ร่มไม้...ในเรือนใจ ♥ ร่มไม้...ในไร่นา ♣

......

แสงแดด...แผดกล้า...

...ดินแตก...ระแหง...

ลมแล้ง...ร้อนผ่าว...

...ใบไม้...ร่วง...กราว...

ซบ...อก...แม่พระ...ธรณี

ค่อยค่อยย่อยสลาย... ตัวตน

กลืนเป็น...ลมหายใจ...ชีวิต...แห่งแผ่นดิน

หัวใจ...อันอ่อนล้า...

ด้วยฤทธิ์แรง...แห่งมานะ...อัตตา...แผดเผา...

ดั่งดวงใจ...ร้อนเร่า...ขั้วสลาย...หลุดร่วง...จากตัวตน...

... อันยึดมั่น...สำคัญหมาย

“ถอด...ดวงใจ”...อันแผ่วระโหยนั้น....

“วาง...ลง” กับ “รอย...ร้าว” แห่ง...ทิฏฐิ...

ท่าม...ความเห็นต่าง...อย่างสงบ...แผ่วเบาที่สุด

“พลังแห่งวิญญาณ” ...อันคม...ชัด... เข้ม

... ไร้สรรพเสียง...สำเนียงกล่าว

ล่องไปในความเงียบ...ซบ...สลาย...

... กลายเป็น...ลมหายใจ...ชีวิตใหม่

ยอดไม้...ร้างใบ...ดั่งไร้ชีวิต

หยัดยืนผ่าน...วันคืน...

ลมหายใจ...สายใยชีวิต...เต้นผ่าว...เติบแกร่ง...ภายใน

ขยับขยาย...ให้พื้นที่...ชีวิตใหม่...แตกใบ...ต่อยอด ขจายใหม่อีกครา....

ร่มไม้...ในเรือนใจ...

... ห่มคลุมดวงใจ...

ร่มไม้...ใบบัง...

...ห่มไอ...สงบเย็น...แก่แผ่นดิน

สายใยแห่งชีวิต...ต่างมุม...

ล้วนเกื้อ...หนุน...โน้ม...นำ...ความงามอันอมตะ

ผ่าน...วิถีธรรม...ชาติ...ดิน...ฟ้า...

ชั่วนิรันดร์กาล...

ขอความสงบเย็น จงแผ่ไพศาล...

ทั่วทุกอณูแห่งผืนดิน...แผ่นฟ้าในโลกหล้า...จักรวาล...

ขอความสุข สงบด้วยตื่น รู้ เบิกบาน...

จงบังเกิดมีแด่ทุกห้วงดวงจิตในทุกผู้ร่วม เกิด แก่ เจ็บตายทุกท่าน...

...เถิดเทอญ สาธุ สาธุ สาธุ...

♠ ♠ ♠

ด้วยจิตคารวะ และขอบคุณยิ่ง

พุธที่ ๒๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๗