เจ้าบ้านเค้าบอกว่า...เมืองปายเป็น slow townชีวิตสบายๆ...ไม่รีบร้อนอยู่กับภูมิทัศน์สวยๆ ท้องฟ้าใสๆ และคนใจดีจะสวยจะใสแค่ไหนอยู่ที่ใจคนมอง................เนาะ
ฟ้าใสๆ เมฆสวยๆ ที่สันติชล
ท้องฟ้าเหนือบ้านดินดอยลีซอ
ฟ้าใสๆ ทางไปน้ำตกหมอแปง
รูปนี้...เป็นที่ไหน จำไม่ได้ค่ะ
เพราะท้องฟ้าเมืองปาย ไม่ว่าที่ไหนๆ ดูสวยใสไปหมด
เป็นบันทึกที่พี่รอคอยค่ะ “ฟ้าใส ใส ยามมองจับใจซึ้งตา….อยากกลับไปหา…ท้องฟ้าที่บ้านเรา…คนเมืองกรุงเขายุ่งแต่เรื่องของตนวุ่นวายสับสน ฉกฉวยและช่วงชิง….” เก็บมาฝากกัน…ก็ขอบคุณ…หายงอนแล้วนะ
อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณนิดหน่อย
สดใสกับบันทึกคุณนิดหน่อยค่ะ เชียร์
สวัสดียามเช้าค่ะ ครูอ้อย ป่านนี้คุณนิดหน่อยยังไม่ตื่นเราใช้บ้านเขาทักทายกันไปก่อนนะ........เดี๋ยวเจ้าของบ้านได้ยินเสียงคงตื่นมา....แต่น่าจะยาก....เช้าๆกำลังหลับสบาย......คุณเมตตาไม่ค่อยชอบภาพท้องฟ้า มันกว้างเกินควบคุมใจ....แต่กลับชอบดูภาพแม่น้ำมากกว่า คิดว่าลึกซึ้ง...กินใจดี....ภาพชุดนี้...สดใส....นึกออกแล้วว่าความสดใสของคุณนิดหน่อยสะท้อนมาเป็นภาพท้องฟ้า นี่เอง....
สองภาพที่ให้ต่างอารมณ์
ขอบคุณค่ะคุณเมตตา
เช้านี้เมืองปายยังมืดครึ้มอยู่เลยครับ
หมอกหนามาก ผมตื่นเช้าเพื่อเตรียมตัวเดินทางออกจากเมืองปาย ไปประชุมที่ อ.ปางมะผ้า ใช้เวลาประมาณชั่วโมงครับ
รอคอยเหมือนกันว่าเมื่อไหร่จะได้เห็นภาพชุดเมืองปาย
สวยใสได้อารมณ์นะครับ
กลับมาจากทำงานผมจะเข้ามาเยี่ยมอีกครั้งนะครับ
"ถูกตาต้องใจต้องมนต์ของใครคนหนึ่ง...หวังไปเก็บเขามาคำนึง....จนติดตรึงหทัย.....อกเอยลืมตนต้องมนต์เสียจนเป็นไข้.....แต่คนในใจไม่มีของใครมาหมั้นเหมือนมีโชคล้านเป็นรางวัล.....ด้วยใจผูกพัน...ผูกพันเสียจนต้องกลัว...สมมติว่าเขามาเอ็นดู...คงชื่นชูอุรม ฉันคงงิ่มเพราะพรเทวาที่มีฤทธาเต็มที...คงรักกันอยู่ทุกวันเหมือนดังไฟต้องน้ำมัน....ดุจมีเทวันแบ่งปันทิพย์ทานลงมา.....
เพลงนะคะที่พูดแบบว่าฟังเพลง "สมมติว่าเขารัก"...พลางอ่าน blog คุณนิดหน่อยพลาง...สุดโรแมนติค....แต่คุณนิดหน่อยคงเกิดไม่ทันเพลงนี้กระมัง...คนแก่เขาฟังกัน คุณเมตตาชอบเพลงนี้มากๆ ค่ะ
ที่ด้านบนก็เพลงค่ะ ตามที่คุ้นหูนะแหล่ะ สละสลวยขนาดนั้นคุณเมตตาเขียนไม่เป็นหรอกค่ะ..
วันนี้คุณเมตตาทำงานชิ้นนึงเสร็จตั้งแต่หัวรุ่ง เลยอารมณ์ดีเป็นพิเศษค่ะ
ชอบพี่เมตตาจัง!!!!
คุณ Nidnoi คะ
ฝากลำนำนี้ให้คุณพี่เมตตาด้วยคะ อาจจะชอบท้องฟ้าขึ้นอีกนิดส์ส์.......
ฟ้าไร้ร่องรอย
มองท้องฟ้าสิคะ
บางครั้งมืดครึ้ม เมฆหมอกปกคลุมหน้าทึบ
บางคราวพยับฝนแผ่กระจายกั้นฟ้าใสไว้
แต่จะเป็นเช่นนี้กี่ครั้ง ๆ ธรรมชาติของท้องฟ้าที่แท้
ก็คงความสดชื่น แจ่มใส ไร้ร่องรอย ชั่วนิรันดร์
ลองมองฟ้าสะอาดหลังพายุฝนสิคะ
จะเห็นความยิ่งใหญ่ของท้องฟ้า
แม้จะมีเมฆหมอกผ่านเข้ามาสักกี่ครั้ง
ท้องฟ้าก็ไม่เคยเก็บอะไรไว้ให้เป็นราคี
ใจของเราก็ไม่ต่างอะไรกับท้องฟ้านะคะ
อย่าเก็บเมฆหมอกของความทุกข์ไว้เลย
เพราะธรรมชาติของใจที่แท้ สดชื่น แจ่มใส
ไร้ร่องรอยจริง ๆ ค่ะ
จาก.....ลำนำฟ้าใส
วิชชุดา สกลนันทน์
ขอบคุณค่ะ คุณ s แท้จริงแล้วมิไดรังเกียจฟ้า แต่หากจะชอบ....ชอบภาพน้ำมาก...กว่า....ขอบคุณค่ะ
กลับมาแล้ว เจ้าของรางวัล "สุดคะนึง" คนล่าสุด ช่วงที่หายไป ชุมชน "Smart Path ดูเหงาๆ เงียบๆ ไปเลยค่ะ"
ขออภัยไม่ได้ใส่ชื่อ ในความเห็นก่อน ปารมี ค่ะ