คำพูดที่น่าคิด..แต่น่าจะมีบางคนยังไม่เข้าใจ..นั่นคือ..เราต้องสอนวิธัการตกปลาให้กับเขา ไม่ใช่สอนการซื้อปลาหรือกินปลา...มิฉะนั้น..เขาจะไม่เหลืออะไรเลย...

ที่โรงเรียน..เมื่อวาน..วันเสาร์ ๒๑ ธันวาคม ๒๕๕๖ ขออนุญาตผู้ปกครองนักเรียน ขอสอนพิเศษ..เนื่องจากหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน  มีเนื้อหาสาระวิชาบานเบอะ..สอนจริงๆก็คงไม่หมด หรือสอนไม่ทันนั่นเอง..แต่ก็มีประเด็น ที่มีบางโรงเรียนยังไม่ทันได้สอนอะไรด้วยซ้ำ..เนื่องจากเป็นโรงเรียนชั้นนำ เหมาะที่จะทำกิจกรรมข้างนอก ประเภทโรดโชว์ หรืองานอีเว้นท์นั่นแหละ..ก็ว่ากันไป ทางใครทางมัน ทำวันนี้ให้ดีที่สุด..คุณป้าวิ สอนไว้เช่นนั้น .... ประเดี๋ยวก็หมดปีการศึกษาแล้ว

 

อธิบายสักนิด..เดี๋ยวเจ้าพ่อเจ้าแม่หลักสูตรหรือนักวิชาการ..จะเข้าใจผมผิด ว่าช่างไม่รู้อะไรเสียเลย ขณะเดียวกัน ครูรุ่นใหม่ก็เป็นกังวล..และไม่เข้าใจว่าการที่ "เรียนปนเล่น" นั้นน่ะ เด็กเขากำลังเรียนอยู่ อย่าไปทุกข์ร้อนกับการที่จะต้องเรียนจบเล่ม จบทุกเรื่อง เรียนหมดทุกตัวบ่งชี้ ทุกตัวชี้วัด ชี้โบสถ์ แบบเป๊ะกันทุกหน่วยทุกตารางนิ้ว..อย่าลืมว่าหัวสมองเด็กนิดเดียว..อย่ายัดเยียดเนื้อหาที่เป็นขยะให้เด็กเลย..ครูเอง..ตอนที่เป็นเด็กก็ไม่ชอบเหมือนกัน..มิใช่รึ

 

แล้วผมสอนชดเชยพิเศษทำไม..ตอบเพราะทางราชการเท่านั้น ที่เอาเวลาจัดการเรียนการสอนของครูออกจากห้องเรียน..ไปแล้ว..ก็หลายวัน..ผลประโยชน์ของเด็กขาดหายไป เราต้องชดเชยให้เขา วันข้างหน้า..กว่าจะสิ้นปีการศึกษา คาดว่าครูจะต้องทิ้งห้องเรียนอีกเป็นแน่แท้..สงสารทั้งเด็กและครู วิธีที่ดีที่สุด..คือปล่อยไปตามกระแส แล้วกลับมาดูแล(องค์กร)ของตนเอง

 

พูดอย่างนี้..แสดงว่าผมเน้นเนื้อหาหลักสูตรล่ะสิ..เปล่าเลย..บอกครูเสมอ..ว่าเราต้องถ่ายทอดวิธีคิด(เครื่องมือ)ให้เขาไปทำมาหากินเพื่อต่อยอดการเรียนรู้ในโลกกว้างต่อไป อย่าได้หลอกตัวเองว่าสอนจบแล้ว หมดแล้ว ครบแล้ว ในโลกใบนี้ไม่มีอะไรเรียนจบ และหนังสือแต่ละเล่ม รวมทั้งนักเรียนแต่ละชั้นปี ไม่มีอะไรสอนได้หมด แต่เราต้องสอนผ่านกิจกรรม..ที่เน้นวิชาแกนคือทักษะ..ภาษาไทย(ที่สัมพันธ์เชื่อมโยง ฟังพูด อ่านเขียน) และคณิตวิทย์ (วิเคราะห์เชิงระบบ) วิชาที่เหลือบูรณาการกันไปอย่างมีแบบแผน...

 

คำพูดที่น่าคิด..แต่น่าจะมีบางคนยังไม่เข้าใจ..นั่นคือ..เราต้องสอนวิธัการตกปลาให้กับเขา ไม่ใช่สอนการซื้อปลาหรือกินปลา...มิฉะนั้น..เขาจะไม่เหลืออะไรเลย...

อันนี้ครูเขาก็จะย้อนว่้า..ก็อยากจะให้เป็นเช่นนั้น..แต่ถ้าหากมัวแต่บูรณาการ ผ่านการเล่น เรียนรู้อย่างมีความสุข สนุกจังเลย ลัลล้านอกห้องเรียน แลกเปลี่ยนกับภูมิปัญญาท้องถิ่น....พอไม่ทันสิ้นปี มาแล้ว สมศ.สทศ.สพป.สพฐ.ศธ.

 

ONET NT LAS ที่มีแบบทดสอบยากมหาโหด ชนิดที่ครูตอบไม่ถูก ตรงนี้ผมคิดว่าคนออกข้อสอบ..น่าจะเป็นครูโรงเรียนสาธิต /ครูที่ไม่ได้เรียนจิตวิทยา /เป็นดร.ในมหาลัย/ เป็นครูที่ไม่เคยประสบความสำเร็จด้านการสอน แต่เขาจ้างมาออกข้อสอบ..ให้ยากและ(คิดว่า)ได้มาตรฐานตนเอง

 

ผมคิดต่อเล่นๆ ..ว่าทำไมไม่ออกข้อสอบกันง่ายๆ ขำๆ ให้เด็กสนุก ๆ มีความสุขและสำเร็จในการสอบ..และไม่ต้องประเมินเปรียบเทียบชาติใดที่มันแพ้เราในซีเกมส์..เพราะจริงแล้ว มันก็ไม่ได้ดีไปกว่า เรา แต่เราชอบประจานกันเองมากกว่า

 

จึงขอพาดพิงกำนันสุเทพ.ที่ผมไม่เคยสนใจ ไม่ให้ความสำคัญมานานแล้ว..แต่ลึกๆก็ยิ้มๆ ที่ท่านทำอะไรสำเร็จลงได้..อย่างน้อยก็ทำให้ รมต.ศธ.รักษาการ ที่ผมสุดแสนรำคาญในคอรับฉันเชิงนโยบาย..ถ้ากำนันได้ไปต่อ..ขอได้ไหม..เลิกล้มองค์กรการศึกษามหาชนทั้งหลาย ที่ไทยหมดเงินปีละหลายหมื่นล้าน..แล้วหันมาดูแลเขตพื้นที่และโรงเรียนให้บริหารจัดการและนิเทศติดตามการศึกษาอย่างจริงจัง

 

เขียนเรื่องทักษะชีวิต..ก็จะจบชีวิตหรือเปล่า ชั่งหัวมัน..เป็นคำที่คิดแล้วขำ อย่างมีความสุขและอยากทำงานที่ยากลำบากต่อไป วันเสาร์..เหนื่อยมาก แต่สนุกที่มีโอกาสสอนนวดฝ่าเท้าให้นักเรียน ให้ไปนวดพ่อแม่ผู้ปกครอง ให้เด็กได้ใกล้ชิดผู้ใหญ่ในบ้าน ประสานสัมพันธ์และกตัญญู ต่อไปเด็กจะได้เรียนรู้นอกโรงเรียน ในศาสตร์ทำนองนี้ สามารถพึ่งพาตนเองได้ในชีวิตประจำวัน

 

ก่อนกลับบ้าน นักเรียนไม่ลืมรดน้ำพัก..เลี้ยงไก่..ดูแลสวนสมุนไพรและเล่นดนตรี นี่คือกิจกรรมเสริมพิเศษให้เขา..ในวันหยุดครับ

                                                              

                                                                ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

                                                                  ๒๑ ธันวาคม ๒๕๕๖