ไม่ได้บันทึกมา 2 วัน ทั้งที่เป็นวันหยุดถึง 3 วัน และน่าจะมีความสุขกับการได้หยุดยาวศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ แต่อาการปวดหัวข้างเดียวที่เกิดเมื่อคืนวันพฤหัสบดี ทำให้เช้าวันศุกร์ซึ่งเป็นวันมาฆะบูชาและวันวาเลนไทน์ ต้องเพิ่งยาพาราไปเม็ดหนึ่ง แล้วนอนพักรักษาตัว

   คุณแม่บ้านโทรถามลูกสาวว่าว่างไหมจะไปหาในวันเสาร์ ลูกสาวบอกวันอาทิตย์ถึงว่าง ตั้งใจจะไปหาลูกแม้จะยังปวดหัวอยู่ โดยหวังว่าเช้าวันอาทิตย์จะหายปวด

   บ่ายวันเสาร์น้องปอโทรมาบอกจะกลับบ้านดีไหม คุณแม่บ้านบอกเดี่ยวพ่อกลับแม่ก็จะไปหาแล้ว...

ผู้เขียนได้ฟังดังนั้นจึงบอกว่า "มาก็ดีนะลูก พ่อปวดหัวอยู่ ..."แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลหรอก เพราะถ้าเป็นข้ออ้างคงจะเป็นการเห็นแก่ตัวไหมนะ

"...อีกอย่างลูกกลับมาเองจะประหยัดกว่าที่พ่อกับแม่ไปหา และที่สำคัญลูกจะได้มานอนที่บ้านอันอบอุ่นถึง 2 คืน ได้พักผ่อนเต็มที่ ได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน กับเจ้าทอฟฟี่ด้วย..."

   เป็นเหตุผลที่ควรอ้าง หรือเป็นข้ออ้างของความเห็นแก่ตัวกันแน่

   แต่ คืนวันเสาร์ น้องปอก็กลับถึงบ้านอันอบอุ่นหลังนี้ เพราะ...

   เราอยู่กันที่นี่ บ้านหลังเดียวกัน

น้องปอกับทอฟฟี่... 

...........

ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านครับ

17 กุมภาพันธ์ 2557

พ.แจ่มจำรัส