คุณยายของผมยังคงมีความสุขใจที่ได้ให้พรลูกหลานที่มีเหลือกันไม่กี่ครอบครัว เพราะคงเหลือจากครอบครัวของคุณแม่ผมที่กำลังดูแลยายที่บ้าน ญาติยายอีก 1 ครอบครัวที่มาเฉพาะปีใหม่ไทยและสากล ครอบครัวคุณลุงที่อเมริกา และครอบครัวคุณน้าที่ไม่ค่อยมีโอกาสมาดูแลยายมากนัก สืบเนื่องจากทุกขภาวะของคุณยายที่ผ่านมาคลิกอ่านทบทวนที่นี่

ด้วยความคิดความเข้าใจของคุณยายที่ยังดีมากๆ ทำให้คุณยายอยากให้คุณแม่และผมออกเดินทางไปตามญาติว่า "ยังเหลือใครอยู่บ้าง ณ วัดแห่งหนึ่งของจ.สุโขทัย ซึ่งท้าทายที่คุณยายจดจำสะพานข้ามแม่น้ำสมัยคุณยายยังวัยรุ่นที่ใช้ชีวิตในเรือที่ล่องในแม่น้ำใกล้วัดแห่งนี้ ปัจจุบันญาติคุณยายเสียหมดแล้ว เหลือเพียงญาติรุ่นหลานที่มีอัธยาศัยดีมีน้ำใจ แม้จะไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ผมจึงได้เรียนรู้อาชีพตากใบยาสูบที่ขายกัน 9 ไม้ๆละ 35-42 บาท ใน 1 ไม้ต้องแขวนใบยาสูบตากแห้งมาแล้ว 15 วัน รวมไม้ละ 25 ใบ

  

 

ภาพบรรยากาศเหล่านี้ ผมได้ถ่ายผ่านมือถือแล้วนำมาให้คุณยายดูพร้อมอ่านคำพูดคุณยายผ่านเสียงริมฝีปาก เพราะคุณยายเจาะคอและให้อาหารทางสาย ดูคุณยายดีใจและตื้นเต้นที่เห็นภาพความทรงจำที่เป็นชีวิตปัจจุบันขณะนอนบนเตียงที่บ้าน

และในปีใหม่ไทยนี้ ทั้ง 14-4-14 และ 15-4-14 คุณยายก็ดูมีความสุขใจที่ผมช่วยจับนั่งบนเตียงที่บ้านเพื่อให้ลูกหลานรดน้ำขอพร...คุณยายดูมีความสุขในการเปล่งเสียงให้พรที่เป็นบวกแบบไม่ซ้ำกันแต่ละคนพร้อมแจกแบงค์ 20 ให้ลูกหลาน 1-2 ใบ...แม้จะไอและเหนื่อยแต่คุณยายก็พยายามประคองตัวจนถึงร่วมถ่ายรูปแบบกับลูกหลาน

 

ผมเองก็ขอตั้งจิตภาวนาให้คุณยายมีอายุยาวนานด้วยสุขภาวะทางจิต ใจ และกาย รวมทั้งเป็นผู้สูงอายุที่รวมความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันทางจิตวิญญาณของครอบครัวผมและลูกหลานที่เหลืออยู่ตลอดไป ด้วยความเคารพรักคุณยายอย่างสูงสุดครับผม