สวัสดีค่ะ  คุณอรทัย  ที่รัก 

หลายเดือนที่ผ่านมานี้ในแต่ละวันเธอคงมีเรื่องที่ต้องคิดมากมายให้ปวดหัวมากซิน่ะ  ต้องเจอกับปัญหาที่เข้ามา เธอคงเหนื่อยมากกับสิ่งเหล่านี้ใช่ไหม  ไม่ว่าจะเรื่องเรียนหรือเรื่องการทำงาน  แต่ก็เข้าใจน่ะว่าสิ่งที่เธอทำถึงมันจะเหนื่อยสักแค่ไหน เธอก็ต้องท่องในใจอยู่เสมอว่า สู้ ๆ ต้องอดทน  ถึงจะเจอปัญหาใหญ่สักแค่ไหน  เรื่องเรียนยิ่งใกล้จบแล้วงานก็ยิ่งเยอะขึ้น  เธอก็ต้องขยันให้มาก ไม่ใช่เอาแต่บ่อยเวลาให้มันผ่านไปช้า ๆ โดยที่เธอไม่ทำอะไรเลย  เธอก็จะไม่ได้อะไรกับมาเลย …

ทุก ๆ วัน หลังเลิกเรียนแล้ว เธอคงจะเหนื่อย และท้อบ้างซิน่ะ ที่ต้องทำงานพบเจอกับผู้คนมากมาย ที่แตกต่างกันไป ต้องพบเจอกับผู้คนที่ดีและไม่ดี ที่เข้าใจเราและไม่เข้าใจเรา  พบกับคนเห็นแก่ตัวคนเอาเปรียบ ซึ่งบ้างครั้งเธอก็รู้สึกรับมันไม่ไหว จริง ๆ ฉันเห็นใจเธอนะ

แต่วันเวลาในแต่ละวัน ก็เป็นวันที่ทำให้เธอได้รู้จักประสบการณ์ที่ผ่านมา  ได้รู้จักการแก้ปัญหาเป็น  ได้รู้จักความเหนื่อย  และได้เห็นถึงความช่วยเหลือที่เพื่อนมีให้เสมอมา ไม่ว่าจะเรื่องเรียนหรือเรื่องส่วนตัวเพื่อนก็ให้กำลังใจเสมอมา และส่วนหนึ่งที่เป็นกำลังดี ๆ ก็คือ  พ่อแม่ ที่เป็นแรงผลักดันให้สู้  และให้ความรัก ความห่วงใย เสมอมาถึงจะไม่ได้อยู่ใกล้กัน แต่ระยะทางก็ไม่อาจที่จะเป็นปัญหาได้  ยังโทรหาทุกเช้าทุกเย็น…ซึ่งแค่นี้ก็เป็นความรักที่ทำให้เธอหายเหนื่อยแล้ว

สุดท้ายอยากบอกเธอ ว่ารักเธอนะ ไม่ว่าจะเจอปัญหาแค่ไหน เธอจะต้องไม่ท้อกับมันน่ะ  ต้องจำไว้ว่าถ้าเราทำมันอย่างตั้งใจ และทำให้ดีที่สุด เธอจะผ่านมันไปได้  และอยากให้เธอพักผ่อนดูแลตัวเองบ้างอย่ามัวแต่ทำอะไรที่ไร้สาระ ที่ไม่เกิดประโยชน์  อย่าทำงานหนักให้มาก อย่าไปเรียนให้สายบ่อย เดี๋ยวตัวเธอจะเรียนไม่จบ และที่สำคัญเธอจะต้องแบ่งเวลาเรียนและทำงานให้เป็น  ทุก ๆ สิ่งที่ฉันกล่าวมาหวังดีกับเธอน่ะ และ ขอให้เธอโชคดี มีความสุขในทุก ๆ วัน

 

 

อรทัย  พงษ์ปิยะมิตร

วันที่ 23/01/2014

เวลา 20:51 น