อยากให้คุณยายขยายความ..ผมเองอ่อนด้อยสติปัญญา เดี๋ยวผู้อ่านจะเข้าใจผิด..ประเด็นคือ.วันนั้น.คุณยายไม่เห็นความสุขของเด็กผม..ไม่เห็นความสงบสุข ร่มเย็น บนความพอเพียงและบริบทที่พึงมีพึงได้ พีงอยู่พึงเป็น..และทำมันให้ดีที่สุด..บนพื้นฐานการพึงตนเอง(บ้าง) นี่คือหนองผือ...แต่วันนั้นคุณยายได้รับรางวัลสุดคะนึงที่โรงเรียนอื่น แทนที่จะรับรางวัลที่ผม ซึ่งจะเรียบง่ายใสซื่อ แต่ไม่หิวโหย มีดนตรีขับกล่อมสบายๆ ในสไตล์ของผม ที่ไม่ชอบปะทะกับกลุ่มคน ที่มาเบียดบังเวลาของเด็ก(หรือเปล่า) ที่เต็มไปด้วย ลาภ ยศ สรรเสริญ เยินยอ และผลประโยชน์ แน่นอน ผมไม่ชอบการศึกษาแบบวางยาและหางด้วน..ไม่บอกก็ต้องบอก ที่เราไม่ได้สัมผัสสุดคะนึงที่หนองผือ เฉยๆครับ ...ได้แต่รำพึงและคิดถึงคุณยาย ผ่านดอกไม้ช่อเล็กช่อนั้น..ทุกวัน....และไม่ลืมพระคุณ..ของคุณยายและคุณป้าวิ....ก็พอ