สัปดาห์ที่ผ่านมา
ผมลองทดสอบระบบคิดนี้ โดยใช้ในการเดินทางลงใต้ ขับรถยาว ขอนแก่น-กทม-พัทลุง
ระยะทาง ไปกลับ 2500 กม.
พักแค่แว๊บเดียวที่ กทม. (และนอนพักนิดเดียว)
ขาไปใต้ขับ 6+11 ชม. นอนตีสองตื่นตีห้า (เสียเวลาขับวนหาทางออกจาก กทม 1 ชม.)
ขากลับขับ 10+6 นอนเที่ยงคืนตื่นตีห้า
ทานอาหารมื้อเดียว เช่นเดิม
ไม่หยุดพักหรือทานอาหารระหว่างทาง หยุดแค่เติมน้ำมัน 500 กม./ครั้ง
ตั้งสมาธิแล้ว ตัดความวิตกกังวลออกให้หมด แล้วขับรถยาวววววว.....
ตั้งสติ สังเกตตัวเองตลอดเวลา
ไม่มีคำว่าเพลีย หรือเหนื่อย
ทั้งๆที่ ทานครั้งเดียว และนอนน้อย ไม่น่าเชื่อ
ผมก็ยังไม่อยากเชื่อ
แต่เป็นจริง และผ่านมาแล้ว
ทั้งขาล่องและขาขึ้น
อิอิอิอิอิอิอิอิ
เลยได้ข้อคิดใหม่ๆ ว่า การทำสมาธิน่าจะช่วยกำจัดสารพิษในร่างกาย
ที่ถ้ามีตกค้าง น่าจะทำให้ร่างกายเหนื่อยและเพลียได้
และการนอนหลับก็อาจจะเป็นกลไกในการช่วยกำจัดสารพิษเหล่านี้ (เพิ่มเติม)
จึงเริ่มจะเข้าใจว่า การนั่งสมาธิแล้วไม่ต้องนอนก็ได้
น่าจะเป็นอย่างนี้นี่เอง
อิอิอิอิอิอิอิอิอิอิอิอิอิ
ใจเป็นนาย กายเป็นบ่าว
5 คนชอบ
ความเห็น
บทความในวันเดียวกัน
สาวน้อยใจดี นู๋ยุ้ยแก้มตุ่ย · 1 ก.พ. 2557
กิจกรรมบำบัดจิตสังคม · 1 ก.พ. 2557
P. Rinchakorn · 1 ก.พ. 2557
นพ. วัลลภ พรเรืองวงศ์ · 1 ก.พ. 2557
Pojana Yeamnaiyana Ed.D. · 1 ก.พ. 2557
ใจเป็นนาย...เห็นด้วยอย่างยิ่งค่ะอาจารย์
ขออนุญาตเล่ายาวๆนะคะ
สมาธิที่เข้มข้น จนปล่อยวางเป็น ไม่มีความกังวล ห่วงตนเองจนเกินไป
มีผลให้ธาตุในขันธุ์สมดุลแบบเหนือข้อจำกัดได้อย่างน่าทึ่ง
มีนักบวชรูปหนึ่ง ท่านตั้งจิตเดินทางด้วยการเดินมานานนับสิบปี
ยังชีพด้วยอาหารบิณบาต ซึ่งมีข้าวขาวเป็นหลัก กับขนม
ผลการตรวจสุขภาพ นอกจากไม่ขาดสารอาหารแล้ว ไม่มีน้ำตาลเกินด้วยค่ะ
ศีลที่ตั้งมั่น...จิตที่นิ่ง สงบเข้าขั้น...ปัญญาที่แทงตลอดจนปล่อยวางไม่ยึดมั่นถือมั่นในขันธุ์...
มีผลถึงกายได้อย่างน่าอัศจรรย์
(ส่วนเรา...ศีล ยังกะพร่องกะแพร่ง ด่างพร้อย... สมาธิไม่ตั้งมั่นพอ... ปัญญา ไม่ค่อยสมประกอบ
ธาตุกายขันธุ์... ลมปราณเลยแปรปรวนได้ง่ายๆค่ะ อิอิ)
ก็...ได้สำนึกอยู่อย่างมากค่ะอาจารย์
ช่วงเช้าสองวันมานี้ ขณะกำลังถอนตอซังข้าวในนาเงียบๆกับลมหายใจ สายหมอกและแสงตะวัน
ก็ระลึกได้ว่า ช่วงที่เราทานอาหารหนึ่งมื้อนับสิบปีนั้น แม้นอนน้อย งานหนักมากๆ แต่เบากาย เบาใจ มีพลัง
แต่ช่วงเข้ามาอยู่ในเมือง สภาพแวดล้อมชวนให้ทานสองมื้อ ปรับตัวกับงานที่ต้องอยู่กับคนไม่เป็น
เริ่มสะสมความเครียด ดูเหมือนวิถีชีวิตอยู่ในจังหวะ "ขาลง"ตลอดมาเลยค่ะ
ลงถึงจุดต่ำสุด เลยได้กลับมาเรียนรู้ อยู่กับธรรมชาติอีกรอบ (ดีจัง)
กราบขอบพระคุณมากค่ะ สำหรับบันทึกชวนคิด
ดีใจด้วยครับ ทำได้มากกว่าผมอีกครับ อิอิอิอิอิอิอิอิ