การสอนคน...

      ในฐานะที่ฉันเป็นผู้อำนวยการกองบริหารงานบุคคล...หลีกหนีไม่พ้นกับเรื่องการสอน

งาน แต่งานจะเดินได้ ต้องมาจากการสอนคน เป็นงานที่หนักมาก ๆ...ใครไม่ได้เป็นไม่รู้สึก

หรอกว่า...มันเป็นเช่นไร?...ฉันสอนให้ลูกน้องเป็นคนดี ทำแต่สิ่งดี ๆ โปร่งใส...โดยฉันทำ

ให้ดูเป็นแบบอย่าง แม้แต่การกระทำ + คำพูด ให้เกียรติลูกน้องทุก ๆ คนเสมอมา เมื่อแรก

ทำอย่างไร ปลายหรือปัจจุบันก็ทำแบบนั้น...

      เวลาถามพวกเขาว่า...ฉันเป็นคนเช่นไร? น้อง ๆ ก็ไม่ได้ว่าฉัน พร้อมกับบอกว่า...พี่บุษ

ทำดีแล้ว...แต่ในมุมกลับ เวลาพวกเขาที่เป็นลูกน้อง ๆ ในทีมงานประมาณ ๑๓ คน เขากลับ

แสดงต่อกัน คือ ไม่จริงใจ เพราะอาจเป็นสาเหตุเรื่องศรศิลป์ไม่กินกัน...นำมาเป็นปัญหาของ

การทำงาน...ลูกน้องไม่ลงกันแล้วคนเป็นหัวหน้า ไหนเลยจะสบายใจ...ไม่อยากเห็นภาพนั้น

      ฉันอยากเห็นทุก ๆ คน ทำงานอย่างมีความสุข แต่เขาก็ได้แต่พูด รับปาก แต่สุดท้ายก็

ยังเหมือนเดิม ไม่ Get ไม่เคลียร์....ในฐานะที่ฉันเป็นคนกลาง...พูดก็แล้ว บอกก็แล้ว ชักแม่น้ำ

ทั้ง ๕ ก็แล้ว ทำสารพัด...เปล่า? ก็ยังคงเหมือนเดิม...ฉันเฝ้าถามตัวเองว่า..."ฉันดีเกินไป

ใช่หรือไม่?"...พวกเขายิ้มตอบ...หมายความว่าอะไร? ฉันต้องใช้พระเดชและพระคุณใช่หรือ

ไม่...เรียกว่า "ในสันดานหรือจิตสำนึกฉัน ๆ ไม่ชอบใช้พระเดชนี้หรอก" เพราะฉันรู้ว่า

มันไม่ค่อยจะดี...

       แต่พวกเขาบีบเหมือนให้ฉันต้องใช้อย่างนี้...เหนื่อยใจมาก ๆ...ฉันเฝ้าถามตัวฉันเอง

ว่า...ฉันไม่น่าเป็นคนที่แคร์ความรู้สึกของพวกเขาเลย ฉันสามารถทำได้...แต่ฉันก็ไม่ทำ

ฉันสงสารพวกเขา แคร์ความรู้สึกของพวกเขา แต่พวกเขากลับไม่แคร์ความรู้สึกของฉันเลย

ฉันว่า...ฉันไม่ได้คิดมาก แต่บรรยากาศมันเป็นเช่นนั้นจริง ๆ พอถามเขา ๆ ก็ไม่อาจปฏิเสธ

ได้ว่า ก็เป็นจริงอย่างที่ฉันคิด...

       ฉันเพิ่งเข้าใจความรู้สึกของคนที่เป็นหัวหน้างานคนว่าเขารู้สึกเช่นไร ถ้าเกิดเหตุการณ์

แบบนี้...แต่ตอนที่ฉันเป็นลูกน้องของพวกพี่ ๆ หัวหน้างาน ฉันก็ไม่ทำพฤติกรรมแบบนี้น่ะ...

ฉันขอยืนยัน...หรือว่า..."ฉันเป็นคนดีเกินไป"...ฉันสอนตัวฉันเองได้ ปฏิบัติต่อตนเองได้

แต่ฉันสอนคนอื่นที่เป็นลูกน้องให้เป็นเช่นฉันไม่ได้...มันเกินสติ ปัญญา ฉันจริง ๆ"

       รู้สึกเริ่มถอดใจในการทำงาน...เพียงเพื่ออยากเห็นทุก ๆ คนในทีม "รักกัน"...แต่

ทำไม? ฉันเหนื่อยเต็มที ฉันบอกพวกเขาว่า...พี่จะพูดกับพวกเราครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย

เพราะพูดมาหลายครั้งแล้ว...เริ่มเบื่อ + เหนื่อย...เอาสมองไปคิดเรื่องงานให้ออกมาดีกว่า

ถ้าเป็นแบบนี้ฉันจะส่งขึ้นให้กับผู้บริหารระดับสูงแล้ว...ไม่ไหวจริง ๆ

       การทำงานด้วยกัน...ต้องให้เกียรติซึ่งกันและกัน แต่กิริยาอาการของเขา ไม่เลย...

บางครั้งนึกอยากพูดอะไรก็พูด ไม่รู้ว่าคิดหรือเปล่า? ก่อนที่จะพูด...เออ!!! หนอ ทำให้ฉัน

คิดว่า...เด็กยุคนี้ไม่เหมือนสมัยที่ฉันเป็นเด็ก ๆ เลย...สำคัญมาก ๆ ในเรื่องของการให้

เกียรติหัวหน้างาน...ถ้าไม่ชัดเจนควรเคลียร์ภายในระหว่างตัว คุยกันก็ได้อย่างพี่ - น้อง

แต่นี่...กะฉีกหน้าฉันในที่ประชุม...ดีนะที่ผู้บริหารระดับสูงบอกว่า...เป็นอำนาจของ

ผู้อำนวยการกอง ฯ...เหนื่อยจริง ๆ

(ในครั้งแรกก็คิดว่า...ไม่อยากเขียนบันทึก...แต่เขียนไว้เพื่อเตือนตัวเองไว้บ้างก็คงดี...

ชีวิตของคนเป็นหัวหน้างานคน...จะมีใครรู้บ้างหรือไม่? ไม่ใช่เฉพาะลูกน้องที่ถูกหัวหน้า

กลั่นแกล้งหรือไม่ให้เกียรติ...แต่ case นี้ หัวหน้าก็ถูกกระทำเช่นกัน...)

 

ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาอ่านบันทึกนี้ค่ะ...

บุษยมาศ  แสงเงิน

๒๗ มกราคม ๒๕๕๗