..

ภาพเก่าใบนี้....ข้าพเจ้าได้รับจากเธอ.....ด้วยความเต็มใจ

เพราะนี่คือ...ความภูมิใจในชีวิตของใครคนหนึ่ง...ที่คอยโอบอุ้มเลี้ยงดูสายเลือดของตัวเองจนเติบใหญ่มาได้ถึงทุกวันนี้

ด้วย...สองมือแม่นี้ที่สร้างลูก

..

(เด็กชายผู้มีรอยยิ้มอ่อนละไม ที่ยืนอยู่เบื้องหลังของแม่จากภาพใบนั้นเมื่อกว่า 20 ปีที่แล้ว   มาบัดนี้ได้เติบโตเป็นหนุ่มน้อย และเดินตามฝันของตัวเองด้วยความรักของแม่.....ที่อยู่เบื้องหลังรอยฝันนั้นอย่างเต็มหัวใจ ...

นามของหนุ่มน้อยผู้นี้คือ..   ณัฏฐ์  ประจักษ์รัตน์  ว่าที่บัณฑิตฯคณะเภสัชศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งของเมืองไทย)

..

..

ข้าพเจ้า..อยากเขียนความรู้สึกดีๆ ที่มีต่อตัวเธอ เก็บไว้เป็นความทรงจำ.... ผ่านไดอารี่ออนไลน์แห่งนี้ว่า....

ครั้งหนึ่งในชีวิตของข้าพเจ้านั้น...เธอผู้นี้ได้เข้ามาโลดแล่น...อยู่ในความทรงจำของข้าพเจ้า.... จนข้าพเจ้าไม่รู้จะตอบแทนเธอด้วยสิ่งใด 

...

หากจะกำนัลด้วยสิ่งของเพื่อ ตอบแทน น้ำใจที่มีต่อกัน จะกี่ร้อยชิ้น มันก็ตอบแทนได้ไม่หมด เพราะ...อะไรหรือ?

คำตอบมันอยู่ตรงนี้...

หัวใจของคำว่า"เพื่อน" นั้น...มันตีราคาค่างวดเปรียบเทียบกับสิ่งอื่นใดไม่ได้ ...

นอกเสียจากการตอบแทน...ด้วยหัวใจเช่นกัน

..

เธอเคยบอกกับข้าพเจ้าผ่านทาง social  media ว่า... "ในชีวิตคนเรานั้น ความสนิทชิดเชื้อระหว่างกัน นอกจากความเกี่ยวพันทางสายเลือดแล้ว  มันยังมียิ่งกว่านั้น.....  นั้นคือสัมพันธภาพทางจิตใจที่มีความจริงใจต่อกัน"

มันอาจฟังดูผิวผ่าน...หรือไม่ก็ งั้น ๆ เอง ....หากเราละเลยมันไปโดยไม่ได้ใส่ใจ 

..

สำหรับข้าพเจ้าแล้ว ...ข้าพเจ้ามองว่า สิ่งที่ผ่านเข้ามาในชีวิตนั้น  มันไม่ใช่่เรื่องบังเอิญนะ  ที่เราจะพบเจอใครสักคน... หลังจากที่ห่างหายกันไปนาน กว่า 30 ปี ที่ต่างคนต่างเผชิญโชคชะตา ตามบทบัญญัติของชีวิต ที่ตัวเองขีดเขียนไว้

..

ข้าพเจ้าเคยเรียนร่วมชั้นเรียนกับเธอสมัยมัธยมต้น...จากนั้น เราก็ต่างแยกย้ายกันไปเรียนต่อ ตามความฝันของตัวเอง 

และสุดท้ายที่ปลายทางชีวิต..... เราก็ได้กลับมาพบเจอกันอีก

นางพยาบาลจาก... รั้วรามาธิบดี  ที่ยืนพูดแข่งกับผู้ป่วยที่รุมล้อมรอบตัวเธอ บ่อยครั้งเหลือเกินที่ข้าพเจ้าย่างกายไปที่แห่งนั้น

เธอยืนอยู่ตรงนั้น.... จุดขาว จุดเล็ก ๆ ที่ข้าพเจ้าแทบจะมองไม่เห็น นั้นแหละคือ...เธอ  เพราะผู้ป่วยที่รุมล้อมรอบตัวเธอที่คลินิกแห่งนี้มีมากมายเหลือเกิน

..

..

กว่าครึ่งชีวิตของเธอ ที่เธอทำงานอยู่ที่นี่...

หัวใจของเธอ.... อาจเปลี่ยวเหงาในบางครา  ท้อแท้ในบางครั้ง

สุขหรือผิดหวัง...ตามเหตุปัจจัยและแรงเกื้อหนุน

..

แต่มีอยู่สิ่งหนึ่งนะ...ที่ข้าพเจ้ารับรู้ได้  สิ่งนั้นมีอยู่ในตัวเธอเสมอมา...ไม่เคยเปลี่ยนแปลง

"หัวใจสีขาว...ของนางพยาบาลหัวใจสิงห์"  

ทำไม?ข้าพเจ้าถึงเอ่ยเช่นนี้   ข้าพเจ้าเป็นผู้เชี่ยวชาญ ศาสตร์สาขานี้ มาจากไหนหรือ?

...

เปล่าเลย...

ความรู้ของข้าพเจ้า มีเพียงน้อยนิดแค่หางอึ่งเท่านั้น.. จริง ๆ 

สิ่งเดียวที่ข้าพเจ้าโพล่งขึ้นมาในใจ  ขณะนี้ได้  นั่นคือ...

ทุกสิ่งทุกอย่าง... มันมีโครงสร้างของมันนะ....  หากมันมากไปอย่างภาพที่เห็น พลังที่ทุ่มเทให้กับสิ่งนี้...มันต้องมากกว่าปกติด้วยเช่นกัน..  

และการที่ใครสักคน จำเป็นต้องชารจ์พลังให้กับตัวเอง เพื่อให้โครงสร้างที่เกิดขึ้นมาเช่นนี้อยู่ได้นั้น... มันไม่ธรรมดานะ(ข้าพเจ้าคิดเช่นนั้น)

..

สติ ความคิด การตัดสินใจในการทำหน้าที่... ล้วนเป็นหนึ่งเดียว .....เข้มแข็ง  เด็ดเดี่ยว มั่นคง และเป็นที่พึ่งของผู้ป่วยจำนวนมากได้ นั้น ใจของเธอ  ข้าพเจ้าคิดนะ...ต้องเต็มร้อยทุกครั้งไป 

...ด้วยเหตุนี้เองที่ทำให้ข้าพเจ้า ชอบคำนี้...ที่เขียนถึงเธอ   "หัวใจสีขาว...ของนางพยาบาลหัวใจสิงห์"

แต่โดยส่วนตัวแล้ว    เธอ ...มักจะเลี่ยงไปใช้คำอื่นเสมอ เพื่อกลบกลื่นหัวใจที่อ่อนล้าของเธอ ในบางครั้งบางเวลาที่เสร็จสิ้นภาระกิจนี้ ....

.. 

..

..

..

แม่น้ำสายนี้

..

..

.. 

แม่น้ำตาปี  

ธรรมชาติสองฝั่งของสายน้ำแห่งนี้ ปัจจุบันยังคงมีความเป็นธรรมชาติหลงเหลืออยู่ให้ข้าพเจ้าได้เห็นได้ชื่นใจอยู่นะ

(ภาพถ่ายใบนี้  ข้าพเจ้าถ่ายเมื่อช่วงเดือนมกราคม 2557) 

และเธอเคยเล่าให้ข้าพเจ้าฟังว่า....ชีวิตวัยเด็กนั้น  เธอเติบโตที่นี่.. ที่สายน้ำแห่งนี้

..

..

และนี่คือภาพถ่ายเก่าภาพหนึ่งของเธอ ที่เธอส่งมอบให้แก่ข้าพเจ้าเก็บไว้เช่นกัน

หากนับอายุภาพ ก็คาดว่า...น่าจะเทียบเท่ากับอายุของเธอเลยจริง ๆ 

..

ในภาพถ่ายใบนี้.... มีภาพบ้านริมน้ำที่เธอใช้ชีวิตอยู่กับ พ่อ แม่ พี่และน้องของเธอที่นี่ด้วย

เธอบอกกับข้าพเจ้าว่า...หลังจากที่พ่อได้สิ้นบุญลงไป  แม่และพี่น้องของเธอก็ย้ายบ้านขึ้นฝั่ง ไปอยู่ในเมือง

เพราะเธอบอกว่า...สิ้นบุญของพ่อแล้ว ครอบครัวก็ขาดผู้นำ สมาชิกในครอบครัวก็มีแต่แม่และพี่ๆ น้อง ๆ ที่เป็นผู้หญิงกันหมด

การเดินทางไปไหนมาไหนก็ลำบาก หากพลาดพลั้งไป.... ใครจะคอยช่วยเหลือ ดูแลได้ เหมือนที่ครั้งยังมีพ่ออยู่...

..

ข้าพเจ้าจึงไม่แปลกใจเลยนะว่า...ช่วงชีวิตเมื่อครั้งเยาว์วัยนั้น การซึบซับสิ่งสวยงามที่ผ่านเข้ามาในชีวิตคน  วิถีชีวิต ความเรียบง่ายในความเป็นอยู่ ไม่ว่าจะเกิดขึ้นกับใครก็ตาม...ข้าพเจ้าเชื่อว่า...อรรถรสการใช้ชีวิตเช่นนี้ของใครคนนั้น  มันมีบางสิ่งบางอย่างนะ ที่เก็บเกี่ยวไว้ในใจเสมอมา...

และหนึ่งในนั้นคือ... ความงามที่ออกมาจากจิตใจของมิตรภาพจากเพื่อนคนนี้ด้วยเช่นกัน....  นัทนรรฐ์ ประจักษ์รัตน์

..

..

ขอบใจเพื่อนมากจริง ๆ ที่ทำให้ข้าพเจ้า จดจำวลี..สั้นๆ นี้ได้อย่างขึ้นใจ

..

เพื่อนแท้....คือ  คนที่เดินข้าง ๆ เราในวันที่ดี

                       ยืนอยู่ข้าง ๆ เราในวันที่โหดร้าย

                       และนั่งอยู่ข้าง ๆ เราในวันที่เรามีน้ำตา

..

และเธอ คือเพื่อนคนนั้น...

  

...