ตามตำราที่มีอยู่ในวงการปัจจุบัน มักกล่าวว่า พระซุ้มกอแดง และซุ้มกอดำ เป็นเนื้อดินดิบแบบพิเศษที่หายากมาก

และบอกว่ามีเฉพาะพิมพ์ที่ไม่มีกนก

แต่ในความเป็นจริง เมื่อศึกษาแล้ว ยังพบว่ามีพระซุ้มกอดำทั้งพิมพ์มีกนก และพิมพ์ขนมเปี๊ยะ

โดยดูจากวิวัฒนาการของเนื้อ ผิว คราบน้ำยาง คราบน้ำว่าน การกร่อนของมวลสาร และพิมพ์ทรง

ที่แตกต่างอย่างมากจากพระดินดิบสีดำ ที่ทำปลอมขึ้นมาด้วยพลาสติกแต่งผิว

ที่มักเป็นแค่พลาสติกดำๆ แต่งผิวให้เป็นคลื่นๆ ทากาว ทาสีธรรมดาๆ ไม่มีมวลสารเหี่ยว และไม่มีความเก่า

แต่เนื้อที่เก่าจัดนั้น ผิวจะมีชั้นความผุ ยุ่ยๆ แบบดินดิบ พร้อมคราบเป็นชั้นๆ ตามหลักการดูพระดินดิบ ครบ

เนื้อชั้นในๆ ตามผิวกร่อน ยังต้องฉ่ำ เหี่ยวและนวลแบบเนื้อดินดิบ

พอสบายใจเรื่องเนื้อแล้ว ก็หันมาดูพิมพ์ทรง ตามหลัก 7 ข้อ ถ้าผ่านก็หยิบได้เลยครับ

ที่ผิวจะเห็นคราบน้ำว่านเหลืองๆปนอยู่กับคราบกรุบางๆ (เพราะน่าจะโดนล้างไปพอสมควรแล้ว)

ผิวเดิมและผิวกร่อน จะมีความต่อเนื่องกันไม่เป็นชั้นๆแบบพระเก๊ พลาสติกแต่งผิว

การกร่อน ทั้งเนื้อ ผิว และมวลสาร มนและนุ่มตา

มีทั้งกร่อนเก่าและกร่อนใหม่ หลากหลาย

ตามซอก ยังเห็นคราบยางไม้ไหม้ เหลืออยู่ประปราย

ปะปนอยู่กับคราบปูนนวลๆ และคราบกรุ

ภาพพระพักตร์ชัดๆ จะเห็นทั้งคราบยางไหม้ คราบปูน คราบน้ำว่าน มวลสารกร่อนๆ ครบถ้วน

และมีพิมพ์ทรงที่ถูกต้อง

มีครบอย่างนี้มั่นใจได้ว่าเก่าจริงๆ แบบ"เนื้อครู" ครับ