ส่วนภาพดอกไม้ใบหญ้าที่แต่งแต้มท้องทุ่งอยู่ตามหัวไร่ปลายนาทุกหนแห่งนั้น ให้ความรู้สึกคล้ายคนทั่วไป น้อยคนจะเห็นคุณค่าด้วยการหยุดพิจารณาใกล้ๆ มักแค่มองผ่านกัน หลายคนพลาดโอกาสที่จะได้ชื่นชมความงดงามเหล่านั้นไปอย่างน่าเสียดาย

เสาร์นี้ตื่นขึ้นมาด้วยจิตใจเบิกบาน ตรงข้ามกับวันที่ต้องไปโรงเรียน(ฮา) ภรรยาจะไปคุมสอบโอเน็ตนักเรียนชั้น ม.3 ตัวเองต้องขับรถไปส่ง ยังไม่อยากลุกเลย จึงอ้อยอิ่งอยู่บนเตียงแบบคนขี้เกียจ เสียงนกระงมไปทั่วทั้งใกล้และไกล หมายถึงต้นไม้รอบๆบ้าน ซึ่งมีนกหลายชนิดอาศัยอยู่ รวมทั้งพื้นที่โดยรอบสระน้ำของเพื่อนบ้าน ซึ่งเต็มไปด้วยต้นไม้ สวนกล้วยน้ำว้าและกอไผ่ขนาดใหญ่ฝั่งตรงข้าม เป็นที่อยู่ของนกต่างๆอย่างหลากหลายเช่นกัน เสียงและชนิดของนกที่บ้าน จึงมีให้ฟังและชื่นชมอย่างเพลิดเพลินเสมอ โดยเฉพาะเช้าวันหยุดเช่นนี้

กลับมาถึงบริเวณทางเข้าหมู่บ้าน ซึ่งเป็นนาข้าวกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา อาทิตย์ยามเช้าพ้นขอบฟ้ามาทักทายผู้คนที่นี่ ไปโรงเรียนจะต้องผ่านตรงนี้ จึงแอบคิดทุกครั้ง วันหยุดเสาร์-อาทิตย์จะมาเก็บภาพงดงามแถวนี้อีก(ไม่รู้ครั้งที่เท่าไหร่)

กิจกรรมโปรดตัวเองอย่างหนึ่งเป็นการถ่ายภาพ และที่ถ่ายบ่อยๆก็คือ พระอาทิตย์ขึ้นและตกโดยเฉพาะละแวกบ้าน สงสัยเหมือนกัน ทำไมชอบบรรยากาศสีสันท้องฟ้ายามนี้นัก บางคนบอก นอกจากความงามช่วงเวลานี้เหนือกว่าเวลาอื่นใดแล้ว การเคลื่อนตัวของดวงตะวัน เพื่อปรากฏกายหรือเร้นหายลับฟากฟ้าไปในแต่ละวัน ใช้ระยะเวลาสั้นๆเอง จึงน่าจะเป็นเสน่ห์อย่างแรงที่ธรรมชาติเสกสรรปั้นแต่งให้มนุษย์เรา

อาทิตย์ตกถ่ายง่ายกว่าอาทิตย์ขึ้น ยามเช้ามีอุปสรรคที่บางคนประสบ คือแพ้ใจตัวเอง แพ้ความสบาย แพ้ความง่วงเหงาหาวนอน ในที่สุดก็แพ้ความอยากจะถ่ายภาพ(ฮา) จริงๆเช้าวันนี้ก็มิได้ชนะใจตัวเองอะไร เพียงแต่มีธุระปะปังจะต้องทำเท่านั้น

กว่าจะเสร็จธุระกลับมาถึงบ้าน ก็ไม่เช้าขนาดจะถ่ายพระอาทิตย์ให้สวยได้อีกแล้ว เป้าหมายจึงเป็นท้องไร่ท้องนาและดอกไม้ใบหญ้า ที่ยังพราวไปด้วยหยดน้ำยามเช้า เลนส์ที่ใช้ไม่ได้ถอดเปลี่ยน ปล่อยเลยตามเลย เพราะนึกในใจใกล้ก็ขยายภาพได้ แถมทำให้ฉากหลังเบลอดีด้วย เลนส์ที่ถ่ายจึงเป็น 70-300 mm. ที่ค้างคากล้องอยู่แล้ว

ภาพรถอีแต๋นหันหน้าสู่เวิ้งฟ้าและนากว้าง สะดุดตามากมาครั้งหนึ่งในวันไปโรงเรียน วันที่ไม่มีเวลา วันนี้จึงรีบจัดการ ความรู้สึกภาพที่ได้ เหมือนเห็นวิถีชีวิตชาวนาบ้านเราแจ่มชัดขึ้น เวิ้งฟ้าเบื้องหน้า คล้ายความสำเร็จซึ่งแสนว่างเปล่าหรือไกลเหลือเกิน ยิ่งเห็นม็อบชาวนาเคลื่อนพลเข้ากรุงเทพฯ เพื่อทวงถามเงินจำนำข้าวของพวกเขาแล้ว ทำให้ภาพนี้คมชัดและมีความหมายยิ่งขึ้นไปอีก

ส่วนภาพดอกไม้ใบหญ้าที่แต่งแต้มท้องทุ่งอยู่ตามหัวไร่ปลายนาทุกหนแห่งนั้น ให้ความรู้สึกคล้ายคนทั่วไป น้อยคนจะเห็นคุณค่าด้วยการหยุดพิจารณาใกล้ๆ มักแค่มองผ่านกัน หลายคนพลาดโอกาสที่จะได้ชื่นชมความงดงามเหล่านั้นไปอย่างน่าเสียดาย

อีกอย่างในชีวิตครู ตัวเองมักคิดเปรียบเทียบเสมอกับเหล่าลูกศิษย์ พวกเขาดั่งดอกไม้ใบหญ้าตามท้องไร่ท้องนา ที่ผู้คนในสังคมมักละเลย แม้แต่รัฐบาลผู้ที่มีหน้าที่โดยตรง อย่างดีก็แค่นำมาแอบอ้าง เพื่อประโยชน์ตนและพวกพ้องให้ดูชอบธรรมเท่านั้น “ประชาชน”เป็นคำที่นักการเมืองชอบพูดถึง เอะอะอะไรก็เพื่อประชาชน แต่ผลที่เกิดขึ้นก็เป็นอย่างที่เรารู้เช่นเห็นชาติ ทุจริตจากการรับจำนำข้าวนั้น ผู้รู้หลายคนบอกภาษีราษฎรสูญหายไปจากโครงการนี้เป็นเงินร่วม 4-5 แสนล้านบาทเลยทีเดียว

จ่อมจมอยู่กับท้องทุ่งทางเข้าหมู่บ้านช่วงสายของวันหยุดร่วมชั่วโมง ชัตเตอร์ลั่นไปแล้วเป็นร้อยครั้ง จากนั้นก็แช่ตัวเองอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ หวนคิดถึงเหตุการณ์บ้านเมืองด้วยสำนึก จากที่ได้พิจารณาภาพต่างๆที่เพิ่งถ่ายมาเมื่อครู่อย่างไร้เวลาคอยกำกับควบคุม

นับวันช่วงเวลาดีๆอย่างนี้ของชีวิต ซึ่งหดสั้นเข้ามาทุกทีแล้ว ยิ่งทวีความสำคัญขึ้นในจิตใจ