มีน้องนักเรียนหญิง คาดผ้าปิดปาก แต่พอจะมองออกได้ว่า น้องดูเหนื่อยๆ เนือยๆ มาก เปิดกระจกถามว่า พี่คะ วันนี้ธนาคารปิดหรอคะเราก็ตอบกลับไป ค่ะ ธนาคารเขาปิดเสาร์- อาทิตย์ พอน้องได้ฟังก็หน้าเศร้า ประมาณว่าจะหมดแรง แล้วน้องก็เดินหลบฉากไปข้างห้องปล่อยให้ผู้ติดต่ออีกคนนึงได้เข้ามาสอบถาม พอเขาไปแล้วน้องก็กลับมาใหม่ด้วยท่าทีเก้ๆ กังๆ
พี่คะ คือนู๋เอาเงินจ่ายค่าเทอมหมดเลย ไม่มีค่ารถ แล้วแม่จะโอนมานู๋ก็ไม่มีบัตร ATM โทรหาเพื่อนก็ไม่มีใครรับสาย นู๋ขอยืมบัตร ATM พี่ให้แม่โอนเงินเข้ามาได้มั้ย
เราก็เลยถามน้องไปว่า บ้านอยู่ไหน ค่ารถเท่าไร
น้องตอบว่า บ้านอยู่อัมพวา ค่ารถ 70 ค่ะ
เราควักเงินให้น้องไป 100 บอกว่าให้ยืมนะ มาแล้วค่อยเอามาคืนพี่
น้องก็ทำหน้าตกใจนะ แล้วก็เอาหน้ากากที่ปิดหน้าออกแล้วบอกว่า พี่จำหน้านู๋ไว้นะ นู๋ชื่อ...... วันที่ 8 นู๋จะเอามาคืน
ไม่เป็นไรจ่ะ พี่ไม่จด มาเมื่อไรก็ค่อยเอามา....
***ไม่ได้รวยเลย ในกระเป๋ามีตังค์อยู่ 200 แล้วที่ไม่ยอมให้โอนเงินเข้า ATM ก็ด้วยเหตุผลหลายๆ อย่าง แต่มองแล้ว สายตาน้องเศร้ามากอ่ะ เงินไม่มีกลับบ้าน แล้วหน้าตาน้องบอกว่าเหนื่อยมาก ที่ให้ไป 100 เผื่อน้องเขาจะซื้อน้ำกิน***
คิดถึงสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ค่ารถเมล์สมัยนั้น 3-4 บาท เรากับเพื่อน 3 คน ค้นกระเป๋ารวมเงินกันยังไม่พอเลย สรุป วันนั้นก็เลยขาดสอบกันไป...
ตอนจะกินข้าวก็เหมือนกันมีตังค์อยู่ 30 บาท 2 คนกับเพื่อน ต้องสั่งอาหารตามสั่งมาจานนึง ข้าวเปล่า 5 บาท มากินด้วยกัน น้ำเปล่าขวดนึง รวม 30 บาท รอดไปอีก 1 มื้อ
ในเมื่อเรามีโอกาสจะช่วยคนที่เขาเดือดร้อน โดยที่เราก็ไมได้ลำบากมากนัก เราหมดค่าใช้จ่ายไปกับสัพเพเหระที่มองไปก็ไม่เห็นว่ามันหมดกับอะไรไปตั้งเยอะ กับแค่นี้ แลกกับความสุขใจ ทำไปเถอะ
