เหตุผลที่อยู่เหนือศรัทธาทำให้คนทำอะไรได้ทั้งนั้น

พ่อเล่าให้ฟัง

                    เย็นวันหนึ่งเสียงรถหกล้อบรรทุกคนเต็มคันรถ...ดังก้องไปตามท้องถนนที่มีฝุ่นดินกว่าจะออกสู่ปากทาง...ถนนสายตรงไปเมืองนครพนมก็ใช้เวลาพอสมควรแล้วรถก็ผ่านไปยังอำเภอธาตุพนม...

                คือรถคันนี้มุ่งตรงไปงานพระธาตุพนมซึ่งอยู่ในช่วงเดือนกุมภาพันธ์

เป็นช่วงวันมาฆะบูชา...

                 ระยะทางจากหมู่บ้านไปถึงวัดพระธาตุพนมประมาณ 70  ก.ม. เห็นจะได้ครับ...

เมื่อไปถึงบริเวณงานแล้วก็นัดกันให้มาขึ้นรถที่จุดนัดพบ...ในจำนวนคนที่ไปกับรถคันดังกล่าวมีพ่อผมไปด้วย

                 ช่วงประมาณใกล้ค่ำ...พ่อผมตรงไปกราบไหว้ภายในตัวองค์พระธาตุและทราบว่าช่วงนั้นเขาอนุญาตให้คนนำของมีค่าขึ้นบันไดลิงไปถึงบนยอดสุดขององค์พระธาตุพนมได้...เพราะต่อไปจะปิดเพื่อยกฉัตรขึ้นไปสวมตรงยอดนั้น

                 พ่อผมตัดสินใจขอนำเงินทองของมีค่าขึ้นไปตรงยอดสุดเพื่อเป็นการถวายเป็นพุทธบูชาพระอุรังคะธาตุดังกล่าว...โดยท่านประกาศตรงบันไดทางขึ้นนั้นว่า...ผู้ใดมีจิตศรัทธาอยากฝากเงินทองกับผมก็ได้ผมจะนำสิ่งเหล่านั้นขึ้นไปไว้บนยอดสุดขององค์พระธาตุพนม...ปรากฏว่ามีคนฝากเยอะครับ...

                     และพ่อผมก็กราบขอขมาต่อสิ่งศักดิ์สิทธ์ทั้งหลายแล้วไต่บันใดลิงขึ้นไปด้วยจิตใจที่แน่วแน่ในศรัทธา...สูงมากครับ...เมื่อขึ้นไปถึงจุดกำหนดแล้ว   ท่านก็ตั้งจิตอธิษฐาน...แล้วนำสิ่งของวางในที่เจ้าหน้าที่.ให้วาง...เมื่อพักผ่อนแล้วก็ลงมา...

                        พอถึงพื้นดินแล้วก็กราบขอขมาอีกครั้ง...พ่อเล่าให้ผมฟังว่ารู้สึกเป็นสุขใจที่ได้ทำสิ่งนั้นครับ...

ขอถามคุณว่าเคยไปเที่ยวงานพระธาตุพนมมั๊ยครับ…