คนทั่วไป ชอบพูดง่ายๆว่า "จงมีสติ" หรือ "อย่าขาดสติ"

หรือ แม้แต่ภาษากฏหมาย "ทำด้วยอาการขาดสติ" ก็ได้ยินบ่อยๆ

พูดยังกะว่า "สติ" เป็นสิ่งที่ทำได้ง่ายๆ และ "การขาดสติ" เป็นเรื่องที่ไม่ค่อยเกิดขึ้น หรือ ไม่น่าเกิดขึ้นอย่างนั้นแหละ

ทั้งๆที่ สติ มีความหมายลึกซึ้ง แยกแยะได้หลายระดับมาก
ที่ขึ้นอยู่กับระดับความรู้ และความเข้าใจ สิ่งต่างๆที่มีในธรรมชาติ
ทั้งระดับกายภาพ และจิต-วิญญาณ

จนอาจพูดได้ว่า ถ้าจะพูดแบบ "โต้วาที" เพื่อเอาชนะกันนั้น คนส่วนใหญ่ "ขาดสติ" กันทั้งนั้น

เพราะ ที่จริง คำที่พ่วงต่อและควรอยู่ด้วยกันเสมอ

สำหรับคนที่มี "สติ" ก็คือ "สติ" และ "สัมปชัญญะ"

และคำว่า สัมปชัญญะ ก็ยังมีแขนงย่อย แบบใหญ่ๆ หลักๆ ออกอีก 4 สาขา คือ 
1. รู้ชัดว่ามีประโยชน์ (หรือตระหนักในจุดหมาย)
2. รู้ชัดว่าเป็นสัปปายะ (หรือตระหนักในความเหมาะสมเกื้อกูล )
3. รู้ชัดว่าเป็นโคจร (หรือตระหนักในแดนงานของตน)
และ
4. รู้ชัดว่าไม่หลง (หรือตระหนักในตัวเนื้อหาสภาวะ ไม่หลงใหลฟั่นเฟือน)

แค่หลักใหญ่ๆทั้ง 4 นี้ ก็จะพอนึกออก ว่า เราอาจจะ "ขาดสติ" ได้โดยง่าย

ดังนั้น จึงเป็นธรรมดามากๆ ที่คนเราจะ "ขาดสติ"

ในหน้าที่ของ "มนุษย์ (ผู้มีจิตใจสูง) เราจึงต้อง "พยายาม" เจริญสติ เนืองๆ 

แค่เริ่มที่ "สัมปชัญญะ 4" นี้ก่อนก็ได้ครับ

แต่ในหลักธรรมนั้น มีอีกเป็นร้อยๆประเด็นครับ

อย่าพูดพล่อยๆ แบบ "ขาดสติ" ครับ

อิอิอิอิอิอิอิอิอิอิอิอิอิอิอิอิอิอิอิ