เมื่อวันเลือกตั้งล่วงหน้าสมาชิกวุฒิสภา (23 มีนาคม 57) ผมได้รับคำสั่งเป็น ผอ.ปน. ว่ากันเต็ม ๆ ก็คือ ผู้อำนวยการประจำหน่วยเลือกตั้ง ซึ่งในฐานะ ผอ. ที่จะต้องปฏิบัติบานร่วมกับ ประธาน และเจ้าหน้าที่ประจำหน่วยเลือกตั้งนั้น ก็ต้องแต่งตัวดูดีหน่อย 

สำหรับการแต่งตัวดูดีของผมนั้น ก็ไม่พ้นกางเกงสแลค ที่ใช้ทำงานปกตินั้นแหละ เพราะดูสุภาพและเหมาะสมกับการปฏิบัติหน้าที่ที่สุด

มาว่าด้วยเรื่องกางเกงที่ผมใส่ทำงานในปัจจุบันนี้ มีหลายตัวที่ผมใส่มาร่วม 10 ปีทีเดียว อาจจะดูเก่าไปบ้างแต่ก็ยังอยู่ในสภาพดีอยู่ ผมก็ยังนำมาใช้เป็นเรื่องปกติ ที่สำคัญขนาดตัวผมก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงอะไรไปมากมายนักจากอดีต  กางเกงแต่ละตัวนี่ก็มีวีรกรรมสุดแสบอยู่บ่อย ๆ นั่นคือ ใส่ออกจากบ้านมาถึงที่ทำงานแล้วเกิดอาการซิบแตก จนทำให้คนสวมใส่ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ได้แต่ยิ้มแหะ ๆ แล้วก็แก้ผ้าเอาหน้ารอดไปตามสถานการณ์

ล่าสุดก็วันนี้แหละ วันเลือกตั้งล่วงหน้า ผมตื่นแต่เช้ามารีดกางเกงและเสื้อ ตอนหยิบมาก็ตรวจดูสภาพดีแล้วนะว่าแข็งแรงดีอยู่  แม้แต่ตอนแต่งตัวสวมกางเกงมาก็ยังไม่มีวีแววว่าจะมีอาการอะไร...  แต่พอเดินทางออกจากบ้านใกล้ถึงที่ทำงานนี่สิ .. แม้เจ้า... กางเกงตัวดี เป้าโผล่ซะงั้น  งานเข้าผมแต่เช้าเลยนะนี่ แล้วจะทำอย่างไรดีล่ะ ... นาทีนั้น มีกระเป๋าเป้คู่กายที่จะช่วยปกปิดความลับสุดยอดนี้ได้เป็นอย่างดี จากปกติที่ต้องสะพายเป้ด้านหลัง ผมก็เลยต้องกลายเป็นเด็กแนวสะพายเป้ไว้ด้านหน้าแทน

ถึงที่เขต ต้องไปรับหีบและอุปกรณ์ปฏิบัตงาน ต้องไปทานอาหารเช้า ต้องไปจัดหน่วยเลือกตั้ง  ร้อนก็ร้อน เป้ก็วางไม่ได้ กลัวหนอนน้อยโผล่ก็กลัว แต่ก็ต้องทำงานให้เรียบร้อยให้ได้  สุดท้ายพอเตรียมตัวเสร็จก่อนถึงเวลาเลือกตั้ง ผมก็เลยไปหาวิธีการแก้ไขสถานการณ์ที่น่าอายนี้

โชคยังคงเป็นของผมอยู่ หน่วยเลือกตั้งอยู่ใกล้กับที่ทำงาน และในที่ทำงานผมมีกล่องเข็ม ด้าย และอุปกรณ์ซ่อมแซมเสื้อผ้าอยู่ ครั้งนี้ได้รับการช่วยเหลือจากพี่สาวคนสวย หาอุปกรณ์ต่าง ๆ ให้ ก็ได้ เข็ม  ด้าย  และกระดุมแป๊ก ...  เอาล่ะ วิธีแก้ไขปัญหาของผมก็คือ น่าจะเอากระดุมแป๊ก มาติดตรงซิบ แต่ก็ไม่เคยเย็บกระดุมแบบนี้เลย 

ตอนที่นั่งเย็บกระดุม ผมหวนคิดไปถึงตอนเด็กที่ครูสอนวิชาการงานอาชีพ เรื่องเย็บ ซ่อม เสื้อผ้า รู้สึกขอบพระคุณคุณครูทุก ๆ คนที่สอนให้ผมทำงานเย็บผ้าเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้เป็น ทำให้ในวันนี้ผมได้ใช้วิชาความรู้นั้นแก้ปัญหาที่เกิดกับตัวเองได้  แล้วสุดท้ายผมก็ติดกระดุมให้กับกางเกงตัวแสบของผมได้ทันเวลาก่อนจะเปิดหน่วยเลือกตั้งพอดี  ถึงแม้จะไม่ดีเท่าไหร่ แต่ก็พอจะเอาตัวรอดไม่ขายหน้าใคร ๆ และอีกอย่าง หากพอแบบแนว ๆ ก็เท่ไปอีกแบบ กางเกงติดกระดุมแทนซิบ ...  แต่ถึงอย่างไรเสร็จงานก็ต้องเอากางเกงตัวนี้ไปให้ช่างเขาเปลี่ยนซิบอยู่ดี เพราะผมเปลี่ยนเองไม่เป็น และกางเกงตัวนี้สภาพก็ยังใช้งานได้ดีไปอีกหลายปีเลย

     

 

นี่แหละ ที่ผมเรียกว่า แก้ผ้า เอาหน้ารอดไปก่อน กลับมาบอกแม่ว่า เนี่ยะกางเกงซิบแตก ต้องติดกระดุมแทน แม่ขำใหญ่เลย แถมบอกว่าผมอ้วนขึ้นจนกางเกงปริไปหมดแล้วนะ ต้องลดลงมาบ้าง โธ่.. เป็นงั้นไปได้...