ผมเปรียบเทียบให้ดูง่ายๆ กับฟุตบอลดีกว่า... เขาทำท่าเคร่งขรึมจริงจัง พูดต่อช้าๆ ว่า... คนเล่นโกงอย่าง...(ขอสงวนไว้บางคำ) ได้ลูกโทษอยู่เรื่อย แกล้งเจ็บเรียกร้องให้กรรมการเห็น ตัวเองเล่นโกงแต่หาว่าคนอื่นโกง แค่นี้ก็ชัดแล้ว ยังมีคน...(สงวนไว้) มีกรรมการหลงเชื่อ อ้างว่าเป็นกติกา...ผมว่าไม่แฟร์

       เมื่อวานได้คุยกับหนุ่มน้อยข้างบ้าน เขาอายุ 13 ปี เดินผ่านหน้าบ้านทีไร ก็เห็นเขาก้มหน้าอยู่กับเครื่องไอโฟนที่มือ (ผู้เขียนไม่ได้ใช้ไอโฟน ฮาๆๆๆ) ได้คุยกับเขา จึงได้เห็นมุมมองที่ต้องอมยิ้ม

           เขามากับอาม่าเพื่อซื้อของที่บ้าน เขาเห็นธงชาติและอุปกรณ์บางอย่างที่แสดงว่าคนร้านนี้ไปร่วมชุมนุมกับกลุ่ม กปปส. และ คปท. เขาถามผู้เขียนว่า 

 หนุ่มน้อย : ไปม็อบหรือ?  

 ผู้เขียน :   ใช่ค่ะ ตอบยิ้มๆ เขาเบ้หน้านิดหนึ่ง เงียบไปชั่วครู่ และคงเห็นแววคำถามในตาผู้เขียน  เขาพูดต่อว่า 

 หนุ่มน้อย : ผมก็อยากไปม็อบนะ แต่ม่าม้าไม่ให้ไป...

 ผู้เขียน : ยิ้มๆ ไม่ว่าอะไร  ครอบครัวของผู้เขียนก็มีลูกหลานบางคนไม่ไปเหมือนกัน คนที่อยากไป เราก็พาไป ไม่ปิดกั้น มีบทเรียนนอกห้องเรียนของจริงฟรีๆ ดีจะตาย... (คิดเองเออเอง...อิอิ) 

 ผู้เขียน : ทำไมถึงอยากไปม็อบ ถามต่อเล่นๆ

 หนุ่มน้อย : ผมว่ารัฐบาลไม่แฟร์... เอาล่ะสิ เริ่มเข้าทางเราแล้ว (นี่ล่ะ เจ้าอคติในใจเรา เริ่มสำแดงเดชทันที) 

ผู้เขียน : ไม่แฟร์ยังไงคะ (ถามนำเสียหน่อย)

หนุ่มน้อย : ผมเปรียบเทียบให้ดูง่ายๆ กับฟุตบอลดีกว่า... เขาทำท่าเคร่งขรึมจริงจัง พูดต่อช้าๆ ว่า... คนเล่นโกงอย่าง...(ขอสงวนไว้บางคำ) ได้ลูกโทษอยู่เรื่อย แกล้งเจ็บเรียกร้องให้กรรมการเห็น ตัวเองเล่นโกงแต่หาว่าคนอื่นโกง แค่นี้ก็ชัดแล้ว ยังมีคน...(สงวนไว้) มีกรรมการหลงเชื่อ อ้างว่าเป็นกติกา...ผมว่าไม่แฟร์

  

       ผู้เขียนยิ้มอยู่นานแม้หนุ่มน้อยกับอาม่าจะออกจากร้านไปแล้ว...เด็กอายุ 13 ปียังแยกแยะได้ถึงขนาดนี้ อนาคตประเทศชาติคงไม่ยากลำบากแล้วล่ะ ส่วนคนอายุมากกว่า 13 ปีแล้วอย่างเราๆ หากคิดแยกแยะถูกผิดไม่ได้... ใครคิดอย่างไรไม่ทราบ แต่ผู้เขียนรู้สึก....อายจริงๆ

  

ปล.บันทึกนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัว ขออภัยหากทำให้ท่านผู้ใดระคายเคืองไม่สบายใจ ไม่ได้ตั้งใจตำหนิใคร นอกจากเขียนไว้เตือนใจตนเอง คิดเองว่าแม้คิดเห็นต่างกัน หากเปิดใจรับฟังความคิดเห็นที่ต่างกันบ้าง... เราจะได้มีปัญญาถูกต้องตรงธรรมยิ่งขึ้นค่ะ