วันอะไรนี่ ทำไมจึงมีแต่คนพูดถึงความรัก

ตั้งหัวข้อมาแปลกๆ บอกก่อนครับไม่ได้ตั้งใจเขียนเรื่องชีวประวัติตัวเองแต่อย่างใด 

จริงๆ วันนี้ตั้งใจจะมาลงเรื่อง KM+CQI ที่จัดขึ้นที่บำราศนราดูรวันนี้เพราะได้พบความตื่นตาตื่นใจหลายอย่างจากงานที่ผมคาดไม่ถึงมาก

รวมทั้งพิธีกรสาว(สวย?) ที่เจอทั้งหน้าจอและนอกจอ

เรื่องที่ฟังล้วนน่าสนใจมาก จนผมแอบหลับได้ทีนึง เอ้ย จนผมหลับได้แค่ทีเดียวต่างหากซึ่งผมถือว่ายอดมากเพราะไม่ว่างานไหนถ้าจัดบ่าย แอร์ดีๆ ผมหลับแน่ๆ (เอ้า นอกเรื่องไปหน่อย) 

แต่กลับเจอเรื่องน่าสนใจจากการเข้าไปดูบล็อควันนี้หลายเรื่องตั้งแต่เรื่อง

จากฟ้าใสๆที่ Pai Town ถึง "เส้นทางสายหมอก" 

ของคุณจตุพรจนถึงเรื่อง ตามหานางฟ้า ของคุณเมตตาซึ่งตอนนี้ออกถึง 4 ภาคแล้ว

ตามหานางฟ้า (1):ทบทวนตัวเอง
ตามหานางฟ้า (2):รูปกายภายนอก 
ตามหานางฟ้า (3):สเปคใครว่าไม่สำคัญ
ตามหานางฟ้า(4):อกหักที่ท่าพระจันทร์ 

บอกได้คำเดี่ยวว่าสุดยอดครับไม่นึกมาก่อนว่าชีวิตคนหนึ่งจะมีความรักได้มากมายขนาดนี้ 
และผมไปเจอบันทึกของคุณปกรณ์เรื่อง

วรรณกรรมรักสร้างวาทกรรมร้าว  

ที่รวมต่อกันได้อย่างบังเอิญ วันนี้เป็นวันที่ผมเปิดอ่านเจอแต่ความรัก ผมเปลี่ยนใจมาเขียนถึงความรักด้วยคน  

  • ทำให้ผมนึกได้ว่าชีวิตกับความรักนี่เป็นอะไรที่เกี่ยวข้องกันมากจริงๆ
  • ตอนเด็กได้รับความรักมากมายจากพ่อแม่และญาติผู้ใหญ่อย่างไม่รู้ตัว เน้นครับว่า ผมไม่รู้ตัวจริงๆ
  • เมื่อเราหนุ่มสาวเราก็รู้จักความรักของเพื่อนฝูงและ...
  • ความรักของเพศตรงข้าม
  • จนกลายเป็นครอบครัว มีลูก ความรักก็ก้าวไปอีกขั้นกลายเป็นความผูกพันอีกแบบ
  • นอกจากนี้ยังมีความรักจากพี่น้องญาติผู้ใหญ่ เพื่อนฝูงที่ทำงาน จากคนที่ไม่รู้จักที่มอบความรักดีๆ ให้เราโดยไม่รู้ตัว 

ความรัก...หรือนี่คือสิ่งที่คนเราแสวงหา
ความรัก...ที่ซื้อไม่ได้ด้วยเงินตรา
ความรัก...ที่ไม่รู้มาจากที่ไหน
ความรัก...นั้นไซร้อยู่ในใจของคุณเอง 

จบบันทึกลงด้วยเวลา 22 นาที
บันทึกนี้เขียนด้วยความรู้สึกอบอวลด้วยความรักอีกวันหนึ่ง 

ปล. วันนี้เป็นวันฮาโลวีน เลยเป็นวันปล่อยผีด้วยกระมั้งผีแห่งความรัก

ขอฝากความรักไปกับทุกๆ คนในค่ำคืนนี้ครับถ้าหลับอยู่จะตามไปหลอกในฝันครับ เหอๆ 

<div id="smileyDIV8">   (น่ากลัวไม๊คร้าบ…) </div>