วันศุกร์ 18-4-57...

ผมลางานครึ่งวัน...เพื่อพาภรรยามาเจาะเลือด...และอัลตราซาวน์

ที่โรงพยาบาลศรีนครินทร์ขอนแก่น...

ผมเป็นคนขับรถช้า...และรถก็เยอะด้วย...ใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงกว่าจะถึงขอนแก่น

พยายามจะไม่ดื่มน้ำ และกินขนม เพราะกลัวภรรยาจะหิวด้วย...ต้องอดน้ำอดข้าว...

ไปเจาะเลือดก่อน...และรออัลตราซาวน์ตอนห้าโมงเย็น...

 

คนไข้และญาติมากมาย...เก้าอี้หน้าห้องไม่ว่างเลย...

แต่เจ้าหน้าที่ทุกท่านบริการด้วยรอยยิ้ม และพูดไพเราะมาก

เป็นเสน่ห์ของโรงพยาบาลศรีนครินทร์ขอนแก่นเสมอๆ

และแสนประทับใจกับถ้อยคำภาษาอีสานหน้าห้องตรวจ

คำว่า "ซูด" ที่แปลว่า "เลื่อน" เข้าใจง่ายดีจัง...

 

 

หลายเดือนก่อนหน้านี้...ผมกังวลไม่น้อย...ที่ผลตรวจของภรรยาว่า ตับผิดปกติ

นึกไปถึงโรคร้ายหรือมะเร็ง...ผมแอบกังวลและเครียดถึงความตาย

ผมรู้ว่า...ความตายเป็นเรื่องปกติที่ต้องเจอ...แต่การที่ไม่มีภรรยาอยู่ในชีวิตของแต่ละวัน

มันเป็นความรู้สึกที่แสนทรมานที่ผมและลูกๆ จะได้รับ....

 

ผมแอบเข้าพื้นที่ส่วนตัว...ที่ทุกคนต้องมีพื้นที่เล็กๆ ส่วนตัวบ้าง... เพื่อระบายความรู้สึก

ที่ไม่ทำให้คนอื่น...รู้สึกแย่ และทรมานกับความรู้สึกและความคิดของเรา

ผมไม่อยากให้คนอื่นเห็นความอ่อนแอของผม...

 

ผมคุยถึงความตายกับแม่...พี่ๆ น้องๆ...ภรรยา และลูกๆ

ว่า ถ้ามีใครสักคนกำลังจะตายต่อหน้า...

ใครสักคนนั้นคงกำหนด หรือจัดลำดับก่อน-หลังไม่ได้

เราจะอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน...คุยถึงเรื่องดีๆ เรื่องราวที่มีความสุขด้วยกัน...

ไม่ฟูมฟาย และร้องไห้เสียใจ...

ไม่แสดงความเศร้าที่จะทำให้ผู้ที่กำลังจะจากไปกังวล...

เราจะประคับประครองหัวใจ

ให้ผู้จากไปมีสติ สะอาด สว่าง และสงบ

 

ผมภาวนาว่า ขอให้ผลการตรวจลุล่วงด้วยดี

ขอให้คุณแม่ที่แสนดีของลูกๆ ของผม

ปลอดภัย...

บุญรักษา...พระคุ้มครอง...นะที่รัก

ขอให้ซูดไป...ซูดไป...