เรื่องของคนกับม้า
เจ้าของม้าเลี้ยงม้าด้วยภาษี
ทั้งเงินเดือนเงินปีมีใช้จ่าย
ทั้งเลี้ยงดูครอบครัวตัวสบาย
แบ่งตามสายนามว่าข้าราชการ
เจ้าของม้าหน้าดำเพราะลำบาก
ด้วยทุกข์ยากมากย้ำผิวดำกร้าน
จ่ายภาษีเลี้ยงม้าจนช้านาน
มีพร้อมรถพร้อมบ้านสำราญใจ
เอาเงินจ้างจ็อกกี้คนขี่ม้า
เขาก็มาทันทีช่วยขี่ให้
ทั้งควบขี่ข่มขู่อยู่เรื่อยไป
จนม้าเชื่องเชื่อใจใครคนนั้น
กลายเป็นม้ามีเขาลืมเจ้าของ
ทั้งที่กินเงินทองเจ้าของนั่น
ไปจงรักจ็อกกี้ทุกวี่วัน
รู้ไม่ทันจ็อกกี้เขาขี่คอ
“ประชาชน” คนเก่าเจ้าของม้า
คนเป็น “ข้าราชการ” นั่นแหละหนอ
ก็คือม้าตัวที่ถูกขี่คอ
จ็อกกี้พอรู้จัก “นักการเมือง”
จ็อกกี้มาแล้วก็ไปใช่เจ้าของ
ม้าก็ต้องกตัญญูให้รู้เรื่อง
บางจ็อกกี้ขี้เมาจนเปล่าเปลือง
ม้ายังเชื่องเชื่อเขาไม่เท่าทัน
...จ็อกกี้ ...ตกม้าตายก็มีนะคะอาจารย์
ขอจ๊อกกี้ขี่ม้าลาลับโลก
ขอทุกข์โศกเจ้าของม้าได้ลาหาย
ขอให้ม้ากตัญญูรู้คุณนาย
ขอ...อิ๊บอ๋ายแก่คนชั่วทุกตัวเอย
-สวัสดีครับอาจารย์
-ขอบคุณครับ..
ดร. พจนา แย้มนัยนา
เห็นด้วยครับ อยากให้ตกม้าตายไปเลย อิอิ
สาปแช่งไปเลยนิ
คราวนี้ ทำกับชาวนาสาหัส
จะเอาปูมาทำปลาร้าหลนหรือเปล่าครับนี่
ขอบคุณครับสำหรับกำลังใจ