พ่อครับ...ตอนนี้ ผมไม่มีอะไรจะบอกได้อีก เพราะผมง่วงมาก...
คงเป็นเพราะผมได้มีโอกาสเล่นกับพ่อมาทั้งวัน อีกทั้งพ่อยังพาผมไปเดินเล่นกับเด็กๆ เออ..จะเรียกว่าเด็กๆก็คงไม่ใช่นักหรอก พวกเพื่อนๆตัวเล็กหน้าหมู่บ้าน น่าจะเหมาะกว่า
พวกเพือ่นชอบมาลูบขนผมพลางบอกว่า นุ่มจังๆ ท่าทางกล้าๆกลัวๆทำให้ผมไม่กล้าที่จะเล่นกับพวกเขามากนักหรอก แต่ผมก็ชอบที่จะไปวิ่งเล่นที่สวยหย่อมหน้าหมู่บ้าน นอกจากจะได้เจอะเจอกับเพื่อนๆ พวกผู้ใหญ่แล้ว ยังได้เดินบนพิ้นหญ้านุ่มๆสบายเท้ามากเลยนะครับ
พ่อครับ... ตอนนี้ ผมไม่มีอะไรจะบอกได้อีก เพราะผมง่วงมาก...
แต่ถึงอย่างไร ผมก็ขอขอบคุณพ่อที่ทำให้ผมหมดเรี่ยวแรงได้ขนาดนี้
พ่อคงคิดว่าผมไม่สนใจพ่อล่ะสิ ที่เห็นผมนอนนิ่งไม่สนใจเสียงใดๆรอบๆตัว ปล่อยขมวดผ้าขี้ริ้วที่พ่อให้ผมกัดเล่นวางอย่างไร้ความหมาย
และถึงอย่างไร ผมก็ยังรักพ่อเหมือนเดิม เพราะ...
เราอยู่กันที่นี่...บ้านหลังเดียวกัน
..................
ขอขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่าน
9 มกราคม 2557
พ.แจ่มจำรัส
...ถ้าทอฟฟี่มีตุ๊กตาสำหรับให้สุนัขกัดเล่นสักตัวคงจะดีนะคะ
ขอบคุณครับ ดร.พจนา
เคยมีและก็พังไปแล้วครับ ตอนนี้มีฟุตบอลให้เล่นอยู่ 2 ลูกครับ
-สวัสดีครับ
-อ่านบันทึกแล้วน่ารักมากๆครับ
-รับทราบถึงความรัก..ที่มีต่อกัน..
-ขอบคุณ..ที่อยู่บ้านหลังเดียวกัน..
-ขอบคุณครับ..
ชักจะง่วงแล้วเหมือนกันอ่ะนะ