วันนี้ฉันได้รับโทรศัพท์จากผู้ปกครองนักเรียนชั้น ม.๔ ที่ส่งงานไม่ครบแก้ ๐ 
ไม่ทันกำหนด.…แม่โกรธมากที่ลูกเกรดตกเคยได้เกรด ๓.๔๐ เหลือ ๒.๙๘ เพราะลูกไป
ทำงานพิเศษนอกเวลา และช่วยแม่ค้าขาย

                แม่คร่ำครวญร้องไห้ เล่าให้ฟังว่าเธอทะเลาะกับลูกอย่างรุนแรงตบหน้าลูก
ไปสองที…เพราะคาดหวังว่าลูกจะต้องไ้ด้เกรดสูงไม่ต่ำกว่า ๓ ขึ้นไปจะได้มีอนาคตที่ดี
ตามที่แม่คาดหวัง....

                แม่เล่าให้ฟังว่า "ลูกบอกว่าคุณครูใจดีคงไม่มีปัญหา ส่งไลน์ไปแล้วว่า
จะส่งงานวันจันทร์ แต่มาไม่ทันจึงไม่ได้นำมาส่งแสดงว่าเด็กยังไม่รู้จักฉันดีพอ  
"ครูคนนี้ใจดีแต่ก็เคร่งครัดเรื่องระเบียบวินัย" 

                ฉันได้แต่อธิบายถึงเหตุผลที่ต้องให้เด็กติด ๐ เพราะเธอไม่ส่งงานในเวลาที่กำหนด  
และเพื่อฝึกให้เธอมีความรับผิดชอบตรงต่อเวลา และเป็นบทเรียนอันมีค่าต่อไปในอนาคต...
และบอกว่า "แ่ม่ควรภูมิใจทีลูกเป็นคนดี มีความกตัญญูมากกว่าเป็นคนเก่ง เกรดเป็นเพียง
สิ่งสมมุติ  และควรกลับมาทบทวนถึงสาเหตุ ให้ลูกเลิกทำงานหารายได้พิเศษ 
หากไม่มีปัญหาเรื่องค่าใช้จ่าย  ให้ตั้งใจเรียนอย่างเดียว ทุกอย่างก็จะดีขึ้น...

                 ฉันอดเป็นห่วงเด็กไม่ได้ ถามว่าเป็นอย่างไรบ้างกลัวจะหนีออกจากบ้านเพราะเสียใจ  
เธอบอกว่าลูกไม่เคยไปไหนแม้แต่ซื้อของใกล้บ้านก็ไม่ไป  ไปไหนมีแม่ไปด้วยตลอด  
ลูกเป็นเด็กดี  ฉันฟังแล้วยิ่งเป็นห่วงได้แต่เตือนเรื่องการปล่อยให้ลูกมีทักษะชีวิตและยืนได้
ด้วยตนเอง  หากวันใดไม่มีแม่ลูกจะอยู่อย่างไร
 
                ฉันเสียเวลาปลอบใจแม่  จนธอสบายใจหยุดสะอื้น ขอบคุณฉันและวางสาย  
แต่ที่แน่ ๆ ฉันเสียค่าโทรศัพท์ไปไม่้น้อยเพราะเป็นฝ่ายโทรกลับเมือเห็นเธอโทรมาถึง ๖ สาย 
แต่ฉันไม่ได้รับเพราะปิดเสียงเนื่องจากมีกิจกรรมที่โรงเรียน

               เหตุการณ์นี้นับเป็นอีกหนึ่งฝันร้ายในชีวิตครูอย่างฉันที่ไม่อยากให้เกิดขึ้น 
อดถามตัวเองไม่ได้ว่าเหตุการณ์ครั้งนี้ใครผิด ?

                                                                                   ธรรมทิพย์
                                                                             ๓๑ มีนาคม ๒๕๕๗