอยู่..ตอนนี้อยู่ระหว่างซ่อมแซมและทำความสะอาด

ลูกชาย วัย ๒๓ ปี มีบุญ..ได้ทำงานเร็ว และได้อยู่โรงเรียนที่มีความพร้อมด้านอาคารสถานที่และอุปกรณ์การเรียนการสอน มีวัสดุอุปกรณ์การเรียนรู้ด้านดนตรีครบครัน ทั้งไทยและสากล ลูกชายเห็นห้องซ้อมดนตรี เห็นบรรยากาศโรงเรียน แล้วยิ้มอย่างมีความสุข อุดมการณ์วิชาชีพจุดประกายในดวงตาอย่างชัดเจน

ภาพที่ลูกชายเห็น อาจสวยหรู เป็นเพียงบันไดทดสอบขั้นต้น ที่ไม่ควรประมาท เพราะวิชาชีพครูในปัจจุบัน ไม่ง่าย ต้องใช้ความรู้ความสามารถ และมีจรรยาบรรณ ต้องมุ่งมั่น ทุ่มเทให้กับงานอย่างอดทน ลูกชายผมยังต้องเรียนรู้อีกเยอะ ในหนทางแห่งวิชาชีพที่เขาเลือกเอง

ที่สุดแล้ว...สิ่งหนึ่งที่ผมไม่ได้สอนเขา แต่เขาคิดเองได้ ในการศึกษาเล่าเรียน และเรียนจบ ตลอดจนไขว่คว้าหางาน โดยสรุปแล้ว มีองค์ประกอบที่สำคัญที่ผมมองเห็นในตัวลูกชายดังนี้

๑.  มีความพยายามในการเรียน และเรียนรู้อย่างมีเป้าหมาย ว่าเรียนไปทำไม เรียนไปเพื่ออะไร จบแล้วจะไปทางไหน ตั้งเป้าหมายไว้อย่างชัดเจน

๒.  ไม่ยอมทิ้งเป้าหมาย แต่พยายามตามความฝันด้วยการลงมือทำ ขยันเรียน เพื่อให้จบตามกำหนดเวลา รู้ว่าจะไปเป็นครู ก่อนจบก็ศึกษาหาข้อมูล ศึกษาระเบียบปฏิบัติกฎหมาย และหาตำราเตรียมไว้พร้อม

๓.  เมื่อจะไปสอบบรรจุ..ไม่มั่นใจในหลักสูตรการสอบที่ไม่คุ้นเคย ไม่มีประสบการณ์ ก็ไขว่คว้าหาผู้เชี่ยวชาญ(ติวเตอร์) เพื่อหาแนวทางในการเตรียมตัวสอบอย่างมั่นใจ

สิ่งที่กล่าวมา...ผมอยากให้เกิดขึ้นในเด็กรุ่นใหม่ ความคิดบางอย่าง..ไม่มีสอนในรั้วมหาวิทยาลัย..ทำอย่างไร ลูกชายคนเล็กจะเป็นแบบนี้..บ้าง

 

                                                                                                             ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

                                                                                                             ๑๕ พฤษภาคม ๒๕๕๗



ขอบคุณ เพลง ประกอบบันทึกจาก YouTube