ธรรมะกับชีวิตประจำวัน โดย อจ.ประเสริฐ อุทัยเฉลิม
ชมรมจริยธรรม โรงพยาบาลพิจิตรจากการนำของ ทพญ.สมร บุญเกษมและ
ผู้นำพาบุญ คุณโสภิต จำปาศักดิ์
โชคดีที่ได้มีโอกาสได้มาเข้าฟัง บางทีคงถึงเวลาเปิดตาเปิดใจในธรรมะอย่างจริงจังแล้วกระมัง อจ.มีคลิปและเนื้อหาทางพุทธศาสนาที่น่าสนใจมากมายอยากถ่ายทอดแต่คงไม่ได้ทั้งหมดเอาเป็นว่าเท่าที่สติและมือจะจดจำและบันทึกไว้ได้ก็แล้วกันนะ
-สติ ถ้าเราควบคุมมันได้เราก็จะสามารถยิ้มได้ทุกสถานการณ์ ถ้าสติคือความไม่ประมาทอย่างที่เราพูดที่ตาเราเห็นบางอย่างมันคืออะไร
-I have no word after watching จากคลิป VDO การเกิดอุบัติเหตุรถชนกันจากทั้งความประมาทและเหตุบังเอิญในท้องถนน
-ความทุกข์จะขยายตัวตาม..ความยึดมั่นถือมั่นของตัวเราเอง
-กับเทคโนโลยีในโลกปัจจุบันการที่เรามีเพื่อนมากมายในโลก Cyber ในFB แต่ในโลกของชีวิตจริงเรามีเพื่อนที่รักเราจริงสักกี่คน
-ถ้าเรากอดทุกเรื่องที่เป็นทุกปัญหาของคนอื่นแล้วเราบ่นว่าเหนื่อยเราจะกอดมันไว้เพื่ออะไร
-ความเชื่อ(ในเรื่องต่างๆที่เข้ามาในโสตประสาทของเรา)เป็นเอกสิทธิของบุคคลที่เลือกจะเชื่อหรือไม่เชื่อในบางเรื่องในบางสิ่งที่เรามองไม่เห็นไม่แปลกที่เราจะคิดว่ามันไม่มีหรือเรื่องราวเหล่านั้นมันไม่เคยเกิดขึ้นเช่นนิทานเรื่องเต่ากับปลา
นิทาน..เมื่อเต่าตัวหนึ่งที่สามารถคลานขึ้นไปบนบกและลงไปอยู่ในน้ำ..ได้เล่าเรื่องราวที่สวยงามที่ตัวเองพบเห็นบนบกหรือพื้นดินให้ฝูงปลาฟังเกี่ยวกับเรื่องราวของแสงแดด สายลม ต้นไม้ มวลนกน้อยที่โบยบินในท้องฟ้ากับผีเสื้อที่สวยงามมันมีอยู่จริงแต่ฝูงปลาเหล่านั้นพากันหัวเราะและต่างพากันคิดว่าเจ้าเต่ามันท่าจะบ้าไปแล้วแน่ๆพื้นดินมันมีที่ไหนเห็นก็แต่โคลนตมและสาหร่าย ตะไคร่น้ำ กุ้ง หอย .....ดังนั้นลองมาคิดดูว่าแล้วตาของเราล่ะเราเชื่อมันได้แน่หรือ บางอย่างตาเราไม่ผิดที่เห็นเช่นนั้นแต่การแปลค่าของสิ่งที่เราเห็นต่างหากล่ะที่มันผิดเพี้ยน หรือบางคนเลือกที่จัเชื่อเรื่องที่มีเหตุและผลหรือสิ่งที่พิสูจน์ได้เท่านั้น ถ้าเชื่อตาแค่ของท่านมันอาจจะลำบากในชีวิตมีอะไรที่จะบอกเราถึงกฏแห่งกรรมได้บ้างหรือที่เขานิยมแก้กรรมกัน ถ้าเรารู้ว่าอดีตของเราที่เคยทำมาเป็นอย่างไรแล้วเพราะอะไรวันนี้เราต้องมาทนรับวิบากกรรมของเราเองที่เคยทำไว้ถามว่าถ้ามีใครสักคนที่จะแก้กรรมได้จริงแล้วใครล่ะควรเป็นคนที่จะแก้กรรม หมอดูหมอไสยศาสตร์เหล่านั้นหรือตัวเราเอง
-มนุษย์ใช้วิธีสัมผัสแต่จิตใช้การเปรียบเทียบสิ่งที่เราเห็นแล้วมันเกิดติดตาติดใจทำให้ต้องมาครุ่นคิดเเล้วเกิดความโกรธ โมโหเหมือนกับเราต้องตกนรกด้วยใจที่หมกมุ่นถ้าเอาน้ำตาที่เราร้องไห้มาตั้งแต่ชาติแรกที่เราเกิดมันจะรวมได้เต็มขันไหม ออกมาจากวัฏฏะสงสารเถอะ
- วัฏฏะ 3หรือ กิเลสประกอบด้วย โลภ โกรธ หลง ดังนั้นการกระทำใดๆของใครก็ตามที่เป็นไปตามวัฏฏะ 3 ถือเป็นวิบากกรรม สิ่งที่เกิดขึ้นกับเราเพราะเกิดจากการกระทำของเราหาใช่กรรมบันดาลไม่ เพราะกรรมเป็นผลจากการกระทำนั่นเอง การจะออกจากวัฏฏะสงสารต้องเข้าถึงความจริงเข้าถึงอริยมรรค8คือหยุด อกุศลแล้วศึกษาธรรมก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้ศึกษา....
-ถ้าเจอคนหลากหลายที่ลุ่มหลงมัวเมาเราอยากจะช่วยให้เขาหลุดออกมาแล้วเขาจะรู้ค่าของมันไหม
-พุทธวจนเกี่ยวกับภพภูมิ=ความคิด ดำริ อารมณ์ วิญญา ภพ ความเกิดแห่งภพใหม่ต่อไปย่อมมี
-ความคิด - เจตคติ เมื่อเหม่อคิดจะเกิดการดำริ แต่ถ้าเราเกิดคิดถึงสิ่งที่เราไม่ชอบจิตจะฟุ้งและเพลินกับการคิดจิตโยคะเข้าไปติดกับเนื้อเรื่องที่เราไม่ชอบเกิดเป็นอารมณ์
-นี่อาจเป็นครั้งเดียวที่เราจะได้เจอกันอจ.จะพูดเเต่ความจริงไม่สนใจว่าใครจะเชื่อมันหรือไม่เหมือนเมื่อครั้งที่ศาสนาพุทธได้ถือกำเนิดเกิดที่ประเทศอินเดียเมื่อ2557 ปีก่อนครั้งพระพุทธเจ้าตรัสรู้มีเเค่สาวกพระอรหันต์2500รูปแต่มาวันนี้พระพุทธศาสนายังคงอยู่และถูกเผยแผ่ไปทั่วโลก
-บุญ หรือปุญญะแปลว่า ชำระ คือการหมดจรดจากมลทินเรื่องเศร้าหมองอันได้แก่โลภะ โทสะ โมหะและบุญคือการชำระกิเลสไม่ให้เข้ามาเราเสพบุญได้3ทางคือ ทาน ศีล ภาวนา
*ทานใครก็ทำได้คนที่ทำอาจไม่มีศีล ไม่มีภาวนา
*ศีลคนดีเท่านั้นที่ทำได้ คนดีมีศีลทำทานได้ (คนชั่วไม่ต้องพูดถึง)
*ภาวนา คนเพียงส่วนเดียวทำได้คนมีภาวนาจะมีทั้งศีลและทาน
-เราจะเวียนว่ายอยู่ในความทุกข์ตลอดถ้าเราหลงเข้าไปในสัณชาติญาณเดิมเพราะทุกข์เกิดตามเหตุปัจจัย การภาวนาคือการอบรมจิตทั้ง สมถะและวิปัสสนา เพราะทุกข์เกิดจากความคิดถ้าเราไม่คิดเราก็ไม่ทกข์ ส่วนสมถะกัมมะฐานเป็นคล้ายยาพาราเซตามอลแก้ทุกข์ได้ชั่วคราว การกำหนดลมหายใจรับรู้ลมหายใจเข้า-ออกเมื่อจิตมีที่อยู่ใหม่คือมาเกาะอยู่ที่ลมหายใจก็จะไม่ไปเกาะที่สังขารปรุงแต่งฉะนั้นจิตที่ไปเกาะติดความคิดจึงทุกข์กับความคิดและความทุกข์แล้วเราจะทุกข์ตามความรู้สึกแบบนี้ไปอีกนานเท่าไหร่เท่าที่เราปล่อยให้มันไหลไปหรือตลอดชีวิต
วันนี้อาจยังเล่าได้ไม่ครบเนื้อหาทั้งวันที่อจ.สอนมาถ้าสนใจติดตามภาคสองนะคะ
สนใจครับน้องเต่า
แต่ตรงนี้ (ที่จัเชื่อ) .....ตั้งใจอ่านอย่างพินิจพิจารณา
...เรียนรู้ธรรมะประจำตัว ...ให้เกิดธรรมะในชีวิตประจำวันนะคะ