วันเสาร์ที่ ๘ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๗ ก็อีกเช่นเคย...
หลังจากที่วันที่ ๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๗...
เลิกประชุมผู้บริหารเกี่ยวกับให้ความรู้ทางด้านกฎหมายแล้ว...
ย่าก็ขับรถยนต์กลับไปบ้านที่พรหมพิราม หาเจ้าฟ้าครามเช่นเคย...
เพราะ...ความรัก + ความคิดถึง ทุก ๆ คน ที่คอยการกลับไป
ของย่าอยู่...
เราได้อยู่ร่วมกัน...แม้เป็นช่วงเวลาหนึ่ง ก็ทำให้เรามีความสุข
ด้วยน้ำหล่อเลี้ยงจากความได้ใกล้ชิด + เห็นหน้ากัน...
ได้พูดคุยกันแบบ Face to Face...นำพามาซึ่งความสุข + สดชื่น
ให้กับชีวิตของพวกเรา...
โดยเฉพาะเจ้าฟ้าคราม...พูดรู้เรื่องขึ้นมาก ๆ แม้แต่การสื่อสารกัน
ด้วยสายตาก็รู้แล้วว่าเราต้องการอะไร?...ความรักจึงสามารถบ่งบอกกันได้
จากสายตาของกันและกัน...แม้จะเป็นเพียงแค่เด็กหญิง...ตัวเล็ก ๆ
จะไม่ให้ปู่เรกับย่าบุษ หลงและรักหนูฟ้าครามได้อย่างไร?...
ก็หนูเล่นร้องเรียกเสียแบบ...เสียงอ่อน เสียงหวาน...
"ปู่เรจ๋า...ย่าจ๋า..." แบบนี้ ใครจะไม่รัก ไม่หลงล่ะ...
ทางด้านหนูฟ้าคราม...ก็เหมือนจะรู้ว่าใครบ้างที่รักและเมตตาหนู
ก็แสดงการประจบ ออเซาะ ฉอเลาะเป็นการใหญ่...
ตกตอนเช้าของวันเสาร์...หนูก็ตื่นขึ้นมาแต่เช้า...
ถึงแม้ดวงอาทิตย์ยังไม่โผล่ขึ้นขอบฟ้าก็ตาม...
พอย่าถามว่า...ไปทำงานกับย่าหรือเปล่า?...หนูก็ผลุนผลันลุกขึ้น
ทันที...บอกกับพ่อเพรียง + แม่อ้อมว่า จะไปทำงานกับย่า...
เราสองคนออกจากบ้าน แวะตลาดซื้อกับข้าวมาทานกัน...
หนูเจอ "ยายติ๋ม" ซึ่งไปขายขนม หนูยิ้มให้แล้วทำท่าทาง...
"Bye Bye"...ยายติ๋มถามหนูว่า...ไปทำงานกับย่าเหรอ...
หนูพยักหน้ารับพร้อมกับยิ้มให้...
ช่วงนี้...หนูเริ่มหัดร้องเพลง หัดเต้นได้แล้ว โดยเฉพาะเพลงที่หนูชอบ
คือ เพลงโสดกะปริบกะปรอย...ภูมิแพ้กรุงเทพฯ...และอีกหลายต่อหลาย
เพลงที่หนูโปรดและร้องคลอตาม...
ภาพข้างล่าง...เป็นภาพที่เราสองคน ย่า - หลาน มีความสุขกัน
สำหรับสัปดาห์นี้...
ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาอ่านบันทึกนี้ค่ะ...
บุษยมาศ แสงเงิน
๙ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๗
ย่าโพสต์รูปท้ายนี้ใน FB เพื่อน ๆ บอกว่า...แข่งกันน่ารักเชียว...ย่าก็กลัวแพ้หลาน...
หลานก็กลัวแพ้ย่า...จริงหรือเปล่า? จ๊ะ..."นางฟ้า ฯ น้อย" ของย่า...
รักหนูมากนะคะ...
จาก..."ย่าบุษ"
https://www.facebook.com/photo.php?v=587388288004326&l=3553189354445040307
"ฟ้าคราม" โสดกะปริบกะปรอย...
เข้ามาเชียร์ น้อง ฟ้าคราม
-สวัสดีครับ
-ตามมาชมภาพน่ารัก ๆ จากบันทึกนี้ครับ
-ขอบคุณครับ..
น่ารักทั้งคุณย่าและคุณหลานนะคะ